Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

สืออีอดที่จะสงสัยมิได้ ก้มลงไปกระซิบถามกับคนที่กำลังวุ่นอยู่กับการเติมส่วนผสมของสมุนไพรในหม้อดินที่ตั้งอยู่บนเตาไฟอยู่ แล้วพยักพเยิดไปทางกระโจมรับรองที่ยังมีเสียงบรรเลงดนตรี กับเงาวูบไหวของเหล่านางระบำที่ทาบลงมาผ่านผนังผ้าของกระโจมจากแสงที่ทอดลงมากับผ้า ซึ่งมิได้หนามากมายอันใด เฉียวปิงเซียวปรายหางตามองเล็กน้อย จากนั้นก็หันมาเติมส่วนผสมลงไปใหม่ "รู้สึกอันใดกัน ไม่มี้..." คนตัวเล็กก้มหน้าอ่านตำรา ตอบเสียงสูงปรี๊ด จนสืออีต้องชะโงกเข้าไปมองให้ชัดเจนสักหน่อยเลยได้เห็นคนตัวเล็กมือสั่น ซึ่งเฉียวปิงเซียวนางเองก็มิอาจทราบได้ว่าเหตุใดตนเองจึงรู้สึกร้อนในอกอย่างไม่เคยเป็นเพียงสายตาเหลือบไปพบเห็นเงาวูบไหวภายในกระโจมรับรองมือไม้มันก็สั่นไปหมด "จริงหรือเพคะ...แบบอยากหยิบดาบไปแทงหน้าอกปีศาจกระทิงเฒ่าให้จมกองเลือดสักนิดก็ไม่มีเลยหรือเพคะ" ...กึก! ... "มะ...ไม่มี้...ผู้ใดจะคิดเรื่องเลวร้ายน่าอายถึงเพียงนั้นกั๊น...ไม่มี้..." ปากบอกว่าไม่มี...ไม่คิด แต่สายตาที่แอบมองดาบคู่ของนางบ่อยครั้งนั้นมันคือสิ่งใดกันเล่า เด็กเอ๊ย...เด็กน้อย อยากยืมดาบคู่ของนางไปแทงคนภายในแทบตายยังจะมาปากแข็งอยู่อีก "โอ๊ะ! ร

ไยความซวยจึงมาตกใส่กันเช่นนี้ หรือว่าเมื่อวานนางจะเผลอก้าวเท้าผิดข้างลงจากเตียงนอนกันเล่า? แต่จะนึกน้อยใจสวรรค์มากมายหลายหมื่นเล่มเกวียน ทว่านางจะไปด่าใครเล่า ที่ทำได้นางสืออีจึงปิดกระโจมแล้วออกไปยืนหน้าเคร่งเฝ้าอย่างแน่นหนา แม้แต่เฉินเซิน หรือท่านอาจารย์เสวี่ยจิ่นคงนางก็ไม่อ่อนข้อปล่อยให้ผ่านเข้าไปได้ จนถึงท่านอาจารย์ฟ่านคนหน้าทนนางก็ไล่ไปไม่เกรงใจ “ดุกว่าเสือก็เจ้านี่เอง ถึงว่าอยู่มาจนป่านนี้สามีสักคนก็ไม่ตกถึงท้อง” ก่อนยอมล่าถอยไปฟ่านอิงเฉิงยังทิ้งถ้อยคำบาดลึกสู่ก้นบึ้งหัวใจกันอีก เล่นเอาดาบคู่ในมือนางถึงกับสั่นยังดีว่าตาเฒ่าปากเสียไปไวกว่าลม เลยรอดพ้นหวุดหวิด พอเสียงคนก่อกวนสงบ หูขององครักษ์สาวเลยได้ยินเสียงภายในโดยไม่ตั้งใจ "ว้าก...พอแล้วเพคะ...ไม่ทาแล้ว" แต่คนตัวเล็กเท่าลูกแมวหรือจะไปต้านทานพลังกระทิงป่า อายหนักเข้า เฉียวปิงเซียวเลยร้องไห้น้ำตาท่วมใบหน้าทันที ก็นางยังมียางอายเต็มกาย ให้มาเปลือยกายต่อหน้าบุรุษถึงจะเป็นสามีนางก็ไม่ไหวจะรับเช่นกัน "ไม่ร้อง ชู่ว์...เด็กดีอย่าร้องไห้" งานหนักเลยมาตกกับหานไท่หมิงเช่นเคย จากที่ทำหน้าเคร่งเสียงโหดก็ต้องหาผ้าแพรผืนบางมาปกปิดให้นาง

"เก็บกวาดให้ดี...ศพพวกนาง...ก็ฝังให้ดีสักหน่อย"  สิ่งสุดท้ายของจอมทัพในยามชนะศึกก็มีเพียงเท่านี้ ให้เกียรติคนตาย ฝังพวกเขาให้ดี มิทิ้งให้ซากศพถูกพวกนกแร้งนกกามาจิกกินเป็นที่น่าอนาถใจก็ถือว่าเขาทำดีที่สุดแล้ว  "เฮ้อ!...ข้านึกอยู่แล้วว่าหากท่านกับเขาร่วมกันเป็นหนึ่ง อีกร้อยจอมมารข้าก็คิดว่ามิยากเย็นจะต้านแล้ว...หึ...หึ...หึ"  สืออีแอบกระซิบกับสหายข้ามกาลของตนก่อนที่นางจะปลีกตัวไปคุ้มกันนายน้อยเช่นเฉียวปิงเซียวของนางต่อไป มองสภาพนองเลือดแล้วกดยิ้มร้ายหนึ่งสายก่อนลาลับ  ชินหวางก็มิใช่ธรรมดามาผนวกเพิ่มพูนกับเฉินเซินเกรงว่าเทียนจวินอยากมีเรื่องกับพวกเขาคงต้องคิดมากจนหนวดหงอกเสียเป็นแน่ ที่จะต่อต้านได้ก็คืออย่าให้เฉินเซินและหานไท่หมิงพวกเขาได้รวมเป็นหนึ่งได้เท่านั้น  กว่าเหตุการณ์และคนที่ป่วยจะหายดี สถานการณ์ของชาวบ้านแห่งต้านโจวกับชาวชนเผ่าซีเป่ยจะกลับมาผาสุก มีความสงบร่มเย็นอีกครั้งก็กินเวลาไปอีกถึง 2 เดือนเลยทีเดียว และในเวลาสองเดือนนี้หานไท่หมิงล้วนมิได้อยู่เฉย ทุกแผนการทั้งรุกและรับกับฝ่ายฮ่องเต้นั้นย่อมมีมิใช่ธรรมดา  และแน่นอนว่าคนจากวังหลวงย่อมต้องถูกส่งมาสับเปลี่ยนกับท่านผู้ตรว

"นุ่มนิ่มดีแฮะ...โอ้โห...เด้งได้ด้วย...คิก...คิก...คิก..."  พอจับแล้วมันนุ่มนิ่มเด้งได้ คนเมาจึงเห็นเป็นเรื่องสนุกบีบไปเต็มกำมือ จึงบังเกิดเสียงวี้ดว้ายดังไปทั้งห้องโถงที่วันนี้หลินมาม่าปิดหอเลี้ยงดูปูเสื้อท่านหมอเฉียว หนุ่มน้อยปากแดง ตาโต ใบหน้าหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้ง เห็นแล้วสตรีวัยปลายสามสิบหนาวก็คิดอยากกิน 'เด็ก' ขึ้นมาจนคอแห้งเป็นผงเลยทีเดียว  ...หากเก็บท่านหมอหนุ่มเอาไว้ข้างกายคงดีไม่น้อย...  นั่นคือความคิดของสตรีที่มีหัวการค้า เพราะแน่นอนเมืองต้านโจวแห่งนี้ยากนักจะหาท่านหมอใดมารักษาให้แก่สตรีเช่นพวกนาง หากรั้งหมอหนุ่มน้อยให้อยู่ประจำที่หอฟางหรูผลดีและกำไรย่อมหนีไม่พ้น  "พวกเจ้าหลีกไป...เซียวเกอ ของพวกนางจะไปมีอันใด สู้ของฟางหรูมิได้หรอกเจ้าค่ะ"  เฉียวปิงเซียวที่เมาจนจดจำทางกลับเรือนรับรองยังมิได้เมื่อถูกสองเต้ายิ่งใหญ่...อาจใหญ่เท่าศีรษะตนเองก็เบิกตามองแทบดวงตาทะลัก  "โอ้โห...ยะ...ใหญ่มาก..."  ใบหน้าของชินหวางเฟยแทบทิ่มแทรกลงไปอยู่ระหว่างของสองเต้ายิ่งใหญ่เปลือยอล่างฉ่างขาวผ่องกระแทกตาสาวน้อยที่ของตนเองกลายเป็นขี้แมลงวันไปเลยหากนำมาเทียบเคียงกับสองเต้าอร่ามของหลินมาม่า  "ให

ยิ่งพอนางต้องมาตกอยู่ในอาการมึนเมาเฉียวปิงเซียวจึงยิ่งไม่รู้ความไปไกลกว่าเดิม เมื่อถูกชักจูงย่อมมิขัดขืน ทั้งยังร่วมมือด้วยดี กลับเป็นหานไท่หมิงที่ได้สติแล้วต้องกลืนไฟเสน่หาอันปวดร้าวทุกข์ทรมานของบุรุษวัยฉกรรจ์ลงไปจนสำเร็จ แล้วกอดกายน้อยแนบแน่นเสียแทน  "ไยจึงเร่งร้อนคนดี เข้าหอนั้นคือวันสำคัญเร็วไปย่อมไม่ดี รออีกนิดเถิด สัญญาว่าวันนั้นระหว่างเราสองข้าจะชดเชยให้เจ้าทั้งหมด รออีกเพียงสามเดือนเท่านั้น อีกสามเดือนนะชายาของข้า"  มิอาจทราบได้คนเมามายจะรู้แจ้ง หรือเข้าใจที่เขากล่าวแก่นางหรือไม่ บางทีที่เขากำลังพร่ำเพ้ออยู่นี่คงเป็นการตอกย้ำตนเองอดทนไม่ให้หน้ามืดตามัว ถูกอารมณ์ใคร่ฝ่ายต่ำครอบงำจนล่วงเกินนางในเวลาที่ไม่สมควรก็เป็นได้  "เร่งร้อนอันใดกัน? ..."  เฉียวปิงเซียวที่เริ่มแยกแยะไม่ออกว่าแท้จริงบัดนี้นางอยู่กับความจริง หรือว่าที่แท้นางกำลังฝันอยู่เอ่ยถามราวละเมอ นิ้วเล็กก็ยกขึ้นมาจิ้มไปตามใบหน้า ตามคิ้ว ตามแก้มอย่างเห็นเป็นเรื่องสนุก มิรู้สักนิดว่านั่นยิ่งทรมานอีกฝ่ายจนแทบกระอักโลหิตแล้ว  "ก็...รอวันที่เราทั้งสองนั้นจะได้ร่วมหอแนบชิดเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องทุกพิธีการ พี่อยากให้เจ้