Semua Bab ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?: Bab 11 - Bab 20

ฮุ่ยลู่เจียวถึงกับชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ภายในใจของสาวใช้คนงามกลับหาได้นิ่งสงบดังกิริยาภายนอก เพราะภายในใจของนางกำลังร้องซ้ำ ๆ ว่า ‘แย่แล้ว ๆ’ ไม่หยุด“หรือเจ้าเองก็ไม่ทราบเช่นกัน” แทบจะเป็นไปไม่ได้ เพราะถึงฮุ่ยลู่เจียวจะเป็นเพียงสาวใช้ แต่ก็เป็นสาวใช้ที่ได้ติดตามคุณหนูสี่ไปทุกที่ ไม่เว้นแม้แต่สถานศึกษาของต้าเซิ่ง เรียกได้ว่าถานเมิ่งจีได้เรียนรู้อันใด สาวใช้ผู้นี้ก็ได้เรียนเช่นกัน ดังนั้นแล้วเรื่องของท่านอ๋องแปดย่อมต้องทราบดีเป็นแน่“หามิได้เจ้าค่ะคุณหนูสี่ แต่ลู่เจียวกำลังเรียบเรียงเรื่องราวอยู่เจ้าค่ะ เพราะเรื่องระหว่างคุณหนู องค์ไท่จื่อ และท่านอ๋องแปดนี้นับว่าเป็นศัตรูคู่แค้นมีหนี้แค้นเก่ามากล้นเชียวเจ้าค่ะ” “……” คราวนี้กลับเป็นคนในถังไม้บ้างแล้วที่หมดคำจะถามต่อไป เพราะมิคาดว่าระหว่างถานเมิ่งจีในอดีตกับท่านอ๋องแปดหลี่ปิงเฉิงจะเคยมี ‘แค้นเก่า’ ต่อกันนั่นเอง“เมื่อสามหนาวก่อนคุณหนูเกิดไปรับรู้ว่าคุณหนูเหลิ่ง ‘เหลิ่งหลิวหราน’ บุตรสาวคนโตของท่านอัครมหาเสนาบดีเหลิ่งมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับองค์ไท่จื่อที่เป็นคู่หมั้นคู่หมายของตนเอง ทั้งที่ฝ่ายคุณหนูใหญ่เหลิ่งเองก็เพิ่งจะหมั้นหมายกับท่านอ๋

“ท่านย่าหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ เหตุใดต้องสอบสวนลี่จื่อ นางทำสิ่งใดผิดจนต้องยกให้พี่สามสอบสวนนางเร่งด่วนแทนท่านพ่อด้วย” “ก็เพราะนางคือคนที่คิดร้ายวางยาคุณหนูสี่ในราตรีนั้นเช่นไรเล่าเจ้าคะ” กลับเป็นลู่เจียวที่ตอบไขข้อข้องใจของนางแทนเหล่าฮูหยินถาน“ลี่จื่อน่ะหรือวางยาข้า?” จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ถึงสาวใช้ผู้นั้นจะเคารพรักถานม่านอวี้มาก แต่ตลอดหนึ่งหนาวในจวนถานไท่เว่ย นางล้วนทราบดีลี่จื่อขี้ขลาดที่สุดแล้ว นางจะเอาความกล้าใดมาวางยานรกนั้นแก่คุณหนูสี่สายตรงเช่นตนเองไปได้“แต่นางก็ยอมสารภาพแล้วนะเจ้าคะคุณหนูสี่ นางยอมรับว่าเป็นผู้วางยาคุณหนูในราตรีนั้น เนื่องจากเก็บความแค้นมานานที่คุณหนู่สี่คอยแต่จะรังแกนาง” ลู่เจียวกล่าวออกมาด้วยอารมณ์ชิงชังสาวใช้รุ่นพี่เช่นลี่จื่อ แต่ถานเมิ่งจีที่สติวันนี้คืนกลับมาครบถ้วนกลับไม่คิดเช่นนั้น เพราะให้เป็นความจริงที่ใดอดีตถานเมิ่งจีคนเดิมนิสัยไม่ดีรังแกคนไปทั่ว แต่คนที่ขี้ขลาดเช่นนั้นไม่มีวันคิดการใหญ่ขนาดวางยานางในงานเลี้ยงใหญ่ที่สำคัญ ราตรีนั้นลี่จื่อและลู่เจียวล้วนรอคอยอยู่ที่ประตูวัง มิได้ก้าวติดตามพวกตนเข้าไปในงานเลย‘เห็นทีนางปีศาจอสรพิษนั่นเพื่อพ้

เฮ้อ!‘รักใคร่ราวกับกาสะลองกับซ้องปีบน่ะสิท่านย่า เกรงว่าหากท่านตายคงได้ผวาตื่นจากหลุมแทบไม่ทันเท่านั้น!’ ภายในใจของถานเมิ่งจีคิดเช่นนั้น หากแต่ภายนอกเด็กสาวกลับยิ้มแย้มอ่อนหวานราวกับคุณหนูแสนซื่อบื้อ แล้วต่างสลับกันคีบกับข้าวให้กับนางปีศาจอสรพิษม่านอวี้มิได้ขาด จนต่างคนต่างกลืนอาหารไม่ลง เพราะรู้สึกอยากอาเจียนที่ต้องมาฝืนใจเช่นนี้มิต่างกัน“เฮ้อ!” กว่าจะจบมื้ออาหารก็เล่นเอานางหมดพลังงานไปไม่น้อย มองท้องฟ้าที่มืดสนิทก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ที่สามารถส่งท่านย่ากลับเรือนไปได้“ทุกสิ่งที่ข้าต้องการเตรียมพร้อมแล้วหรือไม่ลู่เจียว” พอลู่เจียวกลับมาพร้อมข้าวของหอบใหญ่กับเด็กชายวัยราวสิบสามหนาว จึงย่อมยิ้มออกมาได้พร้อมกับคิดว่าจะยุคใดสมัยไหน เพียงมี ‘เงิน’ จะติดเหล็กหรือดัดก้อนหินล้วนง่ายดายจริง ๆ “เรียบร้อยดีเจ้าค่ะคุณหนูสี่ แล้วนี่คือโต้วซาน บุตรชายของท่านลุงโต้วหานคนเลี้ยงม้าเจ้าค่ะ โต้วซานคารวะคุณหนูสี่เสีย” “โต้วซานคารวะคุณหนูสี่ขอรับ” ถานเมิ่งจีมองดูเด็กชายตรงหน้า เห็นแววความฉลาดของอีกฝ่ายก็ยิ้มพึงใจส่งไปให้สาวใช้คนสนิทเช่นลู่เจียวทันทียิ่งอีกฝ่ายเลือกบุตรของทาสเลี้ยงม้ามาให้ เด็กสา

“ข้านั้นคออ่อนนัก ขอพี่สาวทั้งสามได้โปรดเห็นใจสิบสี่ด้วย” แน่นอนว่านางมีตั๋วเงินมาไม่น้อย จึงใช้มันให้เกิดประโยชน์ สามงามทั้งสามโดนตั๋วเงินปิดปากไปจึงรับเอาสุรานั้นดื่มแทนนางไปเสียหึ! ‘นี่สินะที่มีคำกล่าวว่าเงินตัดเหล็กก็ได้ โน้มให้ก้อนหินอ่อนเป็นดินเหนียวก็ยังได้ ไม่ผิดไปจริง ๆ’ คิดไปสายตาก็สอดส่ายมองรอบกายไปด้วย ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดยังโต๊ะที่ยื่นออกมายังชั้นที่ห้า แต่เพราะไกลเกินไป สายตาของนางจึงมองไม่เด็ดขาดว่าบุรุษที่นั่งอยู่ตรงกลางโดยมีบุรุษถึงห้าคนยืนอารักขาอยู่นั้นใช่คนที่นางสงสัยหรือไม่ “โต๊ะนั้นคงเป็นโต๊ะที่ดีที่สุดใช่หรือไม่พี่สาว” นางหันไปถามสาวงามที่หน้าอกหน้าใจเหลือกินเหลือใช้ จนนางที่มีแค่พอใช้รู้สึกริษยาอยู่บ้าง หากแต่ก็เล็กน้อยเท่านั้น เนื่องจากคิดขึ้นมาอีกทีมันมีแค่พอใช้ก็ไม่ลำบาก หากของนางใหญ่เท่าหัวทารกเช่นนี้คงไม่กล้าเดินออกจากจวนเป็นแน่ “ใช่เจ้าค่ะคุณชายน้อย” “แล้วพี่สาวทราบหรือไม่ว่าคุณชายโต๊ะนั้นคือผู้ใด” “มิทราบเลยเจ้าค่ะ คาดว่าคงเป็นนายท่านจากต่างแคว้น เพราะไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเช่นเดียวกันกับคุณชายน้อยกระมังเจ้าคะ” พอได้คำตอบเช่นนี้นางจึงไปต่อไม่ถูก เพราะ

กายเล็กหอบสะท้าน เพราะเมื่อครู่นางเผลอกลั้นใจ ถึงจะฝึกฝนมานาน หากแต่สังหารคนวันนี้คือครั้งแรกของนาง ต่อให้ภายในใจไม่คิดสังหารผู้ใดมาก่อน แต่สันดานของคนเราเมื่อชีวิตตนเองตกอยู่ในยามความเป็นความตายย่อมต้องเลือกรักษาชีวิตตนเองมากกว่าจะละเว้นชีวิตผู้อื่น พลันนั้นปลายหางตาของนางก็ได้เห็นศีรษะของหนึ่งในห้ากลิ้งหลุนๆ แยกไปคนละทางกับร่างบนหลังอาชาที่มันพุ่งทะยานหายไปกับความมืดของแนวป่าสองข้างทาง ปล่อยให้ศีรษะตกอยู่อย่างเดียวดายชวนสยดสยองไม่น้อย“เหลืออีกสี่ บัดซบเกินไปแล้วนะเมิ่งจี ช่วงนี้ราหูอมไม่คายเลยจริงๆ!” เรียวปากงามพึมพำ เพราะหงุดหงิด นางก็เพียงสตรีบอบบางที่ต้องเข้ามาแลกชีวิตกับนักฆ่าถึงสี่คนเช่นนี้ หากไม่กล่าวว่าบัดซบซ้ำซ้อน นางยังจะเรียกช่วงเวลานี้ว่าอันใดไปได้อีก“ย้ากกก!” เงาร่างวูบวาบว่องไว แต่นางก็ไวมิได้ต่าง กระบี่คมของนางตัดคออีกฝ่ายแม่นยำ โลหิตจากกายสูงใหญ่พุ่งมาปะทะหน้า กลิ่นคาวชวนวิงเวียน แต่นางก็ได้กลับมาหนึ่งแผลตรงหัวไหล่เช่นกัน มองจับจ้องไปที่พวกมันทั้งสาม ภายในใจก็ภาวนาให้พวกมันใจเสาะแล้วหนีจาก แต่มองก็แล้วคงยากเพราะพวกมันมีถึงสาม แถมยังเป็นบุรุษร่างกายใหญ่โตราวกับนักร