All Chapters of โบยบินสู่คิมหันต์: Chapter 11 - Chapter 20

แม้หว่างมู่จะรู้สึกไม่พึงพอใจ แต่เขาก็ไม่อยากมีปัญหาให้มากไปกว่าเดิม สุดท้ายหว่างมู่จึงทำได้เพียงแต่ผายมือไปทางชั้นสองอามู่สั่งบรรดาเสี่ยวเอ้อให้คอยดูแลบรรดาแขกเหรื่อและเฝ้าสังเกตการกระทำทุกย่างก้าว ก่อนที่เขาจะสั่งให้ยกน้ำชาไป๋หาวอิ๋นเจินมายังห้องที่นายหญิงน้อยอยู่หน้าห้องที่ไม่ได้มีความแตกต่างจากห้องอื่น ๆ ในชั้นสองนั้น แต่กลับมีกลิ่นหอมสะอาดเจือจางมาตามสายลม อีกทั้งยามที่อามู่เคาะห้องเพียงเล็กน้อย บานประตูที่สลักลวดลายเรียบ ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นลายอักษร ยามเมื่อประตูบานนั้นถูกผลักออกไป ณ บานหน้าต่างใหญ่บริเวณโต๊ะเขียนหนังสือที่สามารถชมทิวทัศน์ทั่วเมือง กลับปรากฏร่างบางระหงที่นั่งทอดสายตาออกไปไกล สายลมอ่อนจากภายนอกพัดพาอากาศเย็นสายหนึ่งเข้าปะทะผู้มาเยือน จนสามารถเรียกสติคนบางคนที่กำลังลุ่มหลงได้เวยจางหมิ่นมองหญิงสาวตรงนั้น ที่ยังคงไม่แม้แต่จะหันมาเหลียวแลตน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้า จวบจนปัจจุบัน ชายหนุ่มที่งดงามเช่นเขาก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของนางเลยแม้แต่น้อย“นายหญิงน้อย ข้าพาท่านเวยมาด้วย” อามู่โค้งคำนับเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหลีกทางให้ชายหนุ่มสูงโปร่งใน

ซีซวนหัวเราะเบา ๆ ในใจ แม้หวาดหวั่นแต่นางก็ไม่ยอมให้ใครมากล่าวหาว่านางนั้นไร้การศึกษา หญิงสาวยกยิ้มมุมปากก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “อาจารย์ทุกท่านที่ท่านส่งมา ข้าล้วนได้รับการอบรมจากพวกเขาแทบทั้งสิ้น อย่าว่าแต่อาจารย์เลย แม้แต่หนังสือที่ท่านส่งมาให้ข้าทุกเล่ม ข้านั้นก็พากเพียรศึกษาจนแทบจะเชี่ยวชาญการศึกอยู่แล้ว”ซีห่าวตะลึงงันในใจ เขาไม่คิดว่าหนังสือที่เขาให้แบบส่ง ๆ นางจะเพียรอ่านจริง ๆ ถึงกระนั้นเขาก็แทงทวนไปเสียแล้ว ต่อให้อยากกลับลำก็คงไม่ทัน “หนังสือไร้สาระพวกนั้นเจ้าจะอ่านไปทำไม เป็นหญิงก็เรียนรู้แบบหญิงเสีย”“ถ้าเช่นนั้นท่านจะส่งให้ข้าด้วยเหตุใด? เพราะคิดว่าข้าจะไม่เข้าใจเนื้อหาข้างในอย่างงั้นหรือ?” ซีซวนแสร้งถามใบหน้าใสซื่อ นางจำเป็นต้องเปลี่ยนประเด็น มิเช่นนั้นคงมิวายที่เขาจะซักไซร์จนรู้ความจริงเกี่ยวกับกิจการที่นางกำลังทำ“เจ้าช่างต่อปากต่อคำเก่งนัก หากไม่ใช่เพราะข้าสัญญากับมารดาเจ้าไว้ ป่านนี้เจ้าคงถูกโบยเสียแล้ว” ซีห่าวขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่อยากเชื่อเลยว่านางจะไม่กลัวที่จะสบตากับตน อีกทั้งฝีปากนางก

“มันต้องค่อย ๆ ทีละเรื่องสิ เจ้าก็เห็นอยู่ว่าเขานั้นอย่างกับเสือร้าย เราจะโจ่งแจ้งไม่ได้เชียว” ซีซวนกล่าวเอ็ด พลันรับรู้ได้ถึงแววตาที่จับจ้อง สุดท้ายนางจึงหันไประบายยิ้มเย็น ๆ กับเขา “อาหารในวันนี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”ซีห่าวแม้สงสัยท่าทีสองนายบ่าว แต่เขาก็เลือกมองข้ามไป อย่างไรเสียถ้าหลิ่งหงสามารถสืบเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับนางได้ อย่างไรเขาก็จะได้รู้ในที่สุด“ถือว่าใช่ได้ แต่ถ้าเจ้าอยากเรียนทำอาหารเพิ่มเติม ข้ายินดีจัดหาอาจารย์มาให้เจ้า ถึงแม้ข้าจะรู้สึกว่าเจ้าทำหวังผลอยู่ก็เถอะ” ซีห่าวกล่าว แววตาคมเข้มจับจ้องพินิจหญิงสาวโดยไม่ปิดบังซีซวนกระแอมไอเล็กน้อย “ถ้าเรื่องทำอาหารข้ามีอาฟู่คอยจัดการให้อยู่แล้ว แต่ถ้าเรื่องการเรียนข้านั้นไม่ขัดข้อง จะเป็นไปได้หรือไม่ ถ้าข้าขออาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวสักคนสองคน” ซีซวนเอ่ยพลางจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ จนลืมไปเสียแล้วว่าอาฟู่เคยสอนนางให้ทำสายตาเช่นไร“หึ ๆ สุดท้ายเจ้าก็ทำหวังผลจริง ๆ” ซีห่าวหัวเราะแผ่วเบา สีหน้าหญิงสาวจึงแปรเปลี่ยนไป“ข้าไม่ได้เป็นคนเสนอเรื่องอาจารย์เสียหน่อย ถ้าแค่เรียนวิชาป้องกันตัวสักสองสามอย่

ท่ามกลางแสงตะวันที่ลาลับ หญิงสาวนอนแผ่หลาบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน ทั้ง ๆ ที่นางเป็นสตรีร่างบอบบาง อีกทั้งไม่เคยฝึกพลังกายใด ๆ แต่เจ้าเสือร้ายนั่นกลับสั่งให้นางออกแรงจนเนื้อตัวแทบระบม ซีซวนโอดครวญอยู่บนเตียง โดยมีอาฟู่คอยนวดคลึงตัวคลายความเมื่อยล้าให้“ร่างกายข้า” ซีซวนบ่นพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์ ถึงกระนั้นอาฟู่หญิงรับใช้ข้างกายกลับเลือกที่จะนวดให้นายตนเงียบ ๆ ในตอนนี้นางทำได้เพียงบรรเทาความเมื่อยล้าของนายสาวเท่านั้น และหากปริปากอันใดไม่เข้าหู มีหวังได้ฟังคำสบถอันเลวร้ายจากนายสาวเป็นแน่“เข้าใจความรู้สึกข้าตอนท่านให้ข้าทำงานหนัก ๆ หรือยัง” หว่างมู่ที่นั่งอยู่ไม่ห่างหัวเราะเสียงใส ท่วงท่าแสนอวดดีของนายหญิงน้อยมลหายไปสิ้น ตอนนี้เขาจึงต้องรีบเก็บเกี่ยวช่วงเวลา ณ ตอนนี้ให้มากเข้าไว้“ร่างกายเจ้ากับข้าไม่เหมือนกันเสียหน่อย ธุระที่ข้าให้เจ้าไปจัดการ เรียบร้อยดีหรือไม่” ซีซวนพลิกกายหันไปทางชายหนุ่ม เขาเพียงแค่ยิ้มให้นางเท่านั้น ก่อนจะหยิบสมุดเล่มหนึ่งมาให้แก่นาง“สิ่งที่ควรทำข้าก็ทำให้เรียบร้อยแล้ว ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไป” หว่างมู่เอ่ย พลางนั่งลงบนพื้นข้าง ๆ หญ

เวลาผ่านไปได้หลายวัน ร่างกายของซีซวนค่อย ๆ ฟื้นตัวดีขึ้นเรื่อย ๆ อาจเพราะนางไม่โดนเรียกให้ไปฝึกวิชากระบี่ตั้งแต่วันนั้น หรืออาจเป็นเพราะท่าทางนางน่าอนาถเกินไป จนแม่ทัพเฉิงถึงขั้นสอนนางไม่ไหว ซีซวนได้แต่คิด ก่อนที่สุดท้ายนางจะสะบัดสิ่งที่อยู่ในหัว และหาทางไปยังโรงเตี้ยมซีฮวาอย่างไรเสียธุรกิจระหว่างคุณชายเวยนางก็ต้องรีบจัดการให้สำเร็จโดยไว รับงานมาแล้ว ถ้าไม่สามารถจัดการได้ในเร็ววัน คงเป็นขี้ปากของชาวบ้านและลูกค้าท่านอื่น ๆ เป็นแน่ ซึ่งนางมั่นใจว่าคนอย่างเวยจางหมิ่น มีหรือจะไม่เล่นสกปรกกับนาง ต่อให้ข่าวสารที่ได้รับจากอีกฝ่ายมันจะดีเพียงใด แต่นางก็ไม่อยากเชื่อใจคนผู้นี้มากนัก“คุณหนูซินเจ้าคะ!” อาฟู่ที่หายไปเพื่อจัดเตรียมขนมว่างและน้ำชา วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาภายในห้องนอน ก่อนจะหยุดหายใจไม่ห่างจากซีซวนมากนัก นางทุบอกตนเองเบา ๆ พลางสูดหายใจเข้าออกลึกๆ ทำซ้ำ ๆ เสียจนซีซวนที่อ่านหนังสืออยู่ ถึงขั้นต้องเอ่ยขึ้น“ใจเย็น ๆ มีเรื่องอันใดใหญ่โตเช่นนั้นหรือ” ซีซวนเงยหน้าจากหนังสือ จ้องมองสาวรับใช้ตนนิ่ง ๆ“คุณหนูไท่เจ้าค่ะ คุณหนูไท่มาอีกแล้วเจ้าค่ะ ครั้งนี้คงหมายมั่นจะ