Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

"ไม่เชิงเจ้าค่ะ จะมีก็เพียงกับคนแปลกหน้าที่ท่านหญิงหก เอ่อ...ชินหวางเฟยมักจดจำไม่ค่อยแม่น บางทีนางก็จดจำชื่อกับหน้าสลับกันเจ้าค่ะ ที่นางจำแม่นก็มีเพียง...ยอดเงินที่เก็บกับสูตรอาหารเท่านั้นเจ้าค่ะ"  ประโยคหลังเด็กสาวแอบก้มลงไปกระซิบคล้ายเป็นความลับยิ่งใหญ่ แต่พอนางขยับกายแหงนเงยใบหน้าก็มีอันผวาเพราะคนที่นางนินทาอยู่นั้นยื่นใบหน้าเล็กมาร่วมฟังด้วย ดูสีหน้าสนุกสนานอย่างยิ่ง  "เพ่ย! ...เสี่ยวปิง!”  เด็กน้อยย่นปากคล้ายเสียใจอย่างยิ่ง  "เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊มีความลับกับบุรุษเสียแล้ว...เสี่ยวปิงเสียใจ"  เด็กสาวคนสนิทของชินหวางเฟยกลอกดวงตาระอาใจอย่างยิ่ง นี่คงไปฟังเรื่องเล่าอันใดประหลาดแล้วคิดไม่ดีอีกเป็นแน่  "อยากกินอันใดเพคะ"  เด็กน้อยที่เมื่อชั่วยามก่อนยังนอนแน่นิ่งใบหน้าซีดเหลือง บัดนี้นั่งขัดสมาธิอยู่กลางเตียงหลังโตกอดอกแน่น คิ้วเรียวพันกันยับยุ่งดูคล้ายมีปัญหายิ่งใหญ่ให้นางต้องคิดหนัก ยิ่งมองหัวใจของท่านผู้เฒ่าทว่าใบหน้าทารกก็พลันอบอุ่น ภาพในอดีตของเทพธิดาตัวน้อยลูกเสี้ยวที่มีมารดากึ่งหนึ่งเป็นมารดอกบัวเพลิงโลกันตร์กับเทพวารีนั้นแสนซนเพียงใดเขายังจดจำได้แม่น  "เกี๊ยวปลา...เสี่ยวปิงน

ตอนที่17"ทำไม? ...ไยจึงไม่ปากดีต่อไปเล่าองค์ชายใหญ่...พอดี...ข้ามันพวกป่าเถื่อน พึงใจสังหารผู้ใดมักไม่ค่อยระวังคมดาบ"  "เอาละ...ทุกคน...ได้เวลาทดสอบฝีมือกันแล้ว และขอให้นักศึกษาที่สอบสนามแรกผ่านทั้งหมดไปรวมตัวกันที่ลานประลองด้านทิศตะวันออกด้วย"  ยังดีที่ท่านอาจารย์ฝ่ายทะเบียนมาเรียกเสียก่อน หาไม่วันนี้คงได้มีการประลองกันส่วนตัวยังลานด้านหน้าสำนักเสียแล้วเป็นแน่  กติกาของการสอบวัดผลของสถานศึกษานั้นแตกต่างกับการแข่งขันประลองวรยุทธ์ เพราะการแข่งขันในยุทธภพคือเน้นที่แพ้และชนะ แต่ที่สถานศึกษาฮุ่ยเจ๋อนั้นเพียงต้องการดูพื้นฐานที่มีมาของแต่ละคนว่ามีติดกายมาเท่าใด กับจะดูว่านักเรียนเหล่านี้ที่แท้ถนัดอาวุธใด พอจะฝึกสอนทางด้านบู๊ หรือนักเรียนผู้นั้นมีความสามารถไปทางด้านบุ๋นมากกว่าเพียงเท่านั้น และเพราะมีนักเรียนสอบผ่านมาถึงยี่สิบห้าคน แล้วการขึ้นไปทดสอบฝีมือกับท่านอาจารย์ และเหล่าศิษย์พี่นั้นขึ้นไปได้เพียงครั้งละสามคน เด็กที่อายุน้อยที่สุดเช่นเฉียวปิงเซียวนางจึงได้ขึ้นเป็นคนท้ายสุด  เช่นนั้นคนที่อยู่นิ่งไม่เคยได้นานจึงนั่งหลับจนแทบจะหงายหลังลงไปนอนเหยียดยาวที่พื้นเสียก็หลายครั้ง เสี่ยวเตี๋ยน

ตอนที่18และแล้วชีวิตนักเรียนแพทย์ของชินหวางเฟยน้อยก็ใกล้จะเริ่มต้นขึ้นหลังจากนางผ่านด่านที่สามมาอย่างก้ำกึ่งเต็มทน ก็เดินหมากเด็กน้อยนั้นทำได้ดี คว่ำท่านอาจารย์ฟ่านลงได้เพียงน้ำชาหนึ่งกานั้นเดือดเท่านั้น ทว่าพอเป็นวิชาดนตรีเท่านั้น...บิดาก็บิดาเถิด เพราะฝืนทนให้เด็กน้อยบรรเลงผีผามิถึงครึ่งเค่อ เหล่าอาจารย์ด้านศาสตร์แห่งคีตศิลป์ล้วนซาบซึ้งจนร่ำไห้  แต่ท่านเทพวารีก็ยังอดทนคาดว่านางคงถนัดฉิน หรือไม่ก็อาจเป็นคงโหว แต่แล้ว...ปักษาบนท้องนภายังทดท้อต่อชีวิตตกลงมานอนชักดิ้นชักงอ ปลาในทะเลสาบชายเขาต่างก็เบื่อหน่ายท้องน้ำพากันกระเสือกกระสนขึ้นมานอนหายใจพะงาบ...พะงาบ...  ...ช่างเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์เกินไปเสียจริง...  "ยะ...อย่าให้นางเข้าใกล้เครื่องดนตรีอีก...เด็ดขาด!”  ในเมื่อบุตรสาวช่างเป็นเด็กผู้มีพรสวรรค์ทางด้านการดนตรีถึงเพียงนี้ บิดาเช่นเขาจะนอนใจได้เช่นไร จึงต้องสนับสนุนนางให้ถึงที่สุด หาไม่เขาคงตายจากความเป็นเซียนก็อาจตกนรกทันใด เพราะ...  ...ปล่อยผู้มีพรสวรรค์สังหารสรรพสัตว์มิปรานีเช่นนี้แล...  "เอาน่า...คนเราปกติก็ย่อมเป็นเช่นนี้ จะให้นางเก่งกาจสามารถไปทุกด้านย่อมยากจะเป็นไปได้ ยิ่

ตอนที่19เช่นนี้มันน่าจับกดลงบ่อปลาอีกสักหลายรอบ คงจะพอดับความรุ่มร้อนของอารมณ์โมโหเดือดของคนเดินทางไกลลงไปได้อยู่บ้าง ส่วนคนต้นเหตุนั้นย่อมไม่รู้ ยังคงกินอร่อยเจริญอาหารอย่างยิ่ง เพียงคนเดียวก็ยัดบะหมี่ลงไปถึงสองชามพอนึกได้ว่าท้องตนเองมันโตไม่ทันเส้นบะหมี่หยกก็จุกแน่น จนเดือดร้อน 'เซินเก่อเกอ' ต้องได้อุ้มหมูน้อยกลับไปส่งถึงตำหนักอีกจนได้  "ชินหวางเฟย...ถึงตำหนักแล้วเพคะ"  ซางเหนียงจือนั้นปลุกคนที่ขึ้นรถม้าได้ก็หลับไปทันทีเมื่อรถม้ามาจอดเทียบที่ด้านหน้าประตูตำหนักใหญ่ ซึ่งเด็กน้อยก็ตื่นโดยง่ายถึงจะงัวเงียอยู่มาก  "เซินเก่อเกอ...ขี่หลังหน่อย..."  คนที่ยังง่วงค้างคาพอเห็นว่าคนที่ตนคุ้นเคยมายืนรอแทนท่านหัวหน้าเสิ่นเท่านั้น กระบวนการออดอ้อนจึงบังเกิดสองแขนเล็กกางออกกว้าง ส่วนเท้าน้อยแกว่งดุ๊กดิ๊ก ทุกผู้เห็นจึงมีเพียงยิ้มเอ็นดูเด็กน้อยอย่างยิ่ง เช่นนี้แล้ว 'เซินเก่อเกอ' มีหรือจะต้านทานความน่ารักน่าเอ็นดูของ 'นางมารน้อย' ไปได้  "ขึ้นมาเลยพ่ะย่ะค่ะ"  เฉินเซินหันหลังให้คนที่กางแขนกางขารอ ซึ่งคนตัวน้อยก็โดดขึ้นหลังไปทันที เสี่ยวเตี๋ยมองภาพนั้นก็อดจะคิดถึงเหล่าพี่ชายทั้งหลายของนายน้อยของตน

ตอนที่ 20 แต่พอเขาคิดจะหันกายหันปลายเท้าก้าวออกไปด้านนอกก็พลันนึกสะดุดคำเตือนที่เฉินเซินฝากเอาไว้ว่าให้ระวังเสิ่นอี้ถง องครักษ์ที่พ่วงตำแหน่งท่านน้าชายลำดับที่สามสิบเก้าของเขาด้วยอีกตำแหน่ง ทว่าก็แล้วอย่างไร มิใช่ญาติจะวางใจได้เสมอไป  เลยต้องชักเท้าก้าวหันหลังกลับ คิดว่าจะอาศัยเอนหลังที่ภายในห้องของเฉียวปิงเซียวจนใกล้ฟ้าสาง แล้วจึงค่อยจากไปเยี่ยมเยียนทั้งศิษย์พี่ฟ่านอิงเฉิง และไปกราบท่านอาจารย์ของเขาอีกที  แต่พอเห็นท่าการนอนกินพื้นที่ไปเกินครึ่ง เขาเลยคิดว่าไปหาที่นอนเอาข้างนอกจะดีกว่า แต่ก็พลันชะงักไป เพราะสายตาไปปะทะเข้ากับรองเท้าคู่จิ๋ว  พอได้เห็นว่ามันเริ่มเก่าจึงคิดว่าจะดูสักนิด เผื่อจะได้สั่งช่างตัดเย็บแล้วส่งมาให้นางอีกสักหลายคู่หน่อย เพราะนางจะขึ้นเขาแล้ว หานไท่หมิงก้มลงไปหยิบรองเท้าคู่น้อยมาพลิกไปมา แต่ก็ให้สะดุดตากับรอยหมึกที่คงเคยเป็นสีแดงมาก่อนในอดีต ทว่าบัดนี้ซีดจางไปแทบเลือนหาย  ตั้งใจดูอยู่ครู่ใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลานั้นจึงเริ่มเปลี่ยนสีในยามแรกที่เพียงเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจนกลายเป็นสีแดงเข้มจัด ซึ่งความแดงเข้มนี้แม้แต่ใบหูทั้งสองข้างและลำคอก็ไม่ละเว้นเพียงเสี้ยวลมหายใจ