All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 181 - Chapter 190

และบัดนี้ภายในรถม้าคันหรูหรานั้นกลับมีหญิงสาวนางหนึ่ง รูปร่างแสนอรชรยิ่ง แต่น่าเสียดายนักที่ใบหน้ากลับถูกปกปิดมิดชิดมีเพียงดวงตากลมโตตามเชื้อสายของชนเผ่าทางเหนือเพียงเท่านั้นที่พอจะมองเห็นผ่านผ้าม่านบางนั้นหากแต่ก็ทำเอาชาวบ้านที่มีโอกาสได้ยลต่างก็คาดเดากันไปเสียเกินสิบส่วนว่าท่านหญิงผู้นี้ก็คงงามหาได้ต่างจากผู้เป็นน้าสาวของนางแม้แต่น้อยไม่....ร่างบอบบางนั้นกำลังนั่งเอนกายอยู่ในขบวนรถม้าดังกล่าวที่ถือว่าใหญ่โตยิ่งนัก เพราะความยาวของริ้วขบวนนั้นมากกว่าห้าสิบลี้ยังมิสิ้นสุด หากแต่กิริยาของนางดูแล้วช่างไร้ความสดชื่นแจ่มใสและมีชีวิตชีวาเอาเสียเลย...ก็ย่อมเป็นเช่นนั้น สตรีผู้ถูกบีบจนสิ้นไร้หนทางให้ต้องมาตบแต่งกับบุรุษทั้งที่นางไม่นิยมชมชอบบุรุษเพศย่อมทุกข์ทนจนแทบอยากตาย นี่หากว่านางแอบลักลอบให้หญิงคนรักแฝงตัวมาในขบวนเดียวกัน ก็ไม่แน่นางอาจเลือกหนทางสิ้นชีพไปก่อนจะมาถึงชายแดนแล้วเป็นแน่แต่ช่วงหลายวันมานี้ ให้นางอยากจะหนีหรือสังหารตนเอง ทว่าก็มิอาจทราบได้ว่าตนเองเป็นอันใดไปถึงรู้สึกง่วงนอนอ่อนเพลียอยู่ตลอดเวลา พอนางกำนัลคนสนิทสอบถามท่านหมอประจำขบวนกลับได้เป็นคำตอบว่าเพราะท่านหญิงคนงามนางไม

เขาจำต้องน้อมศีรษะตามรับสั่งแต่โดยดี เพราะยามนี้ 'แผน' ของชินหวางหานไท่หมิงใกล้บรรลุผลแล้วนั่นเอง เขาจะมิถือสากับคนที่ใกล้ตาย ปล่อยให้นางหยิ่งผยองเสียให้สาแก่ใจเถิด..."ลำบากท่านรองแม่ทัพหวังต้องเป็นกังวลแล้ว "มือเรียวถูกโบกสะบัดอยู่สามครั้ง กิริยาเหล่านั้นคล้ายรำคาญใจยิ่ง... จนเมื่อเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยามหิมะที่ช่วงแรกนั้นยังตกบางเบาบัดนี้กลับยิ่งตกหนักจนมองอะไรก็เห็นเพียงสีขาวไปจนทั่ วทั้งที่ยามนี้ยังเพิ่งเข้าสู่ยามซวี (戌：xū คือ 19.00 - 20.59 น.) โดยแท้เท่านั้น แต่ร้านรวงต่าง ๆ สองฟากถนนภายในเมืองคังกลับเริ่มปิดไปจนหมด เพียงยังไม่พ้นครึ่งชั่วยาม ช่วงเวลายามเย็นที่แสนคึกคักก็พลันเงียบเชียบไปจนสิ้น รวมถึงประตูเมืองที่กำลังขยับปิดโดยที่ภายนอกด่านนี้มีกระโจมพักแรมตั้งขึ้นรวดเร็วยิ่งนัก"ท่านหญิงยังมิทรงลงไปพักในกระโจมหรือเพคะ หิมะลงหนักเหลือเกินแล้ว ระวังจะทรงไม่สบายเอาได้ ที่แห่งนี้มิใช่ซูปี้ของพวกเรานะเพคะ”หลินเข่อนางเอ่ยเตือนผู้ซึ่งยังคงเอนกายอยู่ภายในรถม้าคันโตหรูหรา แทนที่จะลงไปพักภายในกระโจมที่เพิ่งถูกปลูกสร้างสำเร็จเมื่อราวสองเค่อก่อนหน้านี้นี่เอง“ให้คนเตรียมน้ำอาบเถิด เสร็

ทว่าต่อให้เขาไม่เคยมีใจให้นางไปจนถึงล่อลวงร้ายกาจ นางกลับมิอาจตัดใจจากเขาไปได้เลยสักเพียงเสี้ยวลมหายใจ เสิ่นลี่เย่นางคิดอย่างเจ็บปวดร้าวราน ก็จนในวันนี้นางก็ล้วนรู้แจ้ง หานไท่หมิงใจเดียวที่มีมอบให้แก่นางเด็กเฉียวปิงเซียว หรืออดีตชาติของนางก็คือจ้าวหมิงจู ศัตรูหัวใจของนางทุกภพชาติมิอาจแก้ไขก็ตามที แต่ปวดร้าวนางก็ยินดีที่จะเจ็บปวด มิคิดตัดใจหรือยอมพ่ายแพ้แม้แต่น้อยกาลก่อนนางยังคงมองคนตรงหน้าว่าเขาเป็นหนึ่งบุรุษเดียว 'ในดวงใจ' เช่นไรวันนี้เสิ่นลี่เย่นางก็มิได้มองหานไท่หมิงผิดไป ต่อให้เขาร้ายต่อนาง เขาชิงชังนาง หรือใจร้ายใจเหี้ยม นางก็ยังคง...รักเขามิหน่ายหนี...แต่ด้วยคนผู้นี้ในอดีตเขานั้นเคยหักหลังนางมาแล้วหนึ่งครั้ง เช่นนั้นในชาตินี้นางย่อมต้องหวาดระแวงอยู่ทุกเช้าและทุกราตรีมาเยือนว่าสักวันหานไม่หมิงอาจจะทรยศ หรือเกิดรู้เท่าทันตนเองเข้า ทว่าศึกคราวนั้นยิ่งใหญ่และสำคัญ จึงต้องยอมคืนกำลังทหารและอำนาจกลับไปให้ต่อมือต่อเท้าเขาอีกครั้งดังนี้เสียแล้ว....ซึ่งช่างน่าสงสารยิ่งนัก เพราะเพียงครั้งเดียวในคราวนี้มันจะพลิกผันทุกแผนการที่นางวางมาเนิ่นนานเป็นหลายร้อยหนาวไปจนสิ้น!..."การเดินทัพคราวน

"เช่นนั้นกระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"แน่แท้ว่าเขาย่อมไม่ก้มศีรษะให้แก่เหลิ่งเต๋อเฟย"หึ!!!”...ห้องหนังสือตำหนักชินหวางแห่งหนานสุ่ย...หลังจากทุกสิ่งเป็นไปดังกลอุบายที่หานไท่หมิงและเฉินเซินร่วมกันวางเอาไว้อย่างรัดกุมแล้ว คราวนี้ก็มาถึงการซึ่งจะหาทางพาคนท้องกลมตัวน้อยไปชายแดนเช่นเมืองคังแทนอันหนิงซานด้วย ซึ่งแน่แท้เฉินเซินเขานั้น หรืออีกหนึ่งเขาก็คือหานไท่หมิงในอีกห้วงเวลาที่ย้อนกลับมาช่วยเหลือหานไท่หมิงและเฉียวปิงเซียวในห้วงเวลานี้ และจากประสบการณ์ผ่านพ้นจนครบเก้าหนาว เฉินเซินและสืออี หรือก็คืออีกหนึ่งดวงจิตของเทพธิดาโอสถเช่นกัน ต่างทราบดีถึง ‘กฎ’ ของการข้ามกาลเวลาในคราวนี้ว่าพวกเขามิอาจเปลี่ยนแปลง หรือเข้าไปแทรกกลางแก้ไขเหตุการณ์ต่าง ๆ ไปได้ ทว่าหากแต่พวกเขาสามารถบอก และเตือนให้หานไท่หมิงกับเฉียวปิงเซียวได้รู้แจ้งแล้วต่างช่วยกันแก้ไขเหตุการณ์ไม่ให้มันกลับไปเป็นเช่นในอดีตซึ่งที่ผ่านมาก็มีบ้างที่เปลี่ยนแปลงไปไม่ได้บังเกิดซ้ำรอยเหตุการณ์ร้ายในอดีตเช่นการที่ในอดีตหานไท่หมิงข่มเห่งเฉียวปิงเซียวไม่พอยังหย่าขาดจากนางอีก ดังนั้นพอมาถึงครั้งนี้หานไม่หมิงเขาจึงไม่ยอมหย่าขาดอีกแล้ว เช่นไรก็ไ

คนตัวโตขึ้นมาส่งกันจนถึงบนรถม้าไม่พอดวงตาคมนั้นยังมองสาวน้อยด้วยแววตาทั้งห่วงใยทั้งอาวรณ์ พลันนั้นกระบอกตาของชินหวางหนุ่มก็เริ่มร้อนวูบไหวปลายจมูกโด่งนั้นก็ยิ่งคัดแน่น สุดท้ายน้ำตาที่เฉียวปิงเซียวนางคิดว่ามันแห้งเหือดจากดวงตาคมของอดีตพระสวามีไปตั้งแต่เมื่อช่วงหัวค่ำจนไม่เหลือหลอ บัดนี้กลับไหลออกมาอีกราวทำนบกั้นน้ำตกเดือดร้อนให้นางต้องกอดปลอบโอ๋กันอีกสองเค่อกว่าเขาจึงสงบ"โอ๋ ๆ ไม่ร้องไห้แล้วนะเพคะ สัญญาว่าจะดูแลตนเองกับเสี่ยวหลัวโปอย่างดี จะไม่ซุกซน จะดื่มนมแพะก่อนเข้านอนจะอยู่ให้ห่างพิษทั้งหลายแล้วก็จะไม่กินหัวไชเท้าเกินวันจะสามหัวเพคะ"สืออีที่ยืนกอดอกรอคอยให้คนล่ำลาภรรยาเก่าไม่เลิก พอได้ฟังเสียงของเฉียวปิงเซียวนางปลอบโยนจอมทัพยิ่งใหญ่ราวกับปลอบโยนหนูน้อยก็มิปานถึงกับกลอกดวงตาขึ้นไปมองท้องฟ้ายามราตรีสีทะมึนเป็นรอบที่ร้อยระรัว จนอี้เฟิ่งเหลยแสนจะห่วงใยกลัวดวงตานางอาจไม่กลับมาปกติเอาได้"เจ้าต้องบอกเสี่ยวหลัวโปทุกวันนะเสี่ยวปิงว่าฟู่ชินจะเร่งจัดการทุกสิ่งแล้วติดตามไปรับพวกเจ้ากลับเมืองหลวงนะ แล้วเจ้าก็ต้องฝันถึงฟูจวินนี้ทุกราตรีด้วยรู้หรือไม่"คราวนี้มิใช่เพียงสืออีที่กรอกดวงตาทว่าเฉี