All Chapters of เด็กมันชอบอ่อย: Chapter 41 - Chapter 50

"อือ~" เสียงครางแหบพร่าดังออกมาจากคนตัวเล็กที่แทบจะถูกร่างหนาของเด็กหนุ่มกลืนกินลงไปทั้งตัวภายใต้ผ้าห่มผืนหนา มือเรียวยกขึ้นปัดสิ่งกีดขวางออกจากด้านหน้าตัวเองแล้วปรือตาขึ้นมารับเช้าวันใหม่ที่แสนจะ... ร้อนและอึดอัดพอสมควรพระพายพ่นลมหายใจออกจมูกแรงๆ ใบหน้าสวยท่วมไปด้วยเหงื่อเม็ดโตจนเปียกชื้นไปทั่ว แผ่นหลังบางแนบสนิทกับแผงอกกว้างเปลือยของเด็กหนุ่มด้านหลังที่เหมือนเขาจะนอนในท่านี้ตั้งแต่เมื่อคืนและแน่นอนว่านั่นหมายถึงเธอด้วยเช่นเดียวกัน เด็กอะไรนอนกอดเธอแทบกลืนกินราวกับเด็กขาดความอบอุ่นก็ไม่ปาน"ฮันเตอร์""...." เกิดความเงียบแทนเสียงที่ควรจะได้รับบ่งบอกให้รู้ว่าคนด้านหลังยังคงอยู่ในภาวะหลับลึกอยู่"ฮันเตอร์""...." ยัง! ยังไม่ตื่นอีกเธอร้อนจนแทบจะหลอมละลายแล้ว ห้องเด็กนี่แอร์เสียหรือไงกันร้อนจนจะละลายเป็นน้ำตาเทียนอยู่แล้ว"ฮันเตอร์!" เสียงหวานเริ่มหงุดหงิดดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับข้อศอกบางที่กระทุ้งหน้าท้องแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งไม่แรงมากนักปลุกคนตัวโตขี้เซาให้ตื่นขึ้น ได้ยินเสียงครางรับในลำคองัวเงียก่อนคนด้านหลังจะซุกหน้าเข้ามาบริเวณซอกลำคอระหงแล้วจรดจมูกโด่งลงมาตามลำคอข

ติ้ง~เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้นในตอนที่เท้าเล็กกำลังจะก้าวลงจากรถของเพื่อนสนิทที่เลี้ยวเข้ามาจอดยังหน้าร้านขายชุดนักศึกษา มือเรียวจึงต้องยกเครื่องมือสื่อสารในมือขึ้นมาดูก่อนแล้วค่อยก้าวลงจากรถเธอตอบกลับข้อความของเด็กหนุ่มพร้อมกับบอกว่าเธอกำลังจะเข้าไปซื้อชุดนักศึกษาใหม่แล้วค่อยกลับไปเจอกันที่ห้อง ปฏิเสธทุกการพบเจอยามอยู่กับเพื่อนเพราะยังไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้"พายเสร็จยัง""เสร็จแล้วๆ""ใครอ่ะ""...พระนายน่ะ ไลน์มาถามว่าอาทิตย์นี้จะกลับบ้านหรือเปล่า" ปากบอกแต่ในใจภาวนาสวดมนต์ขออโหสิกรรมกับเพื่อนที่โกหกไปไม่หยุด"อ๋อ"มีนาพยักหน้ารับคำไม่ได้เซ้าซี้มากความเพราะรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนเธอชอบกลับบ้านทุกวันหยุดสุดสัปดาห์อยู่แล้ว แต่หลังๆ มักจะกลับเดือนละครั้งไม่ได้บ่อยเหมือนตอนช่วงปีหนึ่งทั้งสองคนเดินเข้ามาด้านในร้านพร้อมกับพนักงานที่เข้ามาต้อนรับ คนที่ตั้งใจมาซื้อชุดนักศึกษาใหม่จึงได้บอกความต้องการของตัวเองไป ก่อนจะออกมาพร้อมกับถุงชุดนักศึกษาตามที่ต้องการ "ทำไมแกซื้อชุดนักศึกษาอีกแล้วอ่ะ เพิ่งซื้อไปเองไม่ใช่เหรอ" เธอสงสัยตั้งแต่ตอนที่เพื่อนชวนมาซื้อชุดนักศึกษาแล้วแต่ไม่ได้ถามอะไร

"นายยังไม่นอนอีกเหรอ~"น้ำเสียงงัวเงียของคนบนเตียงทำให้ฮันเตอร์ที่กำลังอ่านเอกสารงานที่นำกลับมาจากบ้านเมื่อตอนที่ไปส่งน้องสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเรียวหันมองยังคนตัวเล็กบนเตียงที่ยกมือขึ้นขยี้ตาสองข้างราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งตื่นนอนก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินเข้าไปหาพร้อมกับดึงมือเรียวออกจากการกระทำนิ้วหัวแม่มือลูบเปลือกตาบางสองข้างเบาๆ ในขณะที่มือหนาวางลงบนบ่าบางรั้งศีรษะทุยไว้มั่น รอยยิ้มจางๆ ระบายบนใบหน้าหล่อเหลายามคนตัวเล็กปรายตาขึ้นมองมา"ผมทำพี่ตื่นเหรอครับ""คงเพราะนายไม่ปิดไฟฉันเลยตื่นมั้ง แล้วนายทำอะไรอยู่""อ่านเอกสารงานบริษัทครับ""เอกสารงานบริษัทเหรอ นายเรียนวิศวะแล้วเกี่ยวอะไรกับงานบริหารล่ะ""เพราะผมเลือกเรียนวิศวะเลยจำต้องเรียนการบริหารจากประสบการณ์จริงแทน เป็นผมมันไม่ง่ายเลยนะครับ พี่ก็อย่าใจร้ายกับผมมากนักยอมรับความรู้สึกผมสักทีเถอะ~"พระพายกลอกตามองบนดึงมือออกจากกอบกุมที่คนตัวโตดึงรั้งไว้ คุยกันเรื่องเรียนอยู่ดีดีแล้วไหงมาเข้าเรื่องนั้นไปได้ไง เด็กนี่นี่มันชักจะเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวันแล้ว คิดว่าดึงเข้าดราม่าแล้วเธอจะยอมให้ง่ายๆ หรือไง "อย่ามาเนียนเป็นนายมันไม่ง่ายเป็นฉันมันก็ไ

"ผมรุกขนาดนี้ถ้าพี่ยังเฉยผมคงต้องถอยแล้วนะ ผมก็ท้อเป็นนะครับ"คำพูดก่อนออกจากห้องของคนอายุน้อยกว่ายังคงดังวนอยู่ในหัวทั้งวัน เธอไม่มีสมาธิทำอย่างอื่นเลยนอกจากคิดวนอยู่กับคำพูดนั้นซ้ำๆ เหมือนผีเจ้ากรรมนายเวรที่วนเวียนอยู่ใกล้ตัวไม่ยอมปล่อย"เฮ้อ!~"พระพายฟุบหน้าลงบนโต๊ะหินอ่อนโต๊ะประจำด้วยความคิดไม่ตก ทั้งที่ผ่านมาเป็นหลายชั่วโมงแล้วแต่ใจเธอก็ยังวูบโหวงทุกครั้งที่คิดถึงคำพูดนั้น เธอควรทำยังไงดีจ๊ะจ๋ากับมีนาที่สังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของเพื่อนก็ได้แต่มองหน้ากันแล้วสลับกับมองเพื่อนไปมา จากที่เตี๊ยมกันไว้ว่าจะหลอกล่อเอาคำตอบจากเพื่อนสนิทยังไงบ้างเป็นต้องชะงักไว้ก่อน เพราะสติที่ไม่อยู่กับตัวเหมือนคนที่มีเรื่องให้คิดหนักอยู่ตลอดเวลานั้นแท้ๆ เลย"พาย... แกมีเรื่องอะไรปรึกษาพวกฉันได้นะ เห็นแกเป็นแบบนี้แล้วพวกฉันไม่สบายใจเลยอ่ะ""นั่นดิ แกมีเรื่องอะไรไม่สบายใจงั้นเหรอบอกพวกฉันได้เราเป็นเพื่อนกันนะ" จ๊ะจ๋าช่วยเสริมคำพูดเพื่อนวางมือลงบนบ่าบางแล้วลูบเบาๆ ทำให้คนที่ฟุบหน้าลงค่อยๆ เงยหน้ากลับขึ้นมามองสองคนตาแป๋ว"ฉันสับสนกับตัวเองมากเลยไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรไปหมดแล้วฮือ...""อะไรเป็นอะไรแกก็พูดกับพว

"หิวแล้วแวะร้านก๋วยเตี๋ยวโกเด้งใกล้ๆ คอนโดกันไหม"เงียบ! เงียบอีกแล้วถามอะไรก็ไม่ยอมตอบสักอย่างเป็นอะไรเนี่ย พระพายเอี้ยวหน้าหันมามองคนขับรถด้านข้างแล้วย่นคิ้วผูกชนกัน เขาเงียบอีกแล้วตั้งแต่ขึ้นมาบนรถไม่ว่าเธอจะพูดอะไรจะถามอะไรเด็กนี่ก็เงียบตลอด เหมือนจะโกรธอะไรเธอสักอย่างแต่แค่ครั้งนี้ไม่หนีกลับแล้วปล่อยเธอไว้คนเดียวเหมือนครั้งก่อนมือเรียววางโทรศัพท์ที่ยกขึ้นมาดูข้อความที่เพื่อนส่งเข้ามาก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีลงบนหน้าตักตัวเอง ขบเม้มริมฝีปากเบาๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกจมูกพลางคิดหาวิธีชวนคุยไปด้วย"นายไม่หิว โอ๊ะๆ.... เลยไปแล้วทำไมนายไม่จอดหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวเนี่ย""....""นายจะเงียบแบบนี้ทำไมมีอะไรก็พูดออกมาสิ ไม่พอใจอะไรฉันงั้นเหรอ หรือเพราะที่ฉันไม่ได้ตอบคำถามนายเมื่อเช้านี้งั้นเหรอ""....""ฮันเตอร์~"รถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดภายในลานจอดรถของคอนโด ก่อนเจ้าของร่างสูงหลังพวงมาลัยจะเปิดประตูลงจากรถไปทันทีหลังจากดับเครื่องสนิทแล้วทำให้คนหิวต้องพ่นลมหายใจออกแรงๆ แล้วจำต้องเปิดประตูเดินตามคนอายุน้อยกว่าออกไปทั้งสองขึ้นลิฟต์มายังชั้นที่พักโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคน จนกระทั่งเข้ามาอยู่ในพื้นท