All Chapters of โบยบินสู่คิมหันต์: Chapter 31 - Chapter 40

ผ่านพ้นไปเพียงไม่นาน ข่าวลือที่ถูกแพร่ไปทั่วบริเวณจวนแม่ทัพเฉิงลุกลามไปไวเสียยิ่งกว่าไฟไหม้ พ่อบ้านฮุ่ยก้มหน้าเก็บซ่อนความตึงเครียด ทั้งหลีกหนีสายตาคมกริบของนายท่านจวนสกุลเฉิง“เจ้าว่าการถือวิสาสะบุกเข้าไปในห้องนอนหญิงสาว สมควรรายงานข้าด้วยหรือไม่” เฉิงซีห่าวกดเสียงเข้ม แผ่นหลังหนาตึงเครียดเสียยิ่งกว่าสิ่งใด“เรียนนายท่านเฉิง ข้าน้อยเห็นท่าทีของบ่าวรับใช้คุณหนูซิน แลดูแล้วช่างมีพิรุจนัก ข้าจึงบังอาจทำเกินกว่าคำสั่งบุกเข้าไปจับงูด้วยตัวเอง” พ่อบ้านฮุ่ยกล่าว แม้ยามปกติเขามักจะควบคุมน้ำเสียงได้ดี แต่ในยามนี้มีหรือจะสามารถทำได้“ดี! คำสั่งของข้าไม่จำเป็นเสียแล้ว ดีเสียจริง!” เฉิงซีห่าวตบโต๊ะเสียงดังลั่น ยิ่งในยามนี้ไม่มีไป๋หลิ่งหงคอยควบคุมสถานการณ์ บรรยากาศภายในห้องเขียนหนังสือยิ่งเลวร้ายกว่าเป็นไหน ๆชายหนุ่มถอนหายใจเสียงดัง ก่อนนวดเคล้าคลึงขมับพร้อมทั้งหลับตาแน่น เดิมทีตั้งใจจะจับให้อยู่หมัดแล้วค่อยจัดการในคราเดียว ไม่คาดฝันว่าพ่อบ้านจอมภักดีผู้นี้จะแหวกหญ้าให้งูตื่น หากเป็นเช่นนี้เห็นทีนางจะยิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้นอีกหลายส่วนเป็นแน่“ช่างเถอะ... เสี

“คำพูดเจ้าช่างดูดียิ่ง อย่างน้อยมันสมองของเจ้าก็ไม่ด้อยไปกว่าเหล่าบัณฑิต” ซีห่าวแค่นหัวเราะ “ดี! ถ้าเช่นนั้นวันพรุ่งเจ้าก็รีบไปขอขมาแม่นางไท่เสีย”“เจ้าค่ะ” ซีซวนหลุบตามองต่ำก่อนรับคำด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง“ยังมีเรื่องอันใดอีกหรือไม่” ซีห่าวลอบมองหญิงสาวที่ยังคงนั่งคุกเข่า ในใจเขาคาดหวังยิ่งนักถึงเรื่องที่นางต้องการจะเอ่ยเพียงแต่ซีซวนกลับเพียงแค่ลุกขึ้นช้า ๆ แล้วโค้งคำนับ พลางเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา “ข้าน้อยมิบังอาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีก ขอบพระคุณนายท่านเฉิงที่ห่วงใยข้า ข้าขอตัวก่อน” นางเอ่ยก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินออกไปอย่างเชื่องช้า โดยมีบ่าวสาวคอยประคองอยู่ใกล้ ๆซีห่าวขมวดคิ้วเป็นปม ยังไม่ต้องให้นางได้เดินออกไปพ้นประตู และเขาไม่ต้องเปลืองแรงส่งเสียงเรียกนางให้วุ่นวาย การมาถึงของบุรุษในอาภรณ์ขาว พร้อมใบหน้าหล่อเหลาคมคายเกลี้ยงเกลาช่างเรียกความสนใจจากหลายคนนัก เขายกมือกั้นหญิงสาวที่กำลังมองตนด้วยแววตาคุกรุ่น ก่อนที่เขาจะหันมาฉีกยิ้มร้ายให้กับนายท่านเฉิง“คารวะท่านแม่ทัพ” เวยจางหมิ่นเอ่ย แม้เขาไม่ได้มีท่าทีนอบน้อม แต่น้ำเสียงเขาช่างสุภาพนัก “ซีเอ๋อร์เจ้าอยู่ก

บุรุษหนุ่มทั้งคู่หันไปมองยังผู้ฉวยโอกาสที่แท้จริง ถึงกระนั้นหว่างมู่ก็ทำได้เพียงเดินตามรถม้าอยู่ทางด้านหลังเท่านั้น ในตอนนี้บนรถม้าจึงมีเพียงสองบุรุษและหนึ่งหญิงงามที่อารมณ์ต่างกันราวฟ้ากับเหวเวยจางหมิ่นรู้สึกสนุกยิ่งนัก การได้กลั่นแกล้งเถ้าแก่เนี้ยที่หาจุดอ่อนได้ยากยิ่งเช่นนาง มีหรือเขาจะพลาดไปได้ การที่เขาปล่อยข่าวการพบกันระหว่างพวกเขาทั้งสองให้เสือร้ายอย่างเฉิงซีห่าวรับรู้ มันก็ช่างคุ้มแก่การละเล่นครั้งนี้เสียจริงเฉิงซีห่าวนั้นไม่เข้าใจการกระทำของบุรุษผู้นี้แม้แต่น้อย เสี่ยวกูเหนียงที่นั่งหน้าบึ้งตึงเป็นเพียงเด็กสาวไร้ซึ่งอำนาจใด ๆ บัณฑิตเช่นเขามิสู้ไปเกี้ยวพาราสีคุณหนูลูกเสนาบดีสักคนดีกว่าหรือ ทั้งได้อำนาจที่ส่งเสริมต่อหน้าที่การงาน และได้หน้าตาในวงสังคม ในความคิดของซีห่าว คุณชายผู้สูงศักดิ์ผู้นี้คงมีแผนการอันใดในใจแน่ หรือไม่ทั้งคู่ก็มีเรื่องเกี่ยวข้องกันจริง ถึงน่าเสียดายที่ช่วงนี้เสี่ยวกูเหนียงช่างเป็นเด็กดีนัก ไม่ออกนอกจวนหรือแม้กระทั่งส่งจดหมายลับดั่งเช่นก่อนหน้าซินซีซวนลอบมองบุรุษหนุ่มทั้งสอง พวกเขาไม่มีอันใดแตกต่างกันเลยแม้แต่น้อย ทั้งรูปลักษณ์แสนห

“เจ้า!นี่เจ้า!” ซูลี่ถอยกรูดทันควัน พลางยกนิ้วชี้หน้าอีกฝ่าย “อย่ามาเสแสร้งปั้นท่าว่าเจ้าถูกกระทำเชียวนะ! ท่านพ่อดูนางสิ! นางไม่เห็นมีท่าทีสำนึกผิดแม้แต่น้อย” ซูลี่หันไปทางเสนาบดีไท่ที่มองมาทางพวกนางด้วยแววตารำคาญใจ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจเสียงดัง แล้วหันมาทางแม่ทัพเฉิง“ไหนท่านว่าแม่นางซินสำนึกผิดแล้วอย่างไร”ซีห่าวหัวเราะหน่อย ๆ ก่อนยกจอกน้ำชาให้กับเสนาบดีไท่ “ต้องขออภัยด้วยท่านเสนาบดี ได้โปรดอย่าถือสาเอาความเด็กไร้ความผู้นี้เลย ถ้าเปลี่ยนเป็นข้าขอโทษแทนจะได้หรือไม่”เสนาบดีลูบเครางาม ก่อนหันไปพินิจพิเคราะห์ซินซีซวนอีกครั้ง “ช่างเถิด! เพียงแค่เด็ก ๆ เล่นกันเท่านั้น อย่าทำให้เรื่องราวมันใหญ่โตไปมากกว่านี้เลย แต่คราวหน้าข้าหวังว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก”“ท่านพ่อ!” ซูลี่ตะโกนก้อง นางขบฟันแน่นเมื่อเห็นซีซวนยิ้มมุมปากให้นาง“ซูลี่!พอได้แล้ว นางก็ขอขมาเจ้าแล้ว เจ้ายังจะเล่นอันใดอีก กลับห้องเดี๋ยวนี้เลย!” เสนาบดีไท่แทบอยากตีลูกสาวตนนัก อาการสำรวมเรียบร้อยยังมีน้อยกว่าคนที่มาขอขมายิ่ง ถึงกระนั้นเขาก็ยังนึกเอ็นดูลูกสาวคนนี้เป็นที่สุดซูลี่

แม่ทัพเฉิงลงจากรถม้าเป็นคนแรก ชายหนุ่มยื่นมือให้ซีซวนจับ นางมองมือหนาที่หยาบกระด้าง พลันนึกถึงยามที่ตนเองยังรู้สึกปลาบปลื้มเขาจนสุดหัวใจ นางชั่งใจอยู่สักพักก่อนตัดสินใจส่งมือให้อีกฝ่ายหว่างมู่ที่หมายจะรีบมาประคองนายสาว ได้แต่มองการกระทำที่เกิดขึ้น ในใจเขารับรู้ได้ว่านายสาวตนตื่นเต้นมากเพียงใดกับการมาเที่ยวครั้งนี้ หากแต่ต้องเก็บอาการจนกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกถึงกระนั้นนอกจากเรื่องการได้ท่องเที่ยวที่ทำให้นางดูอิ่มเอมใจ คงมีเรื่องที่นายท่านเฉิงเริ่มดูอ่อนโยนกับนางขึ้นมาก ถึงทำให้นางยังไม่อยากกระทำการเสียมารยาทในยามนี้ซีซวนก้าวลงจากรถม้า กวาดสายตามองทั่วบริเวณ แม้หัวใจเต้นระรัวเร็วแต่ใบหน้ากลับสงบนิ่ง ในตอนที่ท่านแม่ทัพเฉิงจะกล่าวอันใดกับหญิงสาว คุณชายเวยรีบก้าวลงมายืนเคียงข้างนาง พลางยกแขนยืดอกอย่างภาคภูมิใจ“ในฐานะที่ข้ามักแอบมาเที่ยวเล่นที่นี่บ่อยครั้ง ข้าจะนำเจ้าไปทุกสถานที่ที่เจ้าอยากไป ดีหรือไม่ซีเอ๋อร์” จางหมิ่นเผยยิ้มสว่างกับซีซวน แววตาดำสนิทของเขาทอประกายเพียงเล็กน้อย“หยุดเรียกข้าว่าซีเอ๋อร์ได้แล้ว” ซีซวนขมวดคิ้วมุ่น“ข้าตกลงเพียงแค