All Chapters of โบยบินสู่คิมหันต์: Chapter 21 - Chapter 30

ซีซวนวิ่งกลับมาถึงห้องด้วยความเหนื่อยหอบ ต้องขอบคุณเฉิงซีห่าวจริง ๆ ที่ทำให้แค่ก้าวขานางก็ปวดร้าวขนาดนี้ได้ ยังไม่ทันที่นางจะได้ก่นด่าให้มากความ อาฟู่ที่วิ่งตามทันในที่สุดก็หยุดยืนหอบหายใจอยู่ข้าง ๆ“นายหญิงน้อยท่านเล่นแรงเกินไปแล้ว” อาฟู่กล่าวพร้อมทั้งหอบหายใจเสียงหนักหน่วง แต่ทว่าซีซวนเพียงแค่ยกยิ้มเท่านั้น ภายในใจกำลังโลดแล่น ยิ่งได้นึกถึงสีหน้าดำคล้ำของท่านแม่ทัพเฉิง นางยิ่งนึกสนุกนัก“เจ้ารอดูละครฉากเด็ดหลังจากนี้ให้ดีเถอะ” ซีซวนเอ่ย ก่อนจะปิดประตูลงกลอนเสียแน่นหนา แม้แต่ตัวอาฟู่เองก็เริ่มจะตามละครฉากนี้ไม่ทันยังไม่ทันที่นายบ่าวจะหายเหนื่อยดีนัก เสียงเคาะประตูจากข้างนอกก็ดังขึ้น อาฟู่ลอบมองนายหญิงน้อยตนที่เพียงแค่ระบายยิ้มกว้างเท่านั้น พลันในใจให้รู้สึกเหมือนอกจะระเบิดอีกรอบเสียให้ได้“คุณหนูซินได้โปรดเปิดประตูด้วย” เสียงพ่อบ้านฮุ่ยดังขึ้นในที่สุด อาฟู่มองสลับระหว่างประตูกับนายสาวตน แต่ซีซวนกลับไม่มีทีท่าเดือดเนื้อร้อนใจใด ๆ“คุณหนูซิน! นายท่านมีคำสั่งให้ท่านไปรับโทษที่ห้องโถงกลาง!” พ่อบ้านฮุ่ยเริ่มส่งเสียงดังขึ้น ยิ่งทำให้อาฟู่หัวใจแทบตกไปที

ณ ห้องโถงที่ซีห่าวนั่งประจำตำแหน่ง ชายหนุ่มได้ส่งสายตาดุดันมาทางหญิงสาวที่กำลังตัวสั่นเทา โดยมีไป๋หลิ่งหงยืนพินิจสาวร่างบางระหงภายใต้ชุดสีส้มอ่อน ใบหน้าหวานที่แสนไร้เดียงสา นัยน์ตากลมโตที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาใส ยิ่งส่งให้นางช่างดูน่าสงสารยิ่งนัก“เจ้าผลักแม่นางไท่ลงสระน้ำทำไม” ซีห่าวข่มอารมณ์เดือดพล่าน เอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหลายส่วน เท่าที่เขาจะสามารถปั้นแต่งขึ้นมาได้ในยามนี้ แต่หญิงสาวกลับเพียงยกชายแขนเสื้อซับน้ำตา“ต่อให้ข้าบอกท่านไป ท่านก็ไม่เข้าข้างข้าอยู่ดี” ซีซวนกล่าวเสียงสั่นเทา พลางช้อนตาที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองอีกฝ่าย “ต่อให้ข้าทำเช่นไร ท่านก็จะกล่าวหาข้าอยู่ดี”ซีห่าวรู้สึกอึดอัดนัก ให้เขาต่อสู้กับเสือเสียยังดีกว่าต้องมาสู้กับสตรีที่มีน้ำตาเป็นอาวุธ ซีห่าวกระแอมไอพลางลอบส่งสายตาให้สหายสนิท หลิ่งหงรู้สึกขำขันอยู่ในใจ เห็นเลือดหนองไหลเป็นสายไม่ขลาด แต่กับน้ำตาของหญิงนางเดียวกลับทำตัวไม่ถูก“แม่นางซีซวนกล่าวมาเถอะ เจ้านายข้าใจกว้างขวางยิ่งนัก ท่านไม่ต้องกังวล” หลิ่งหงเดินไปข้าง ๆ หญิงสาวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโอน ซีซวนเพีย

ภายในห้องนอนที่ประดับเรียบง่าย กลิ่นหอมเย็นลอยคละคลุ้งกับกลิ่นสมุนไพร หญิงรับใช้อาฟู่รักษาบาดแผลให้นายหญิงน้อยตนพลางน้ำตาร่วงผล็อย แผ่นหลังที่เคยเนียนสวย บัดเดี๋ยวนี้ผสมปนกับรอยบาดแผลเสียแล้ว แม้โชคดีนักที่ท่านแม่ทัพเฉิงเลือกใช้เพียงท่อนไม้ไผ่ แต่ร่างแบบบางของเจ้านายตนมีหรือจะรับไหว“อย่าร้องเลยฟู่เอ๋อร์” ซีซวนกล่าวเสียงแผ่ว นึกอยากเช็ดน้ำตาและปลอบประโลมนางนัก แต่ทำได้เพียงนอนนิ่ง ๆ ให้นางรักษาบาดแผลเท่านั้น“ท่านเล่นแรงเกินไปแล้ว ท่านก็รู้ว่าข้าหวาดกลัวยามท่านเจ็บป่วยเพียงใด” อาฟู่เอ่ย นางสูดน้ำมูกอีกเพียงเล็กน้อย ก่อนบรรจงป้ายยาบนบาดแผล“เจ็บเพียงนิด แลกกับอิสระข้านั้นยินยอม” ซีซวนกล่าวพลางระบายยิ้มกว้าง “อีกประเดี๋ยวอามู่น่าจะใกล้มาถึงแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าอย่าลืมแผนการที่ข้าได้บอกกับเจ้าเล่า”“ข้าไม่ลืมหรอกนายหญิงน้อย แต่ท่านกำลังพาตัวเองเข้าสู่กองไฟ ท่านรู้ตัวเองดีหรือไม่” อาฟู่เบ้ปาก น้ำตาอีกสายเริ่มรินไหล“เจ้านี่นะ อย่าแช่งข้าได้หรือไม่ หากเรารัดกุมมากพอ มีหรือที่จะโดนจับได้ ขอเพียงแค่ให้เจ้าเสือร้ายตนนั้นโกรธจนไม่อยากเห็นหน้าข้าก็

ช่วงยามอิ๋นที่รอบข้างต่างเงียบสงบ อาฟู่นั่งผงกหัวอยู่ไม่ไกลจากบานหน้าต่าง แม้ลมคิมหันต์จะพัดเข้ามาไม่ขาดสาย แต่นางก็คร้านจะคอยเปิดปิดบานหน้าต่างยิ่งนัก ในตอนที่ศีรษะเล็กจะกระทบเข้ากับขอบโต๊ะ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบา ๆอาฟู่เช็ดน้ำลายที่เกือบหยด พลางกุลีกุจอปิดบานหน้าต่างและเก็บกระดาษกับพู่กันให้เข้าที่ ก่อนจะรีบไปแง้มบานประตูแล้วแทรกตัวออกไปยืนขวางคนข้างหน้า“คารวะนายท่านเฉิงเจ้าค่ะ” แม้อาฟู่ตกใจเพียงใด สุดท้ายนางก็รีบซ่อนใบหน้าตื่นตระหนกตัวเองได้ทันควัน นางไม่คาดคิดเลยว่าคนที่น่าเป็นกังวลที่สุดจะปรากฏตัวเร็วเช่นนี้เฉิงซีห่าวจับสังเกตหญิงรับใช้ผู้นี้เล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังบานประตูที่มีร่องรอยของสายลมฤดูหนาวจาง ๆ “นางเป็นเช่นไรบ้าง” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ“เรียนนายท่านเฉิง คุณหนูดื่มยาและเข้านอนเรียบร้อยเมื่อยามจื่อแล้วเจ้าค่ะ” อาฟู่ควบคุมน้ำเสียงตนเองให้สั่นเทา พลางซับน้ำตาที่เกือบจะรินไหล “คุณหนูข้าทรมานนัก อีกทั้งอากาศยามนี้ช่างหนาวเหน็บ เกรงว่าคงไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต้อนรับนายท่านได้เจ้าค่ะ”“ช่างเถอะ ข้าก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำอันใด ไม่

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งเค่อหลังจากที่อาฟู่กลับมาพร้อมน้ำชาและขนมว่าง เสียงผนังดังขึ้นเบา ๆ เคาะเป็นจังหวะรหัสลับระหว่างคนที่ทำงานภายในโรงเตี้ยมซีฮวา อาฟู่รีบก้าวขายาว ๆ ไปหาคนผู้นั้น ก่อนจะรีบชะโงกหน้าไปโวยวาย“ทำไมถึงได้มาเอาป่านนี้เจ้าคะนายหญิงน้อย!” อาฟู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่นางจะรีบพยุงนายหญิงจอมซนของตนให้กลับเข้ามาภายในห้องนอน“ข้าบาดเจ็บอยู่นะ เจ้าลืมไปแล้วหรือ” ซีซวนบ่นอุบ นางรีบตรงดิ่งทิ้งตัวลงบนตั่งเตียง พลางสูดดมกลิ่นอายแสนสะอาดที่ชื่นชอบนักหนา “เป็นเจ้าเถอะ ทำไมไม่ส่งจดหมายอันใดมาให้ข้าเลย”อาฟู่หรี่ตาทั้งสองข้าง พลางถลาไปเกาะขาเรียวยาวอีกฝ่ายก่อนบุ้ยปาก “นี่เรือนท่านแม่ทัพนะเจ้าคะนายหญิงน้อย ข้าส่งนกออกไปจนหมดกรง แต่ไม่ได้รับจดหมายตอบกลับมาจากท่านสักฉบับ ท่านคิดว่าการลักลอบกระทำการใดภายในจวนแห่งนี้มันง่ายดายเพียงนั้นเชียว”ซีซวนหัวเราะดังลั่น นางยันตัวลุกขึ้นก่อนจะรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้า “ถ้าเช่นนั้นเจ้ารีบมาแต่งตัวให้ข้า แล้วดำเนินการแผนสำรองเถิด”ในเวลาเดียวกันที่พ่อบ้านฮุ่ยรายงานเรื่องราวที่ได้โดนฝากฝังให้นายท่านเฉิงฟัง