Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

ตอนที่11การเดินทางเข้าสู่วันที่สิบห้าก็มาถึงครึ่งทางระหว่างซั่วหยางและเทียนคงเฉิง ที่พักม้าวันนี้บรรยากาศโดยรอบช่างดูแปลกไปสำหรับองครักษ์ผู้ติดตามทั้งสามของชินหวางเฟยตัวน้อย  ซึ่งหลายคนที่พบเห็นโดยที่พวกเขาต่างไม่ทราบว่าเด็กน้อยผู้นี้นั้นนางเป็นถึงชินหวางเฟยแห่งหนานสุ่ย พวกเขามองเห็นก็แค่เพียงคุณหนูตัวน้อยวัยคงไม่เกินหกถึงเจ็ดหนาวผู้หนึ่ง ไยจึงมีคนแต่งกายคล้ายองครักษ์หลวงคอยคุ้มกัน ซึ่งเพียงเห็นแวบแรกทุกผู้ย่อมมองออกว่าทั้งสามนี้มากฝีมือเพียงใด  แต่อย่าว่าแต่ผู้อื่นพบเห็นแล้วต่างสงสัยเลย เพราะขนาดตัวของเฉียวปิงเซียวเองนางก็ยังไม่เคยทราบเหตุผลที่ตนเองต้องมีคนคุ้มกันแน่นหนากว่าท่านอ๋องบางพระองค์เสียอีก นอกจากไทเฮาและชินหวางเท่านั้นที่รู้แจ้งดีกว่าผู้ใด นอกนั้นบางทีองค์จักรพรรดิเองก็อาจยังไม่ทราบได้เช่นกัน  "แม่นมซาง แม่นางน้อยเสี่ยวเตี๋ย วันนี้ลำบากทั้งสองช่วยดูแลชินหวางเฟยให้ดีสักหน่อย ข้าเกรงว่าอาจมีภัย เช่นไรราตรีนี้ข้าจะให้สืออีมาดูแลความปลอดภัยอีกชั้นหนึ่งด้วยก็แล้วกัน"  เสิ่นอี้ถงบอกแก่สองสาวต่างวัยคนสนิทของชินหวางเฟยตัวน้อยด้วยสีหน้าจริงจัง ทั้งซางเหนียงจือและเสี่ยวเตี๋ยจึงหั

ทั้งที่แม่นมยังสาวนั้นเศร้าอยู่มาก พอถูกเด็กน้องที่ปลอบด้วยกิริยาห่วงใยจริงจังนางเลยหัวเราะทั้งน้ำตา แล้วจึงทรุดกายลงมาโอบกอดกายเล็กเอาไว้แนบแน่น  "เด็กน้อยเอ๊ย...รู้หรือไม่ แม่นมไม่อยากให้ชินหวางเฟยน้อยโตเลย...แม่นมซางอยากให้เสี่ยวปิงเป็นเด็กตลอดไป...เสี่ยวปิงจะได้ไม่ต้องเศร้า ไม่ต้องทุกข์ทน"  ...หืม? ...  เมื่อคืนนางจำได้ว่าตนเองฟาดแต่ศีรษะของปีศาจกระทิงนี่นา ไยแม่นมซางเหนียงจือจึงมาพูดจาเพ้อเจ้อไปด้วยอีกคน...หรือว่านางจะตกใจกลัวปีศาจกระทิงพิโรธจนฟั่นเฟือนไปแล้วกันเล่า?  ชินหวางเฟยตัวน้อยกอดปลอบโยนคนตัวโตกว่า แต่กลับร่ำไห้งอแงมากกว่าตนเองไป ในหัวน้อย ๆ นั้นกลับคิดไม่ตกอยู่เพียงลำพังด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นครู่  และเป็นอีกครั้งที่เฉินเซินระบายลมหายใจด้วยความโล่งใจ เพราะอย่างน้อยเจ้าทึ่มผู้นั้นก็พอจะอาศัยได้บ้างแล้ว ชายหนุ่มคิดทบทวนว่าต่อจากนี้เหตุการณ์จะเป็นเช่นไรต่อไป แต่ทั้งสิ้นเขาก็บอกตนเองจากประสบการณ์ย้อนคืนกลับมาร่วมสองหนาว มีรายละเอียดยิบย่อยบางอย่างไม่ได้เหมือนเดิมเสียทีเดียว  ดังนั้นถึงในอดีตต่อจากนี้การเดินทางของเฉียวปิงเซียวจากเทียนคงเฉิงสู่ซั่วหยางจะปลอดภั

"ไม่ได้การแล้ว เห็นทีข้าจะต้องไปหาตำราสักเล่มที่กล่าวถึงสัตว์ที่กินแล้วสมองไม่ทึบมาปรุงอาหารบำรุงสักหน่อย เหนียงจือเจ้าขา..."  สตรีวัยยี่สิบห้าหนาวถึงกับระอาใจจนต้องกลอกดวงตาเหลือกมองบนหลังคารถม้า ก็...หากจะขยันอ่านตำราถึงเพียงนั้น ก็ไปหาอ่านตำราวิชาการแพทย์สำหรับสอบเข้าจะไม่ดีกว่าหรือไร จะไปหาตำราพิสดารเหล่านั้นมาอ่านไปไยให้เสียสายตาเล่าชินหวางเฟยน้อย! ...  "แต่ได้ข่าวว่าหากชินหวางเฟยสอบผ่านสนามแรก ไทเฮาจะมีทองคำสามหมื่นรอคอยให้พระองค์ได้เป็นเจ้าของอยู่นะเพคะ"  "ฮะ! ...แล้วไยเหนียงจือไม่เร่งกล่าวให้เร็วกว่านี้ ไหน...ตำรามีอยู่ที่ใด...ช่วงนี้สมองของเสี่ยวปิงช่างแจ่มใสพร้อมจะจดจำทุกตัวอักษรแล้ว ไหนเล่าเร่งส่งเอาตำราที่ว่าเด็ดสุดมาเถิด"  ...เฮ้อ! ...เห็นหรือไม่นายน้อยของนางมิใช่เด็กที่เห็นแก่เงินและทอง...ที่น้อยค่า...กว่าหมื่นตำลึง...เพียงใด....เพราะสำหรับสาวใช้ใกล้ชิดคุณหนูหกมาร่วมเจ็ดหนาวรู้แจ้ง เจ้าของนามปิงเซียวนั้นอย่าได้เอาเงินและทองที่น้อยไปซื้อนางเชียวนอกจากจะไม่ได้แล้ว อาจจะถูกเด็กผู้นี้รังแกเอาจนเข็ดหลาบกันไปอีกสามชาติทีเดียว!  เสี่ยวเตี๋ยบอกแก่แม่นมซางเหนียงจือด้วยสายตา

"คอกม้าด้านใต้ในน้ำถูกวางยาพิษ บัดนี้ม้าศึกส่วนใหญ่ตายลงไปครึ่งหนึ่งพ่ะย่ะค่ะชินหวาง"  สองมือแกร่งกำแน่น แต่หานไท่หมิงไม่ได้เอะอะโวยวายด่าทอคนของตน หรือสั่งการประทานโทษเขา เพียงสั่งการให้นำม้าที่ตายไปฝังกลบให้ดี จากนั้นก็เรียกหาคนระดับนายกองทั้งหลายเข้าประชุมทันที  "ไยชินหวางจึงมิลงโทษพลทหารเหล่านั้น"  ท่านอ๋องหกหานหย่งเต๋อนั้นให้ไม่เข้าใจว่าเหตุใดแม่ทัพใหญ่จึงไม่สั่งลงโทษเหล่าพลเลี้ยงม้าให้เป็นเยี่ยงอย่างต่อความผิดพลาดอันใหญ่หลวงเหล่านี้  "สังหารคนย่อมง่ายดายเพียงเอ่ยปาก ทว่า...จะให้คนยอมศิโรราบก้มศีรษะมอบชีวิตตายแทนเรานั้นมิใช่ง่ายดาย...คำกล่าวนี้มิทราบท่านอ๋องหกยังพอจะจดจำได้หรือไม่"  เพราะในยามนี้ทหารใต้ปกครองนั้นเสียขวัญมากพอแล้ว หากเขาลงโทษอีก พวกเขาจะยังเอาแรงใจที่ใดมาออกรบทำการศึกกัน ในเมื่อออกรบก็เห็นแต่หนทางตาย พออยู่ในค่ายหรือก็มิได้แตกต่าง ที่เขาคิดในยามนี้ก็คือต้องดึงขวัญและกำลังใจทหารคืนกลับมาเสียก่อน ในขณะเดียวกันก็ต้องแทรกซึมเข้าสู่ฐานรากของทหารชั้นล่างให้จงได้ เพราะเขานั้นยากจะเชื่อว่าโรงเลี้ยงม้าของกองทัพนั้นมิใช่ผู้ใดคิดจะเดินก็เดินเข้าไปโดยง่าย ดังนั้นถึงขนาดเ

เกล็ดน้ำแข็งที่กลิ้งลงมากระทบแขนนั้น ทำให้เฉียวปิงเซียวสะดุ้งเพราะความเย็น พอรับรู้ว่ามันตกลงมาจากที่ใดนางจึงแหงนเงยใบหน้าขึ้นมองแล้วจึงพบว่าที่กำเนิดของหยดน้ำแข็งเหล่านั้นก็คือดวงตาของ 'ท่านอาจารย์' เด็กน้อยย่อมไม่เข้าใจและสงสัย "ท่านอาจารย์ทำเช่นไรจึงมีเกล็ดน้ำแข็งไหลออกมาจากดวงตาได้เจ้าคะ"  ...มันยอดเยี่ยมมากเลยนะ! ... 'หากไปแสดงในตลาดกลางเมืองจะต้องได้เงินทองมากมายเป็นแน่' นั่นคือความคิดของเด็กน้อยเช่นเฉียวปิงเซียว  "เอาไว้เจ้าโตอีกหน่อย บิดา...เอ่อ...หมายถึงอาจารย์จะสั่งสอนเจ้าดีหรือไม่ปิงเซียว"  ใจนั้นอยากดึงกายเล็กจ้อยมากอดให้แน่น ถึงจะไม่สาสมกับความคิดถึง ไม่สาสมกับความทุกข์ทนที่เขาต้องเฝ้าเพียรตามหาเสี้ยวดวงจิตส่วนนี้มานานหลายพันปี เฝ้ามองฤดูร้อนผันผ่าน ฤดูใบไม้ผลิแตกใบอ่อนเคลื่อนคล้อย ฤดูฝนก้าวผ่านมาเยือน จนเข้าสู่ฤดูหนาวอีกครา...เขานั้นก็ไม่คิดจะนับมาเนิ่นนานเสียแล้ว  ทว่าต้องหักห้ามใจ หาไม่หากสายสัมพันธ์แพร่ออกไป ด่านเคราะห์สุดท้ายของเทพธิดาโอสถ 'เสวี่ยปิงเซียว' อาจผิดพลาด และหากเป็นเช่นนั้นสองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชาติที่นางต้องเผชิญย่อมสูญสลาย ดวงจิตแตกดับ ปราณเซียนม