Tous les chapitres de : Chapitre 181 - Chapitre 190

ตอนที่ 57หานไท่หมิงสรุปในตอนท้าย กำชับนางมิให้วางใจคนรอบกายหลังจากที่นางเดินทางถึงเมืองหลวงแล้ว เฉียวปิงเซียวมองใบหน้าเขานิ่ง   "แม้แต่เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊ หรือแม่นมซางเหนียงจือหรือเพคะ? "   ชินหวางหนุ่มรู้ว่ามันยากที่จะให้นางหวาดระแวงแม้แต่คนที่เติบโตมาด้วยกัน แต่เขาก็ต้องสั่งสอนนางเช่นนี้ ก็ในเมื่อขนาดพระมารดาของเขาเองวันนี้ยังไม่แน่ชัด พี่ชายที่เคยมองเขาเป็นบิดาคนที่สองก็มาแปรผัน แล้วเพียงแม่นมกับสาวใช้คนสนิทจะไปวางใจลงได้หรือ มือแกร่งลูบศีรษะเล็กอย่างให้กำลังใจ   "แล้วสืออีเจ่เจ๊กับ...เซินเก่อเกอเล่าเพคะ? "   ชั่วชีวิตของนางเดียวดายมาจวบจนวันนี้ หากต้องระแวงไปทุกผู้นางก็อยู่มิสู้ตายแล้ว แต่สุดท้ายเฉียวปิงเซียวล้วนเข้าใจได้ว่าชีวิตของเหล่าราชวงศ์ล้วนเป็นเช่นนี้มายาวนาน มิใช่เพียงตนเองหรือหานไท่หมองซึ่งต้องร่วมเผชิญเท่านั้น  "ยกเว้นสองคนนั้น"   หากหานไท่หมิงจะล่วงรู้อนาคตคงจะเร่งกลืนคำกล่าวเหล่านี้เป็นแน่ ทว่า...ช่างน่าเสียดายที่ชาตินี้เขานั้นเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่ง ยากจะล่วงรู้เหตุการณ์ในภายภาคหน้าจึงกล่าวผิดไปเสียแล้ว  "ทำไมเล่าเพคะ? "   ก็ในความคิดของเฉียวปิงเซียวหากแ

"จะปักปิ่นในอีกไม่กี่เดือนนี้แล้วยังนอนน้ำลายไหลอยู่อีก จัดการตัวเองให้ดีเลยนะเจ้า"   กล่าวจบเขาก็เร่งลุกหนีออกไปจากภาพยั่วยวนชวนตบะแตกเสียโดยเร็ว ปล่อยให้คนสมองเฉื่อยนั่งอึ้งเอ๋อ ทบทวนสิ่งที่ชินหวางตำหนิ   "อร้าย...นี่ข้าหลับไปตอนไหนเนี่ย"   บ่นไปก็ลูบมุมปาก หยิบฉวยผ้าเช็ดหน้าออกมาซับวุ่นวาย ผ่านไปราว 1 เค่อจึงเปิดผ้าม่านก้าวลงมายืนด้วยกิริยาสำรวมเรียบร้อย ผิดจากเด็กแสบหัวฟูเมื่อครู่ไปไกล เห็นแล้วหานไท่หมิงก็อดจะร้าวรานในใจเสียมิได้ ก็นางเพียงสิบสี่หนาวอยู่ในวัยสดใส   ทว่าพอกลับเมืองหลวง นางก็จะถูกกฎระเบียบบีบบังคับจนความสดใสสมวัยมีแต่เลือนหาย เสี่ยวปิงอาจจะไม่มีให้เห็นอีกเลยก็เป็นไปได้ เพราะที่เทียนคงเฉิงนั้นจะมีก็แค่เพียง...ชินหวางเฟย...สตรีสูงศักดิ์ที่จะเดินแต่ละก้าวผิดก็ไม่ได้ จะหายใจแรงไปกลับยิ่งไม่สมควร หรือแม้แต่หัวเราะก็ต้องคำนึงให้หนักว่าจะเหมาะสมถูกกาลเทศะหรือไม่   ดังนั้นพอเฉียวปิงเซียวนางบังเอิญหันกลับไปประสานสายตากับพระสวามี จึงพบว่าแววตาเขาดูทั้งสงสารและห่วงใยนางมากล้น จนนางต้องเขม้นมองซ้ำ ทว่ากลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว นางเลยคิดเอาเองว่าแดดอาจแรงไปจึงทำให้สายตานาง

ตอนที่ 60ในอารมณ์กรุ่นโกรธพุ่งสูงขึ้นจนเด็กสาวแน่นหน้าอกไปหมดแล้วกลับมีเสียงเล็กที่ยังคงเป็นเฉียวปิงเซียวในอดีตดังขึ้นคล้ายมาจากดินแดนอันไกลโพ้น แต่เพราะมันดังมาจากดินแดนแสนไกลจึงมิอาจข่มในส่วนของ 'จิตเดิม' ของเทพธิดาโอสถไปได้ ส่วนหานไม่หมิงนั้นเขาเองก็รู้สึกหนาวสันหลังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กลิ่นอายความเย็นแผ่ขยายจนเขาสั่น ที่ปากและจมูกนั้นมีควันแห่งความเย็นพวยพุ่งออกมาจากปลายจมูกเวลาหายใจเข้าและออก บอกได้ว่าบัดนี้อากาศโดยรอบของเขาจากที่ภายนอกแดดจัดสาดแสงแรงกล้ากำลังปะทะกับไอความเย็นภายในรถม้าที่เขานั่งอยู่ อย่างรุนแรง!  "เสี่ยวปิง!"  ...เปรี๊ยะ!...คลื่น...ซ่า...ฟุบ...  "เฮ้ย!"  ทุกสิ่งรอบกายของหานไท่หมิงเหมือนหยุดนิ่ง มีเพียงเขาที่ยังขยับกายได้ ภายนอกรถม้าเสียงฝนห่าใหญ่ตกสาดซัดทั้งที่ท้องฟ้ามีแดดแผดจ้า แต่ที่เขาอุทานลั่นก็เมื่อกะพริบตาหนึ่งครั้งกลับปรากฏกายของท่านอาจารย์เสวี่ยจิ่นคงโผล่มานั่งกั้นกลางระหว่างเขาและเฉียวปิงเซียวเสียแล้ว  "เสี่ยวปิง...เสี่ยวปิง...มองพ่อ...เจ้ามีสติก่อน...ลูกข้า...เสี่ยวปิง...สงบใจ...สงบใจ เจ้าจงเร่งสงบใจวางโทสะลงก่อนลูกข้า!"  รู้จักคุ้นเคยเป็นศิษย

แล้วยิ่งความจริงที่ว่าแค่เพียงน้ำตาหนึ่งหยดหากกลั่นกรองออกมาจากความรู้สึกจริงแท้แห่งแก่นวิญญาณของเฉียวปิงเซียว สามารถปลุกชีพของมนุษย์ผู้หนึ่งที่สิ้นลมไปไม่ถึงชั่วยามให้กลับมาหายใจต่อได้ไปอีกเป็นสิบหนาว คงมิต้องกล่าวถึงผู้ที่จะได้กลืนกินดวงจิตของเลือดเนื้อเชื้อไขของเทพธิดาโอสถกับท่านเทพปักษาเลยว่าจะกลายเป็นนิรันดร์ไม่เจ็บ ไม่แก่ ไม่มีวันตาย และหากเป็นปีศาจก็จะยิ่งใหญ่ หากเป็นจอมมารก็ย่อมมิธรรมดา หรือหากเป็นเทพเซียนที่มีจิตมารเข้าแทรก เกรงว่าหกภพคงยากจะสงบเลยทีเดียว หรือบางทีขึ้นไปรับโทษคราวนี้คงจะถึงเวลาต้องเข้าเฝ้าเทียนจวินเสียที ทั้งหลานที่ยังไม่บังเกิด กับชีวิตของลูกสาวที่ยากจะวางใจ เทพชราเช่นเขาปล่อยวางไม่ลงจริงแท้...แต่ดวงชะตาครองคู่ที่ถูกสลักลงบนศิลาเอกภพบนสวรรค์ชั้นสิบหกนั้น เขาเองก็ยากจะไปลบเลือน ชาตินี้เด็กทั้งสองสุดท้ายเช่นไรก็จะต้องร่วมหอจนบังเกิดสายเลือดร่วมกันออกมาหนึ่งคน  ...เฮ้อ!...เกรงว่าสิบตัวยาไร้รัก...หมื่นตัวยาเถ้าสลายดวงใจ...คงยากจะแยกคนทั้งสองออกจากกันได้แล้วจริงแท้...  "ศิษย์จะจดจำ และปฏิบัติตามมิให้ขาดตกสักข้อที่ท่านอาจารย์สั่งสอน และยิ่งกว่าสิ่งใดศิษย์จะมิละเ

ตอนที่ 63   ในรุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนขบวนเสด็จกลับเข้าเมืองหลวงของชินหวางและชินหวางเฟยแห่งหนานสุ่ยก็เริ่มเคลื่อนหัวขบวนในช่วงต้นยามเฉิน ถึงแม้วันนี้จะมีคนตระกูลเฉียวมาส่งนางอย่างพร้อมหน้าผิดจากในอดีตเมื่อแปดหนาวก่อน ทว่าความรู้สึกของเฉียวปิงเซียวก็มิได้ดีหรือไม่ดี นางมีแค่เพียงความเฉยชาไปหมด  คงจะเป็นเพราะตลอดมาคนเหล่านั้นไม่เคยมอบความจริงใจ หรือห่วงใยกันอย่างจริงแท้มาตลอดนับตั้งแต่นางเกิด จวบจนมาถึงวันนี้ความผูกพันระหว่างสายเลือดจึงไม่มีเลยสักเพียงนิด  "ชินหวางเฟยระวังสักนิด"  เด็กสาวมองเฝิงกงกงด้วยสายตาเริ่มจะสงสัย เพราะตั้งแต่ออกจากห้องนอนมา เขานั้นดูจะทะนุถนอมนางอย่างยิ่ง คาดว่าหากไม่ถูกสายตาของท่านปีศาจกระทิงเฒ่ากับเซินเก่อเกอคอยกำราบ เขาคงตรงเข้ามาอุ้มนางแล้วเป็นแน่  "อุ๊ย!...ชินหวางเฟยทรงต้องเดินให้ช้าสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ"  นางให้อยากจะถามเสียนักว่าไยจึงทำดังกับนางเจ็บป่วยทั้งที่หลายวันก่อนพบหน้าเขายังไม่มีอาการเช่นนี้เลย แต่นับจากเมื่อเช้าขันทีเฒ่าผู้นี้ดูทะนุถนอมนางผิดปกติเกินไป  "ชินหวาง รู้สึกหรือไม่เพคะว่าขันทีแซ่เฝิงผู้นั้นวันนี้เขาดูแปลกไปมาก"  พอได้ขึ้นมานั่งบนร