All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 191 - Chapter 200

ตอนที่ 96…ตำหนักชินหวางแห่งหนานสุ่ยในอีกหกวันต่อมา… ถึงจะดึกดื่นผ่านครึ่งคืนมาเป็นเค่อ ทว่าแสงเทียนภายในห้องทรงงานยังตำหนักเทียมเมฆาของชินหวางหนุ่มกลับยังคงสว่างไสวอยู่แปดส่วน ซึ่งภายในห้องกว้างนี้กลับปรากฏบุรุษวัยยี่สิบเก้าหนาวผู้มีใบหน้าหล่อเหลาอย่างหาตัวจับยากผู้หนึ่ง ซึ่งใบหน้าคมเข้มนั้นประกอบไปด้วยคิ้วใบหลิวเรียวยาวคมเข้มพาดผ่านปลายหางเชิดเฉียงขึ้น ส่งให้ดวงตารูปดอกท้อยิ่งโดดเด่นรับไปกับปลายจมูกโด่งเรียวยาวเชิดรั้น และยิ่งริมฝีปากบางนั้นมักจะเม้มแน่นอยู่บ่อยครั้งกลับทำให้ความงดงามโดดเด่นของใบหน้าสวยหวานเกินสตรีดูร้ายกาจประดุจปีศาจจิ้งจอกโหดร้ายถึงเจ็ดส่วนเขานั้นกำลังนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทรงงานตัวใหญ่อ่านบางสิ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จนท่านพ่อบ้านใหญ่คนของไทเฮานั้นยืนกระสับกระส่าย ด้วยดึกแล้วแต่เขายังมิได้ส่งข่าวสารไปให้คนของไทเฮานำไปรายงานเลยนั่นเอง“ชินหวางนี่ก็ดึกแล้วยังไม่เสด็จตำหนักเคียงนภาหรือพ่ะย่ะค่ะ”ขันทีเฒ่าเช่นเหรินซ่งกงกงเลยอดรนทนไม่ไหว เขาเลยต้องส่งเสียงเตือนนอบน้อมและแสนจะกริ่งเกรงใจไปยังกายกำยำที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่กับฎีกาทางการทหารมากมายบนโต๊ะทรงพระอักษรมุมห้องกว้

ตอนที่ 97...ขวับ!...ขวับ!...อ๊าก!...เพียงเข้าใกล้ห้องสอบสวนด้านใน เสียงเฆี่ยนตีด้วยแส้ม้าก็ดังมาให้ได้ยินชัดเจนขึ้นเป็นลำดับ หานไท่หมิงเดินเข้าไปจนถึงหน้าห้องสอบสวนก็ได้กลิ่นคาวโลหิตขมพุ่งเข้าลำคอทันที กายสูงใหญ่คล้ายจะหน้ามืดไปวูบหนึ่งจนฟ่านอิงเฉิงที่เดินตามมาด้านหลังแตกตื่นเร่งตรงเข้าประคองกายสูงใหญ่กว่าเขาอยู่หนึ่งส่วนทันควัน"โอ๊ะ!...ไท่หมิงเจ้าไม่สบายหรือ?"ถามออกไปด้วยไม่คิดว่าบุรุษร่างกายกำยำจะทำกิริยาดังใกล้จะเป็นลม ใบหน้าหล่อเหลานั้นเริ่มขาวซีดไปสามส่วน เหงื่อกาฬผุดแพรวพราวเต็มหน้าผาก ทั้งที่หิมะด้านนอกกำลังตกโปรยปรายเช่นนี้ยิ่งชวนให้ท่านเทพมังกรแตกตื่นไปกันใหญ่"มิเป็นไร ข้าเพียงเหม็นคาวโลหิตเท่านั้น..."ได้ฟังอาการประหลาดเช่นนั้นเฉินเซินที่กำลังยืนกอดอกดูหลิวฮั่นลงมือเฆี่ยนตีลงแส้ม้ากับเจ้าขันทีทั้งสามก็ต้องเดินออกมาดูเจ้าเด็กทึ่มด้านนอกด้วยความเป็นห่วงอย่างอดไม่ได้"เจ้าน่ะหรือเหม็นคาวโลหิต ปกติก็มิเห็นเคยเป็น นี่ไม่สบายจนต้องตามหมอหลวงหรือไม่ อ้อ...ศิษย์พี่ฟ่านก็เป็นท่านหมอนี่นะ ลองตรวจอาการให้เขาก่อนเป็นไร"ฟังเฉินเซินกล่าวฟ่านอิงเฉิงก็เร่งจับกายของศิษย์น้องนั่งลงแล้วต

ตอนที่ 99 ดังนั้นพอถึงบัดนี้ทั้งเสิ่นลี่เย่และเนี่ยฉืออู่ไม่อยู่ในภพมนุษย์อีกต่อไป วาระสุดท้ายของหานไท่สือจึงมารอคอยอยู่ด้านหน้าทันที ต่อให้ได้โอสถทิพย์ของเสวี่ยจิ่นคงก็ยื้อเวลาให้ฮ่องเต้หนุ่มอยู่มาได้เพียงห้าวันเท่านั้น"เสด็จพี่..."หลังจากหานไท่หมิงนั้นถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นหวงไท่จื่อ เขาก็ต้องวิ่งวุ่นวายจัดการทุกสิ่งไม่ว่าจะเป็นการจัดการให้ความมั่นคงต่อเหล่าขุนนางที่ไม่รู้ความจริงทั้งสิ้นว่าที่ผ่านมาหลายหนาวที่อยู่บนบัลลังก์มังกรหาใช่ฮ่องเต้ตัวจริง หรือภายในราชสำนักหนานสุ่ยนั้นมีชาวแดนปีศาจแฝงกายอยู่ ไปจนถึงการปล่อยข่าวว่าไทเฮานางต้องการออกบวชเอากุศลเกื้อหนุนให้ฮ่องเต้หายประชวร เพราะไม่ต้องการให้ชาวเมืองรู้แจ้งว่าที่แท้ไทเฮาที่เป็นนางปีศาจนั้นสิ้นชีพไปแล้วหาไม่ความระส่ำระสายภายในย่อมบังเกิด ที่เพียงข่าวว่าฮ่องเต้ประชวรก็ย่ำแย่มากพอแล้ว แต่หากเปิดเผยข่าวออกไปในยามที่หานไท่สือเขาจากไปจะยิ่งวุ่นวาย เช่นนั้นในสี่วันสี่คืนที่ผ่านมาทั้งเฉินเซินและหานไท่หมิงจึงแทบไม่เคยได้หลับได้นอน ยังดีว่ามีเสวี่ยจิ่นคงและฟ่านอิงเฉิงนั้นคอยช่วยดูแลหานไท่สือให้วันนี้หลายสิ่งเริ่มจะเข้าที่เข้าทาง ประกอบกั

ตอนที่ 100หลังจากจัดการสั่งความและกำชับต่อจงเผยเจียงและหลิวฮั่นให้ดูแลปกป้องห้องเก็บรักษาพระศพของผู้เป็นพี่ชายรวมไปถึงฝากงานราชกิจให้เฉินเซินแสดงเป็นตัวแทนของเขาแล้ว ตัวของหานไท่หมิงก็ปลอมเป็นหัวหน้ากองทหารม้านามอิงฉงออกไปต้อนรับขบวนเสด็จกลับของท่านหญิงเฉียว ก็ออกจากเทียนคงเฉิงในอีกสองวันหลังจากหานไท่สือจากไปแล้วซึ่งการเดินทางคราวนี้ทั้งไปและกลับนั้นราบรื่นไร้ปัญหาหรืออุปสรรคใดมาพบพาน เพราะทั้งทู่ปาอ๋องและพระชายารองจางนั้นสิ้นชีพไปแล้วทั้งคู่ คนหมายปองชีวิตของเฉียวปิงเซียวเลยหมดไปในทันที"ขยับมาทางนี้เถิดเสี่ยวปิง อากาศเริ่มหนาวเย็นมากแล้ว คล้ายว่าคืนนี้หิมะอาจจะตกลงมาอีกเป็นแน่"หานไท่หมิงนั้นขยับผ้านวมผืนใหญ่แล้วเรียกให้ภรรยาตัวน้อยที่ความอวบอิ่มเริ่มมีให้เห็นบ้างแล้วด้วยอายุครรภ์ที่ใกล้สี่เดือนของตนขยับเข้ามาซุกตัวเบียดชิดกันในผ้าห่มผืนโตไม่พอ ยังมีเตาเอาไว้อุ่นมืออีกด้วย ซึ่งเฉียวปิงเซียวนั้นก็ขยับเข้ามาหาไม่มีขัดขืน"แล้วซางเหนียงจือกับเสี่ยวเตี๋ยเล่าเพคะ อากาศเย็นเช่นนี้ทั้งสองคงจะหนาวเช่นกัน"พอตนเองเริ่มอบอุ่นนางจึงคิดไปถึงสองคนติดตามที่จะวันไหนก็ไม่เคยทอดทิ้งกัน ไม่ว่าจะยาก

ตอนที่ 101หากแต่เอวสอบกลับค่อย ๆ ขยับเสียดสีผ่านเนื้อผ้าอย่างอดกลั้นข่มใจไม่ไหว จุมพิตดูดดื่มในยามแรกจึงเริ่มร้อนแรงตามอารมณ์หวามไหวของหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่พุ่งสูงขึ้นสวนทางกับอากาศหนาวเหน็บยามหัวค่ำ ที่สำคัญคล้ายคนหลับนางจะเริ่มตอบโต้เขาคืนมาบ้างแล้ว เพราะยิ่งเขาเร่าร้อน นางก็เร่งติดตาม มือหนาจึงเริ่มไม่อยู่นิ่งชอนไชบีบเคล้นหนักสลับแผ่วเบาทว่าเรียกร้องอยู่ในที ปทุมถันของว่าที่มารดานั้นช่างเติบโตจนล้นหลามฝ่ามือแข็งแรงแต่หยาบกระด้างจากการจับอาวุธมานานแสนจะปลุกกำหนัดนั่นเองที่ค่อย ๆ ดึงสติคนหลับให้นางเริ่มจะ รู้สึกตัวทีละน้อย...ทีละน้อยดวงตากลมโตขยับลืมขึ้นด้วยความงุนงงอยู่เจ็ดส่วน ก่อนที่เฉียวปิงเซียวนางจะจดจำดวงตาสีดำสนิทคมเข้มที่อาจมีหนึ่งเดียวในใต้หล้ายากจะหาใครเหมือนของหานไท่หมิงแล้วนางจึงอุทาน 'ปีศาจกระทิงเฒ่า' ได้เพียงในใจ เพราะริมฝีปากนั้นกำลังถูกดูดดึงคล้ายกับจะกลืนกินร่างกายของนางเข้าไปทั้งกายได้อยู่แล้ว เมื่อจดจำได้แม่นยำว่านี่คือพระสวามีนางจึงมิคิดต่อต้าน สองมือน้อยยกขึ้นโอบกอดพร้อมบดเบียดเสียดสีบุปผาช่องามตอบโต้คนตัวโตด้านบนอย่างเท่าเทียมกัน เมื่อเขาบดขยี้ยอดปทุมถันด้วยปลายน