LOGIN'ซินซีซวน' ได้ย้ายมาอยู่กับท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร 'เฉิงซีห่าว' ตั้งแต่วัยเยาว์ นางต้องเอาตัวรอดจากผู้คนที่หมายมั่นในสมบัติของตระกูล และทำกิจการการค้าทั้งที่แจ้งและที่ลับ และเพราะเช่นนั้น 'เวยจางหมิ่น' ผู้ถูกใจในความฉลาดของนางจึงเข้ามา ซินซีซวนจำเป็นต้องเลือกว่าจะเดินไปตามทางแห่งโชคชะตา หรือเลือกการชำระหนี้แค้นที่ไม่มีวันจบสิ้น -------------------- ซินซีซวนหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง นางหยิบกริซออกมาจากสาบเสื้อ วางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าชายหนุ่ม “เมื่อใดก็ตามที่ข้าเจอคนผู้นั้น กริซนี้จะแทงเข้าสู่หัวใจของเขา และท้ายที่สุด ข้าจะได้นอนตาหลับเสียที”
View Moreในใจของเจ้านั้นมีผู้ใด
ภายในจวนหลังใหญ่ที่กำลังจะมีงานอันหวานชื่นในวันพรุ่ง บ่าวทุกคนต่างวิ่งวุ่นไปทั่วเรือนต่าง ๆ พร้อมข้าวของที่จำเป็นสำหรับพิธีการที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่นาน ผ้าผืนบางสีแดงสวยถูกประดับประดาพร้อมทั้งเสียงจอแจที่ดังไม่หยุดหย่อน ราวกับพิธีนี้ได้ช่วยจุดประกายแห่งความผาสุกให้กับบ่าวในเรือนขึ้นอีกครั้ง
ในยามนี้ที่พ่อบ้านจวนสกุลซินกำลังออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแห่งความปีติยินดี แม้ท่าทางจะเคร่งขรึมแต่ใบหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน ในวันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันดีที่สุดของคุณชายใหญ่สกุลซิน แม้ว่าตนจะอายุล่วงเลยมานานขนาดนี้แล้ว แต่หลังจากความเศร้าโศกแห่งการสูญเสียครั้งที่ผ่านมา จึงทำให้งานครั้งนี้สำคัญยิ่งนัก
“พ่อบ้านหว่างไยถึงได้จัดการคนเดียวเสียหมด ไม่ต้องรีบร้อน ๆ” ยังไม่ทันขาดคำคะนึงถึง คุณชายใหญ่จวนสกุลซิน
ซินซิงอีก็เดินเข้ามาพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มพ่อบ้านหว่างรีบกุลีกุจอเข้าไปหาคุณชายใหญ่พลางดวงตาทั้งสองข้างที่ใกล้ฝ้าฟางเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาใส “จะไม่ให้เหลาเหย่คนนี้รีบร้อนได้อย่างไร คุณหนูใหญ่ผู้นั้นต่างเป็นที่หมายปองของบรรดาบุรุษหนุ่ม ถ้าช้าเพียงก้าวเดียว ไฉนเลยจะมิมีคนมาแย่ง เป็นท่านเถอะที่ใจเย็นปานนี้ ราวกับไม่รู้สึกรู้สา อีกทั้งงานครั้งนี้ช่างสำคัญยิ่งนัก จะให้ข้าไม่ร้อนรนใจได้อย่างไร”
“เอาเถอะ ๆ เป็นข้าที่กล่าววาจาไม่ดีเอง ข้าไม่ได้ตำหนิท่านแต่เพียงน้อย เพียงแค่เป็นห่วงพ่อบ้านของข้าสุขภาพจะทรุดโทรมเอาได้” คุณชายใหญ่ซินรีบประคองชายชรา ก่อนจะผลักแผ่นหลังอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วออกเดินไปยังสวนภูผาจำลอง
“ซิงเยียนหากรู้ว่าพ่อบ้านหว่างทุ่มทุนถึงเพียงนี้ จะต้องดีใจจนเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่แน่ และถ้านางรู้ว่าท่านเกิดล้มป่วยเป็นเพราะนาง นางจะต้องเสียใจจนร้องไห้ฟูมฟายเอาได้” คุณชายใหญ่เอ่ยพลางหัวเราะเบา ๆ หญิงสาวที่เขาจะแต่งเข้าจวนนั้น
ช่างขี้แยเสียนี่กระไร แม้แต่พ่อบ้านหว่างเองก็รู้ถึงนิสัยข้อนี้เป็นอย่างดี“คุณชายใหญ่ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้ต่อหน้าคุณหนูซิงเยียน มิเช่นนั้นท่านจะโดนทุบหลังเอาได้” พ่อบ้านชราเอ่ยพลางหัวเราะ เขานึกย้อนไปยังวันวานที่คุณหนูซิงเยียนมาเยือนที่จวนด้วยแววตามุ่งมั่น ในครานั้นจวนทั้งหลังแทบลุกเป็นไฟ ราวกับสงครามขนาดย่อมกำลังจะก่อเกิดขึ้นเสียให้ได้
สองหนุ่มต่างวัยต่างพากันหัวเราะขบขัน ภาพเช่นนี้ช่างบังเกิดความรู้สึกที่แสนอบอุ่นยิ่งนัก พวกเขาต่างวาดฝันถึงอนาคตข้างหน้า หากได้มีคุณหนูน้อยสกุลซินวิ่งเล่นภายในเรือน หรือแม้แต่ปีนป่ายไปตามต้นไม้ใหญ่ จวนสกุลซินที่เคยอึมครึมคงสุขสันต์ขึ้นมิน้อยเลย
เรื่องแสนน่ายินดียิ่งนี้ ช่างควรค่าแก่การเฝ้ารอยิ่งนัก
ยามเหม่าในวันรุ่ง ซิงอียืนอยู่ด้านหน้าจวนที่เรียบง่ายของฝ่ายเจ้าสาว ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเขาระบายยิ้มอย่างภาคภูมิเมื่อเดินเข้าไปข้างในตัวเรือนศาลบรรพชน
ในตอนที่เจ้าตัวยืนมองไปยังประตูทางเข้า หัวใจที่เคยเต้นอย่างสงบนิ่ง บัดนี้กลับรัวเร็วด้วยความยินดี ยิ่งทันทีที่ฝ่าเท้าเล็กของซิงเยียนย่างกรายผ่านธรณีประตู หัวใจของเขาก็แทบหยุดนิ่ง
ซิงอีลืมวิธีหายใจเสียแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแต่ดวงตาเลื่อนลอยเมื่อได้เห็นเจ้าสาวของตนเอง ความงดงามของนางไม่สามารถบรรยายออกมาได้ มีเพียงเสียงอื้ออึงเท่านั้นที่พอบอกกล่าวได้ว่าสาวเจ้านั้นงามเพียงใด
“ซิงเยียน” ซิงอีพึมพำในลำคอ ไฉนเลยเขาจะไม่ร้อนรนเมื่อใกล้ถึงวันแต่งงาน เป็นเพราะเขาต้องข่มใจต่างหากถึงจะสามารถประคองสติของตัวเองไว้ได้
ท่วงท่าที่แสนงดงามของหญิงสาว กลิ่นหอมอ่อน ๆ และฝ่ามือเล็กที่กำลังทำความเครพเขาอย่างว่าง่าย ช่างแตกต่างจากท่าทางแก่นแก้วก่อนหน้านี้ของหญิงสาวยิ่งนัก
ทั้งสองดำเนินไปตามพิธีไหว้ศาลบรรพชนด้วยความอ่อนน้อม ซิงเยียนที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมศีรษะสีแดงปักลายนกยวนยางคู่ ระบายยิ้มอ่อนหวานเมื่อชำเลืองมองข้างกาย
หากผ่านวันนี้ไปพวกเขาทั้งสองก็จะได้ครองคู่กันแล้ว
จะไม่มีผู้ใดที่จะพรากทั้งสองออกจากกันได้อีกหลังเสร็จสิ้นพิธีไหว้ศาลบรรพชน ซิงอีประคองเจ้าสาวเดินไปยังเกี้ยวที่จอดรออยู่ข้างหน้า ในใจของเขาปีติยินดียิ่งนัก หากเพียงแต่ต้องเก็บอาการที่แสนควบคุมได้ยากนี้ไว้ เขารู้ดีว่าตอนนี้ฝ่ามือของเขานั้นชื้นเหงื่อเพียงใด
“ซิงเยียน”
ยังไม่ทันที่เจ้าสาวจะได้ขึ้นเกี้ยว เสียงเข้มทุ้มลึกก็ดังขึ้น ทั้งสองหันไปมองยังที่มาของเสียง พลันปรากฏบุรุษที่สวมชุดเกราะงามสง่าอยู่บนอาชาศึกสีดำ
“ซีห่าว” ซิงเยียนเป็นฝ่ายส่งเสียงก่อน พลางลอบมองคนข้างกายที่กำลังมองทั้งสองด้วยแววตาสงสัย “เจ้าไม่ได้กำลังทำศึกอยู่หรอกหรือ?”
“...พี่สาวของข้ากำลังจะแต่งงาน จะไม่ให้ข้ามาแสดงความยินดีได้อย่างไร” ซีห่าวเอ่ยเสียงเข้ม พลางชำเลืองมองชายชุดเจ้าบ่าวด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งลึก “ให้ข้าได้นำขบวนพวกท่าน เพื่อเป็นเกียรติแก่ข้าเถอะ”
ซิงเยียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก วันเวลาเช่นนี้ช่างน่าอึดอัดใจยิ่งนัก นางรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางทำอะไรที่เสียหายต่อนางอย่างแน่นอน เพียงแต่... ความรู้สึกของเขาเล่า ใครจะปลอบประโลม
“ไม่...”
“เอาเถอะ ๆ อย่าได้รีรออะไรอยู่เลยซิงเยียน ไหน ๆน้องชายของเจ้าก็อยากนำขบวนให้กับพวกเรา หากข้าจำไม่ผิด ท่านก็คงเป็นท่านแม่ทัพ ‘เฉิงซีห่าว’ ใช่หรือไม่ ช่างน่าประทับใจจริง ๆ ที่งานมงคลเช่นนี้ได้ท่านผู้แข็งแกร่งเป็นคนนำขบวน” แม้ซิงอีจะรู้สึกไม่ชอบมาพากลในบรรยากาศ แต่เขาทำได้เพียงแย้มยิ้มอ่อนโยนและดันหลังหญิงสาวขึ้นไปบนเกี้ยว
ซิงเยียนมองไปยังซีห่าวที่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ข้างหลังของเขายังมีนายทหารที่สวมชุดเกราะ ในใจของนางรู้ดีถึงความรู้สึกของอีกฝ่าย แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงปลอบประโลมเขาด้วยสิ่งที่อีกฝ่ายนั้นต้องการ
ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวเคลื่อนขบวน โดยมีเฉิงซีห่าวนำหน้าด้วยอาชาหาญ ชาวบ้านที่อยู่โดยรอบต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความชื่นมื่น กลีบบุปผาสีแดงล่องลอยไปตามเส้นถนน โชยกลิ่นหอมอ่อนที่ทำให้ผู้คนต่างผ่อนคลาย
วันเวลาล่วงเลยผ่านไปเพียงไม่นานความสุขอีกสิ่งของจวนสกุลซินก็บังเกิดขึ้นอีกครั้ง ด้านหน้าจวนใหญ่ต่างวุ่นวาย และซิงอีเองก็กำลังร้อนรน ในใจของเขาทั้งรู้สึกกระวนกระวายและหวาดหวั่น แต่เขาทำได้เพียงเดินไปเดินมาอยู่ข้างนอกเท่านั้น
ในเวลานั้นเองที่เสียงร้องของเด็กแรกเกิดก็ดังขึ้น ยิ่งทำให้หัวใจของเขาปีติยินดียิ่งนัก เขารีบถลาเข้าไปภายในห้อง พบใบหน้าที่ซีดเซียวของฮูหยิน และเด็กน้อยที่อยู่ภายในผ้าห่อหนานุ่มกำลังหลับตาพริ้ม
หมอทำคลอดประคองเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมแขนของซิงอี น้ำตาแห่งความยินดีไหลพรากไม่อายสายตาหลายสิบคู่
“ซิงเยียนลูกของเรา” ซิงอีเอ่ยเสียงแผ่ว รีบเดินไปนั่งข้าง ๆ ภรรยารักที่กำลังหายใจรวยริน
“ฟูจวินเราได้ลูกสาว นางช่างงดงามและดูสดใสยิ่งนัก” ซิงเยียนเอ่ยเสียงแผ่ว ฝ่ามือเรียวเล็กที่ขาวซีดค่อย ๆ เอื้อมไปสัมผัสแก้มนุ่มนิ่ม
“จะให้นางชื่อว่ากระไรดี”
“ซินซีซวน ข้าอยากให้นางร่าเริงและมีความสุขตลอดกาล” สิ้นเสียงฮูหยินซิน มือของนางก็ร่วงผล็อย สร้างความตื่นตระหนักให้ผู้คนยิ่งนัก โดยเฉพาะซิงอีที่ในหัวกลับบังเกิดความหวาดหวั่น
“ท่านหมอ! รักษาชีวิตฮูหยินข้าด้วย!” ซิงอีเอ่ยเสียงตระหนัก เขาถูกพาออกไปจากห้องที่กำลังวุ่นวายอีกครั้งหนึ่ง
นัยน์ตาที่กำลังเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาก้มลงมองคุณหนูซินน้อยที่หลับตาพริ้ม ช่างไร้เดียงสาเสียนี่กระไร พลันในใจบังเกิดก้อนความรู้สึกอันหนักอึ้ง
“ฮ่า ๆๆ บัณฑิตหน้าตาละอ่อนเช่นเจ้า! เอาไปขายในหอนางโลมคงได้ราคาดี” ชายฉกรรจ์หัวเราะอีกครั้ง ส่งผลให้อาฟู่กอดแขนเจ้านายแน่น ผสมกับคำพูดไม่ไยดีของชายชุดขาว ยิ่งทำให้นางแทบสิ้นสติ“จับหญิงงามมาให้ข้า!” หัวหน้าโจรป่าตะโกนอีกครั้ง ก่อนที่เหล่าลูกน้องจะพุ่งตรงมาทางทั้งสี่เป็นหว่างมู่ที่ตั้งรับกระบี่ได้คมแรก ก่อนออกแรงฟันกวาดใส่คนที่เข้าใกล้หญิงงาม เขาปรายตามองไปทางเวยจางหมิ่นที่ยังมีท่าทีสงบนิ่ง ไม่คิดแม้แต่จะออกแรงช่วยตนแม้แต่น้อย คิดได้เพียงเสี้ยววิ สุดท้ายจึงได้แต่ขบฟันแน่นแล้วป้องกันคมกระบี่ทั้งหลายไม่ให้เข้าใกล้หญิงสาวทั้งสองเวยจางหมิ่นมองชายหนุ่มที่ต่อสู้ได้อย่างห้าวหาญ ต้องยอมรับว่าซีซวนช่างมีบ่าวที่มีความสามารถ จางหมิ่นคิดพลางยกยิ้ม อันที่จริงเขาสามารถช่วยต่อสู้ได้อย่างสบาย แต่ถึงกระนั้นเขาเองก็คร้านจะต่อสู้นักการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ เวลานานเข้าคนที่ตั้งรับอยู่คนเดียวเช่นหว่างมู่เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า ในตอนที่เขาถูกดึงให้ออกห่างจากคนที่ต้องการปกป้อง เมื่อสบโอกาสหัวหน้าโจรชั่วพุ่งทะยานหมายจะฉวยร่างบางระหง แต่เวยจางหมิ่นออกแรงเตะแผงอกอีกฝ่ายจนถอยหลังไปหลาย
เมื่อรถม้ามาถึงวัดแห่งที่สอง อาฟู่ประคองนายสาวลงจากรถม้า ก่อนที่หว่างมู่จะเอ่ยขึ้นเมื่อจับสังเกตได้บางอย่าง“วัดแห่งนี้ดูไร้วี่แววคนอยู่อาศัย แต่กลับเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่านต้องระวังตัวให้มาก” หว่างมู่เอ่ยอย่างเป็นกังวลซีซวนเพียงแค่พยักหน้าหนึ่งครั้ง ก่อนที่นางจะหันมาทางเวยจางหมิ่น“เจ้าวางองครักษ์เงาของเจ้าคอยป้องกันไว้หน่อยได้หรือไม่”“เจ้ากำลังขอร้องข้าหรือ” เวยจางหมิ่นกล่าวพลางแย้มยิ้มพึงพอใจ “หากเจ้าขอร้องข้าจริง ข้าย่อมช่วยเจ้าอยู่แล้ว”“ถ้าเช่นนั้นก็ฝันเสียเถอะ ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลืออันใดจากเจ้าอีก” ซีซวนสบถ นางนึกถึงเรื่องข้อเสนอยามแรกของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้นางแทบอยากพ่นคำด่านักเวยจางหมิ่นเพียงแค่หัวเราะเสียงหวาน ก่อนจะส่งสัญญาณให้องครักษ์ทั้งหลายคอยเฝ้าระวัง ทั้งสี่เดินเข้าไปภายในตัววัด ความเงียบเชียบชวนให้อาฟู่รู้สึกวังเวงยิ่งนัก นางเกาะแขนนายสาวแน่น พลางกวาดสายตามองทั่วบริเวณ“นายหญิงน้อย เรามาทำอันใดกันที่นี่เจ้าคะ” อาฟู่ร้องระงมเมื่อเห็นหนูตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้าไป“มาไหว้พระน่ะสิ” ซีซวนตอบสั้น ๆ พลางลูบฝ่ามือเล็กท
“ข้าได้ข่าวว่าเจ้าถูกลงโทษให้ถูกตัดมือทั้งสองข้าง ข้านึกเป็นกังวลว่าเจ้าจะไม่สามารถหาหยูกยามารักษาได้ ข้าจึงนำยาและเงินจำนวนหนึ่งที่น่าจะมากพอให้เจ้าใช้ได้นานแรมปีมามอบให้แก่เจ้า”อาฟู่นำของที่นายสาวว่าวางไว้บนโต๊ะ ทั้งเจียอีและอี๋นั่วต่างตะลึงงันในสิ่งของที่อาฟู่เผยให้เห็น “ข้าเพียงแค่ตอบแทนบุญคุณเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่การที่ท่านช่วยรักษาภรรยาข้าจนหายดี มันเป็นบุญคุณที่ต่อให้ข้าตายไปก็ยังชดใช้ไม่หมด”“เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น ภรรยาเจ้ายังต้องการมีเจ้าอยู่ข้างกาย เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อไป บุญคุณของข้ามันเป็นเพียงแค่สายลมสายหนึ่งเท่านั้นเอง เจ้าทดแทนแล้ว ก็ถือว่าแล้วต่อกันในภพนี้เถิด”“คุณหนูซิน” เจียอีเอ่ยเสียงแผ่ว พลางนึกไปถึงในช่วงเวลาที่อีกฝ่ายยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยไม่คิดหวังผลตอบแทนอันใด “แต่ข้าบอกกับท่านแม่ทัพเฉิงว่าท่านคือผู้อยู่เบื้องหลังท่าน...”“ไม่เป็นอันใด ข้ารู้ดีอยู่แล้ว แต่แค่นั้นไม่ทำให้ท่านแม่ทัพเฉิงฆ่าข้าหรอก”“ท่านจะ... ท่านจะสังหารท่านแม่ทัพเฉิงจริงหรือ”“เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้” ซีซวนตอบเสียงแผ่วแม้นางต้องการแก้แ
สุดท้ายบทสนทนาก็จบลงเมื่อเวยจางหมิ่นหัวเราะอย่างจำยอมใจในที่สุด แต่นัยน์ตาเขาไม่แสดงความยอมแพ้แม้แต่น้อย อาจเพราะยังมีเวลามากโข และต้องกำจัดเสี้ยมหนามทั้งหมดให้หายไปสิ้นเสียก่อน เขาถึงจะสามารถได้ในสิ่งที่ต้องการได้ อีกทั้งหากเขาต้องการสิ่งใด มีหรือที่เขาจะยอมแพ้เมื่อรถม้ามาหยุดหน้าเรือนไม้ที่เกือบผุพังหลังหนึ่ง ซีซวนหลังลงจากรถม้าแล้ว นางรอให้อาฟู่หยิบของที่จัดเตรียมมาอย่างดี เพื่อมอบให้แก่คนที่นางมาเยี่ยมเยือน ส่วนหว่างมู่นั้นจัดการเดินตรวจตราสังเกตทั่วบริเวณ ก่อนกลับมารายงานนายสาว“รอบข้างปลอดภัยดี ท่านจะให้ข้ากับอาฟู่เข้าไปแทนดีหรือไม่” หว่างมู่เอ่ยเสียงราบเรียบ ปรายตามองชายหนุ่มอีกคนที่ยืนข้างกายนาง“ข้าไปเองน่าจะทำให้คนผู้นั้นคลายกังวลใจมากกว่า” ซีซวนเอ่ย แม้ใบหน้านางจะราบเรียบเพียงใด แต่แววตากลับทอประกายความกังวลทั้งสี่เดินเข้าไปภายเรือนไม้ แม้ภายนอกสภาพจะดูไม่ได้ยิ่งนัก แต่ภายในกลับสะอาดสะอ้าน ยังไม่ทันที่พวกนางจะสำรวจภายในตัวบ้าน หญิงสาวในชุดซอมซ่อผู้หนึ่งก้าวออกมาจากทางด้านหลัง ภายในมือของนางมีสำรับอาหารง่าย ๆ ที่สามารถหาได้ตามป่าเขา แม้ใบหน้าจ

















