“ข้าอยากสลบไปช่วยทุบข้าทีโอ๊ย!!!” พอนางเอาผ้าออกจากปากแล้วบอกความต้องการออกไป แต่ท่านหมอหลวงจางกลับหยุดมือไม่ทัน ถานเมิ่งจีจึงหยุดเสียงร้องเจ็บปวดออกมาจนน่าสงสาร ทั้งท่านหมอจาง ผู้ช่วย กับฉงหลินที่ยืนรอรับคำสั่งเผื่อว่าจะถูกเรียกใช้ต่างก็สงสาร และนับถือความเข้มแข็งของคุณหนูสี่ที่อดทนจนเย็บสำเร็จไปแล้วหนึ่งแผลจำนวนยี่สิบห้าเข็มไม่ขาดไม่เกินจึงค่อยร้องขอให้ทุบนางจนหมดสติไปเสีย“เสี่ยวเมิ่ง เอ่อ ถวายพระพรท่านอ๋องแปดพ่ะย่ะค่ะ” ถานหมิงฮ่าวที่ทราบความจากคนสนิทของท่านอ๋องแปดจึงเร่งมาหาบุตรสาวกลางดึก ไม่สนใจมารยาทใดทั้งสิ้น พอเห็นสภาพของถานเมิ่งจี ผู้เป็นบิดาจึงพุ่งเข้าไปโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้ทันที กว่าจะมองเห็นว่าภายในห้องนี้นั้นมีท่านอ๋องแปดยืนกอดอกนิ่งอยู่กลางห้องภายหลัง“เสี่ยวเมิ่ง เกิดอันใดขึ้นเร่งบอกท่านพ่อมาเร็ว ผู้ใดคิดทำร้ายเจ้ากัน” ภาพของบุตรสาวที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับซากศพ ไหนจะยังบาดแผลใหญ่ถึงสองแห่งที่ท่านหมอหลวงกำลังเริ่มเย็บบาดแผลที่สองตรงต้นแขนเกือบถึงหัวไหล่ใจของผู้เป็นบิดาก็ให้เจ็บปวดนัก“เจ็บเจ้าค่ะ…ท่านพ่อ…โอ๊ย!…” น้ำตาไหลเต็มใบหน้ากับกายเล็กที่สั่นระริกของบุตรสาวทำเอาถาน
閱讀更多
