ตอนที่ 15

ตลอดงานพิธีการในช่วงเช้าเริ่มตั้งแต่ลงจากหลังม้าจนยกน้ำชาให้กับฮ่องเต้และฮองเฮา ถานเมิ่งจีทำทุกสิ่งถูกต้องเพราะนางทำใจได้แล้ว คิดว่านับจากนี้นางคือลูกจ้าง ส่วนท่านอ๋องแปดคือนายจ้าง เรื่องทางกายนางคิดหลบหลีกคงยาก ซึ่งคิดให้ดีหลี่ปิงเฉิงเปิดเผยพูดจาจริงใจยังดีกว่าหลอกลวงให้นางคิดเข้าข้างตนเอง

‘เป็นเช่นนี้ย่อมดีแล้ว’ นางคิดในใจอย่างไม่ถือโทษโกรธท่านอ๋องแปดอีกต่อไป เพราะเขาชัดเจน นางเองก็จะได้ชัดเจนเช่นกัน ระหว่างนางกับเขามีเพียงความใคร่ หากร่วมหมอนจะไม่มีสิ่งใดเกินไปจากนั้น

“เจ้าเหนื่อยเกินไปจนสติวิปลาสไปแล้วหรือ?”

หลี่ปิงเฉิงที่สังเกตมาพักใหญ่แล้วเห็นว่าถานเมิ่งจีนั้นดูยิ้มแย้มใบหน้าผ่องใส ผิดกับเมื่อครั้งลงจากหลังม้ามาพร้อมกัน ก็ให้สงสัยว่าที่ตนพูดออกไปอาจทำร้ายจิตใจนางจนสติวิปลาสไปแล้วหรือไม่ จึงดูกลับมาร่าเริงได้ไวถึงเพียงนี้ หรือผู้ใดแอบเอาน้ำชาต้าหมา (กัญชา) ให้นางกินเข้าไป จึงดูอารมณ์ดีเกินไปเช่นนี้

“เหนื่อยนั้นมาก แต่รู้สึกว่าการแต่งงานนี้ที่จริงก็หาได้เลวร้าย จึงทำให้หม่อมฉันอารมณ์ดีเพคะ” 

หญิงสาวหันไปคุยกับเขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มออกมาจากใจจริงแท้ ดูอย่างไรนางก็ไม่ได้เสแสร้งจนเขางงงันไปเลยว่าถานเมิ่งจีนี้ไปกินสิ่งใดมา จึงมองผิดเป็นชอบ ทั้งยังกล่าวว่า ‘งานแต่งครั้งนี้หาได้เลวร้าย’ นั้นมันหมายความว่าอย่างไรกันแน่

“……” 

ซึ่งสีหน้าของท่านอ๋องแปดในยามนี้ถานเมิ่งจีมองเห็นกลับยิ่งยิ้มกว้าง แต่ตรงนี้คนมากนัก จะอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจคงไม่สมควร จึงทำเพียงยิ้มกว้างให้อีกฝ่ายเท่านั้น จวบจนถึงงานเลี้ยงในช่วงค่ำก็ทำเอาคุณหนูสี่ถึงกับเริ่มท้อ เพราะหลายคนที่นางจำเป็นต้องยอมรับสุรามงคลที่อีกฝ่ายดื่มอวยพรแขกยิ่งมาก สุราก็มามากไม่ต่างกัน

“เททิ้งตรงนี้” 

ถานเมิ่งจีเหลือบสายตาไปมองกระถางดอกมู่ตานที่ ‘ตรงนี้’ ซึ่งท่านอ๋องแปดชี้นำก็ให้สงสารต้นไม้ชะตาอาภัพดังกล่าวเหลือเกิน เพราะมองจากจำนวนของแขกที่ยังมารอต่อแถวอวยพรด้วยสุรามงคลนั้นยาวจนนางมองไปไม่สุดปลายแถวหาก ต้นมู่ตานไม่ถึงฆาตวันนี้แล้วยังจะไปถึงฆาตวันใดได้อีก แต่ให้เลือกระหว่างต้นมู่ตานตายกับนางสุราท่วมปอด และเผาตับของนางจนตาย แน่นอนว่าถานเมิ่งจีผู้นี้นั้นต้องเลือกเก็บชีวิตอันแสนรันทดอยู่แล้ว

จอกแล้วจอกเล่าถูกเทลงกระถางต้นดอกมู่ตาน กว่าจะผ่านพ้นไปได้ตรงพื้นที่วางกระถางดอกไม้งามจึงเนืองนองท่วมท้นไปด้วยสุราที่ระเหยไม่ทัน แลเห็นก็สยดสยองยิ่งนัก แต่พอหันไปมองด้านของท่านอ๋องแปด สภาพกระถางดอกไม้กลับไม่ต่างกัน จึงแอบหัวเราะในใจเงียบ ๆ เพราะได้ทราบแล้วว่าคนร้ายกาจใจดำอำมหิตเช่นหลี่ปิงเฉิงก็มีสิ่งที่รับไม่ไหวเช่นกัน

กว่าสามชั่วยามงานเลี้ยงจึงสิ้นสุดลง และเพราะท่านอ๋องแปดเช่นไรก็เลือกจะใช้ตำหนักซ่างหยางเป็นห้องหอ ไม่ยอมค้างภายในวัง พองานเลี้ยงจบนางและเขาจึงต้องเสียเวลานั่งรถม้ากลับตำหนักอีกหนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ ซึ่งพอนั่งได้ไม่นานถานเมิ่งจีที่ยังไม่ได้นอนมากว่าแปดชั่วยามจึงนั่งหลับสัปหงก พอรถม้าตกหลุม ศีรษะเล็กที่แบกเครื่องประดับหนักจนคอระหงแทบหักก็พุ่งพรวดไปข้างหน้า ดีว่าหลี่ปิงเฉิงนั้นว่องไวจึงคว้าเอวอรชรเอาไว้ได้อย่างฉิวเฉียด

หมับ!

“อุ๊ย!” 

“ระวังหน่อย!” 

ถานเมิ่งจีอับอายจนหน้าตาร้อนผ่าวแทบมอดไหม้ เพราะสัมผัสได้ถึงคราบน้ำลายที่มุมปากของตนเอง ยังดีว่าในรถม้ามันมืด นางจึงพอจะเบาใจได้ว่าท่านอ๋องแปดจะไม่เห็นภาพชวนขายหน้าของตนเมื่อครู่แน่นอน

“นอนตักข้าก็แล้วกัน ประเดี๋ยวเจ้าหลับอีกคราวนี้ข้าอาจคว้าเอาไว้ไม่ทันศีรษะชนผนังรถม้าแล้วถูกปิ่นปักผมมากมายทิ่มจนถึงแก่ความตาย ข้าคงถูกหัวเราะขบขันไปตลอดชีวิตแน่ที่เจ้าสาวไม่ทันเข้าหอก็ตายสภาพอนาถเช่นนั้นเสียแล้ว” 

“ปากหรือนั่น เป็นคนพูดตรงกับเป็นคนปากสุนัขนี่มันมีแต่เส้นบาง ๆ กั้นจริง ๆ” 

“อยากตายหรือจึงมาด่าเปิ่นหวาง (ข้าท่านอ๋องผู้หนึ่ง) ว่าปากสุนัข”

“มีตรงใดที่หม่อมฉันกล่าวว่าท่านอ๋องแปดปากสุนัขหรือเพคะ เท่าที่จำได้ล้วนไม่มี” 

“นี่เจ้า!…” 

พอท่านอ๋องแปดโมโหจนนางรับรู้ได้ คิ้วเรียวจึงขยับยักย้ายให้อีกฝ่าย ถึงไม่ทราบว่าเขาจะมองเห็นหรือไม่ แต่ก็รู้สึกสาแก่ใจที่ยกนี้นางเอาชนะคน ‘ปากสุนัข’ ได้แล้ว

“เช่นนั้นเจ้าก็ลองชิม ‘ปากสุนัข’ ดูบ้างเป็นอย่างไร” 

ในยามแรกนางไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้นมันหมายความว่าอย่างไร กระทั่งอีกฝ่ายกระชากข้อมือจนนางตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง แล้วเขาจับล็อกท้ายทอยของตนจนมิอาจขยับหนี แล้วกระแทกเรียวปากแกร่งของเขาลงมายังริมฝีปากจิ้มลิ้มของตนนั่นแล้วถานเมิ่งจีจึงกระจ่างใจในความหมายของคำว่า ‘ลองชิมปากสุนัขดูบ้างเป็นอย่างไร’ แจ่มชัด!

“อื้อ!” 

ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ!

กำปั้นเล็กทั้งทุบตีและชกต่อยอีกฝ่ายอย่างสุดกำลังไปพลางดิ้นรนขัดขืนไปพลาง แต่ท่านอ๋องแปดกลับกลายเป็นก้อนศิลาขนาดยักษ์ นางทุบตีลงไปเท่าใดมีแต่ตนเองที่เจ็บเอง นางจึงคิดจะให้อีกฝ่ายสอดลิ้นเข้ามาแล้วกัด ทว่าลูกไม้เช่นนี้หลี่ปิงเฉิงนั้นได้กระจ่างอยู่ก่อนแล้ว จึงใช้มือข้างที่กระชับลำคอระหงเลื่อนมาบีบแก้มจนนางยากจะขยับไปกัดลิ้นร้ายของอีกฝ่ายได้ ยิ่งสู้ไม่ได้ถานเมิ่งจีก็ยิ่งโมโห สุดท้ายก็ร้อนที่เบ้าตาทั้งสอง แต่นางได้สติเร็วจึงกลืนน้ำตานั้นลงท้อง กับคนเช่นท่านอ๋องแปดยิ่งอ่อนแอเขาก็ยิ่งได้ใจรังแกนางไม่เลิก คิดตกเช่นนั้นนางจึงหยุดดิ้น แล้วยกแขนสองข้างขึ้นไปคล้องคอแกร่งของอีกฝ่าย จากนั้นจึงเริ่มจุมพิตโต้ตอบอีกฝ่ายไปอย่างเก้กัง แต่มันกลับทำให้ในอกในใจของหลี่ปิงเฉิงแทบมอดไหม้ด้วยเพลิงเสน่หาที่ลุกโชติช่วงขึ้นรวดเร็วทันใจ เพียงแค่คนตัวเล็กนาง ‘สู้กลับ’ ในแบบของนางเท่านั้น

“อ้าว ไม่ต่อแล้วหรือเพคะ” 

ถึงจะทำเก่งกาจก๋ากั่นจุมพิตเขากลับคืนแล้วปีนขึ้นไปนั่งบนตักแกร่ง พร้อมบดเบียดเรือนกายอรชรของตนเองกับเรือนกายแกร่งของอีกฝ่าย หากแต่นางกลับไม่อาจควบคุมน้ำเสียงของตนไม่ให้สั่นไหวได้ จนหลี่ปิงเฉิงนั้นขบขันหัวเราะออกมาจนหัวไหล่สะเทือน

“เกรงว่าหาก ‘ต่อ’ จริง รถม้าคงรับไม่ไหว เอาไว้ถึงตำหนัก เราค่อย ‘ต่อ’ ให้เสร็จสิ้นจนท้องฟ้ากระจ่างก็นับว่ายังไม่สายนะน้องหญิง” 

ถานเมิ่งจีต้องกัดฟันและเก็บไม้เก็บมือ เพราะกลัวตนเองจะต้านทานความกวนเท้าของท่านอ๋องแปดไม่ไหว แล้วกางเล็บข่วนอีกฝ่ายให้ใบหน้าลายกว่าเสือดาวเอาได้ คงไม่งามเท่าใดหากพรุ่งนี้เช้าออกจากห้องหอแล้วท่านอ๋องแปดนั้นใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยอารยธรรมของ ‘พระชายาถาน’ ทั้งที่ภายในใจของนางมันร้องบอกให้ ‘ลงมือ ๆ’ ไม่ขาดในขณะนี้ก็ตาม!

“หรือหากเจ้าไม่คิดมาก เรามาเริ่มกันเลยก็ได้นะน้องหญิง ข้าไม่ติดขัดเรื่องนี้ บนรถม้าก็ดีเปลี่ยนบรรยากาศ” 

‘เปลี่ยนกับผีน่ะสิ!’ 

ถานเมิ่งจีบัดนี้ทำได้เพียงคิดถกเถียงกับอีกฝ่ายภายในใจเท่านั้น เพราะยกนี้นางพ่ายแพ้ตั้งแต่แรกเริ่มแล้วดึงดันมีเพียงตนเองนี่แหละที่อับอายขายขี้หน้า หาใช่คนหน้าหนาเช่นท่านอ๋องแปดไม่

“ท่านอ๋องแปดล้อเล่นแล้ว” 

กล่าวแล้วนางก็เร่งพิงศีรษะของตนเองกับหน้าอกแกร่งแล้วแขนทั้งสองข้างก็ส่งไปกอดเอวหนา ทำกิริยาออดอ้อนเช่นสตรีมากมารยาชอบทำกัน เพราะบุรุษให้ใจแกร่งเพียงใดถูกมารยาสตรีล่อลวงก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้าง

“โอ๊ะ!” 

มิคาดว่าอีกฝ่ายจะผลักนางตกจากตักแกร่งลงมานั่งลงบนพื้นจนจุกไปเลย ดังกับว่าอยู่ดี ๆ นางก็ดันกลายเป็นก้อนถ่านแดง ๆ ที่ต้องเร่งผลักดันทิ้งให้ไกลตนเองอย่างไรอย่างนั้น แต่ผลเป็นนี้ถานเมิ่งจีพอหายจุกเสียดจึงแอบยิ้มคนเดียวในความมืด เพราะที่แสดงมารยาออกไปเมื่อครู่นางก็ต้องการให้ผลลัพธ์มันออกมาเช่นนี้อยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าท่านอ๋องจะ ‘อ่อน’ จนเสียกิริยา เพียงเจอจริตมารยาสตรีระดับชั้น ‘อนุบาล’ ของเจ้าจันทร์คนจริงไปเท่านั้น

‘หึ! อย่าให้ข้าได้ดึงจริตมารยาระดับปริญญาเอกมาใช้เชียว ท่านรับข้าไม่ไหวหรอกหลี่ปิงเฉิง!’ 

จากนั้นนางจึงปล่อยให้เขานั่งอย่างสงบในมุมหนึ่ง ส่วนนางก็เลือกมุมหนึ่งนั่งซุกตัวเอาศีรษะที่หนักอึ้งพิงกับผนังรถม้าด้วยความอ่อนล้า เพราะไหนจะอดหลับอดนอนมาหลายวัน ไหนจะวันนี้ที่ต้องเดิน หากนับระยะทางอาจเกินยี่สิบถึงสี่สิบลี้ ทั้งที่ต้องสามอาภรณ์หนักอึ้งพร้อมกับต้องแบกเครื่องหัวมากล้นบนหัวไปอีก บอกเลยว่านางรอดชีวิตมาได้จนจบงานนับว่าบุญโขแล้ว

“ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องแปด” 

เสียงของซ่งจินที่วันนี้รับหน้าที่บังคับรถม้า โดยมีไป๋ลู่คุ้มกันท้ายขบวนดังขึ้นหลังรถม้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูใหญ่ของตำหนักซ่างหยางที่อยู่ไกลจากจวนถานไท่เว่ยเสียคนละมุมเมืองนานแล้ว แต่คนภายในรถม้ากลับยังเงียบอยู่ไร้การเคลื่อนไหว เขาเลยคาดเอาว่าทั้งสองบ่าวสาวคงเหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้าจนหลับไปแล้ว ซึ่งที่ซ่งจินคาดเดาล้วนถูกต้อง

ด้วยหาใช่เพียงถานเมิ่งจีที่ยุ่งจนแทบไม่ได้พักผ่อน เพราะท่านอ๋องแปดเองก็มีราชกิจสำคัญที่ต้องเร่งจัดการให้เสร็จสิ้นก่อนงานแต่งตั้งเปี้ยนเฉิงหวางเฟยจนแทบไม่ได้หลับได้นอนตลอดแปดวัน นับจากคุณหนูสี่หรือบัดนี้คือพระชายาถานกลับจวนถานไท่เว่ยนั่นเลยทีเดีย วพอได้มีช่วงเวลาอันสงบเงียบภายในรถม้าเลยต่างคนต่างหลับไปด้วยกันทั้งสอง

“อืม…” 

หลี่ปิงเฉิงที่รู้สึกตัวเร็วตอบคนสนิทออกไป ส่วนสายตาก็ก้มลงมองคนที่เขารอให้นางหลับแล้วจึงอุ้มมานอนหนุนตักแกร่งอยู่ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจไม่ปลุกนาง แต่เลือกที่จะอุ้มนางก้าวลงจากรถม้าแล้วก้าวข้ามธรณีประตูทั้งสามชั้นด้วยฝีเท้ามั่นคง

“……” 

ถานเมิ่งจีรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ถูกอุ้มลงมาจากรถม้า แต่ต้องทำเป็นหลับจนถึงห้องหอ ก็เพราะต่อให้เลยยามจื่อไปแล้วหลิ่วกงกงก็ยังเป็นผู้นำคนภายในตำหนักซ่างหยางแห่งนี้มายืนตั้งแถวยาวสองข้างถนนเพื่อรอต้อนรับเปี้ยนเฉิงหวางเฟยจนเกือบถึงหน้าห้องหอ อีกทั้งนางยังถูกอุ้มลงมาจากรถม้าเช่นนี้เสียได้ ไม่อับอายขายหน้าคนหลายร้อยชีวิตวันนี้ยังจะอับอายขายหน้าวันใดได้อีก

“พวกนางจะเป็นนางกำนัลส่วนตัวที่จะดูแลเจ้านอกจากลู่เจียวที่ติดมาจากจวนถานไท่เว่ย” 

นางกำนัลสาวทั้งสามคนนั้นดูแล้วอายุคงไม่ต่างจากนางกับลู่เจียว หรือลู่เจียวคงอายุมากที่สุดยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมข้างประตูห้องหอที่ตกแต่งด้วยสีแดงแม้แต่เทียนมงคล เห็นแล้วถานเมิ่งจีที่เพิ่งถูกท่านอ๋องแปดวางลงตรงกลางห้องก็มองสำรวจไปรอบ ๆ ก็รู้สึกพึงใจพอสมควรที่พวกนางดูสะอาดสะอ้าน ต่อให้สวมอาภรณ์ของนางกำนัลวัยเยาว์เท่านั้น

“เจ้าคงรู้สึกเหนียวตัวเต็มทนแล้วกระมัง เช่นนั้นเจ้าอาบน้ำในห้องใหญ่ ข้าจะไปอาบด้านนอกเอง” 

พอท่านอ๋องแปดหายออกไปจากประตู ถานเมิ่งจีก็ถูกจับจองพาไปยังห้องแต่งตัวที่อยู่ด้านใน โดยกั้นกลางระหว่างห้องนอนใหญ่กับห้องอาบน้ำที่ดูราวกับเป็นสระน้ำขนาดย่อมอยู่ ตกลงแล้วราตรีเข้าหอนี้กว่าทุกสิ่งจะเรียบร้อยนางปลดทั้งอาภรณ์และเครื่องประดับเสร็จก็นานเป็นชั่วยาม เรียกว่านางถึงกับนั่งหลับระหว่างปลดทุกสิ่งออกจากเรือนผมไปเสียหลายยก

กว่าจะอาบน้ำเสร็จสิ้นตัวสะอาดสะอ้านโล่งสบายกลับมายังภายในห้องนอนก็พบว่าท่านอ๋องแปดนั้นหลับไปเสียแล้ว แต่ถานเมิ่งจีที่ขนาดก้าวเดินยังพร้อมจะหลับไม่สนสี่สนแปดอันใดอีกแล้ว เห็นเตียงกับหมอนก็ปีนขึ้นไปทิ้งกายลงนอนแล้วหลับลึกไปทันที ปล่อยนางกำนัลทั้งสามดูแลเก็บทุกสิ่งออกไป พร้อมกับพาลู่เจียวไปยังที่พักซึ่งถูกจัดเอาไว้โดยเฉพาะสำหรับนางกำนัลประจำตัวของเปี้ยนเฉิงหวางเฟยที่อยู่ไม่ไกลกันจากหอนอนแห่งนี้ เพื่อให้ง่ายต่อการถูกเรียกใช้

ราตรีเข้าหอในนวนิยายหรือในซีรีส์ที่เจ้าจันทร์เคยดูช่างห่างไกลจากราตรีเข้าหอของนางและท่านอ๋องแปดอยู่หลายพันลี้ยิ่งนัก แต่จะอย่างไรนางก็ไม่สนแล้วในยามนี้ นางขอหลับเติมพลังยาว ๆ สักสิบสองชั่วยามคงกำลังดี...