All Chapters of เพลิงเขมราช: Chapter 51 - Chapter 60

“อ๊า มันลึกเกิน” เธองอตัว สอดมือเข้ามาดันหน้าท้องเป็นลอน หากแรงต้านน้อยนิดกลับไม่มีผลอมายาไม่เข้าใจ... ในเมื่อเธอยินยอมพร้อมใจ แต่ทำไมเขาถึงยังรุนแรงนัก ทำเธอรวดร้าวจนน้ำตารินไหล สะอื้นไห้ตามแรงอารมณ์ ทว่าเขาไม่ยอมผ่อนแรง ได้ยินเพียงเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องพื้นที่ขนาดสี่ร้อยตารางเมตร ผสมลมหายใจร้อนระอุของคนที่ซบหน้ากับซอกคอ ได้แต่ระบายอารมณ์ด้วยการจิกเล็บกับแผ่นหลังกว้าง กัดริมฝีปากเก็บเสียงสะอื้น เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสดุดันแบบนี้ ทั้งหนักเน้น และดุดัน“ร้องทำไมล่ะ”“ฮึก...”“ตอนจูบไอ้แชมป์ไม่เห็นร้องเลย” เพียงเท่านั้น อมายารู้ในทันทีว่าที่รังแกกันหาใช่เพราะความเอาแต่ใจหรือต้องการเหยียดหยาม แต่ชายหนุ่มกำลังลงทัณฑ์ในเรื่องที่เขาไม่มีสิทธิ์“คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้ แล้วก็พอได้แล้ว ฉันเจ็บ” พอเธอจะผลักเขาออก เขมราชกลับรวบข้อมือเธอไว้แล้วจ้องมองด้วยแววตาดุดัน อยากร้องตะโกนให้โลกรู้ว่าเขามีสิทธิ์มากกว่าใคร แต่แค่เธอเข้าใจมันก็เพียงพอแล้วในตอนนี้“เธอ

อมายากัดริมฝีปาก ปล่อยเสียงร้องขึ้นจมูกขณะที่ความต้องการอย่างสิ้นหวังโถมถั่งในกายอย่างบ้าคลั่ง ผลักดันให้ร่างเล็กบิดเร่า เขาเองก็แทบรั้งตัวเองไม่ไหว อยากโจนจ้วงครอบครองเธอให้แรงเท่าใจต้องการ แต่แบบนี้มันก็ยังคงให้ความรู้สึกดีไม่ต่างกันยิ่งได้มีโอกาสมองร่างเกือบเปลือยของเธอนานกว่าทุกครั้ง ทั้งเสื้อยืดที่ฉีกขาดพาเขานึกถึงเซ็กซ์ดิบเถื่อนยกก่อนหน้า ขับความกำหนัดในใจให้พุ่งสูงสุดเพดานแล้วค่อยเร่งเร้าจังหวะกระแทกกระทั้นจากเนิบนาบ เป็นหนักหน่วง เรียกเสียงครางหลุดจากลำคอเธออย่างสุดกลั้น ยิ่งเขาสอดมือใต้สายคล้องไหล่ชุดชั้นในแล้วดึงลง เปิดเปลือยทรวงอิ่ม ลงมือเคล้นคลึงสลับกับบดบี้เม็ดทับทิมสีน้ำตาลอ่อน อมายาก็ไม่รู้สึกอีกแล้วว่าเนื้อตัวนี้เป็นของตัวเองหญิงสาวกำลังลอยละล่อง...เขาเฝ้ามองเธอเพลิดเพลินกับสัมผัสหวามด้วยความภูมิใจ ก่อนโน้มลงไป ปากครอบครองปลายถันน่ากัด ไล้ปลายลิ้นเนิบช้า จนเธออยากกรีดร้องหรือทำอะไรสักอย่างเพื่อทำลายความใจเย็นจนน่าโมโหนั่น“อย่า... แกล้ง” อมายาทุบหลังเขาทีหนึ่ง เขมราชหัวเราะชิดเต้

“คุณไม่รังเกียจเหรอ” เอ่ยถามหน้าแดงปลั่ง ดูเธอจะอยากรู้อยากเห็นมากกว่าครั้งก่อนเยอะ“ก็คิดว่าไงล่ะ”“...”“จะบอกให้นะ มันสกปรกน้อยกว่าน้ำคลองนิดนึง”แต่เขากลับทำเหมือนเอร็ดอร่อย“เลว!” อมายาทุบอกเขาพลางก้มหน้างุด เธอรักษาความสะอาดตัวเองอย่างดี ฟังแบบนี้ก็เสียความมั่นใจ หากไฟในกายกลับถูกจุดให้ลุกโชนด้วยเสียงนุ่มที่กระซิบชิดหู“ขอโทษ”“ทะ... ทำไม”“มันอร่อยมากต่างหาก”“...”“อร่อยจนอยากกินอีก” เขาจูบเธอ ลากไล้ลงไปตามซอกคอ เนินอก หน้าท้อง อ้อยอิ่งอยู่ตรงแอ่งเว้ากลางลำตัว“เฟลม ฉัน...”“ฉันอะไร”“ฉัน... สะ... เสียว”มุมปากหยักบิดยิ้มเมื่อได้คำตอบที่พอใจ ก่อนสอดมือใต้ต้นขาสองข้างของเธอ ดันให้เปิดอ้าจนความสวยงามกลางหว่างขาแย้มบานตรงหน้าเขา“เดี๋ยวได้เสียวกว่านี้”ลมหายใจอมายาสะท้า

“เธออยากทำร้ายเด็กด้วยการปล่อยให้เขาเกิดมาเป็นลูกอาชญากรเหรอ?”หญิงสาวคว้ายามากระดกเข้าปาก ตามด้วยน้ำ กลืนเสร็จก็อ้าปากให้เขาดูแสดงความบริสุทธิ์ใจ เขมราชพอใจจึงหลีกทางให้เธอเดินไปยังห้องอาหารเพียงแค่คิดว่าต้องร่วมโต๊ะกับผู้ชายที่ท้าทายให้เธอทำร้ายตัวเอง ซ้ำยังกักขังเธอเป็นทาสบำเรอกามตลอดคืนและทั้งเช้านี้ อมายาก็เหนื่อยจนไม่อยากเดินต่อแต่อย่างไรก็ตาม ในเมื่อตายไม่ได้ก็ต้องทำให้ร่างกายแข็งแรง วิธีพื้นฐานง่าย ๆ คือเธอต้องกิน! ซึ่งการ์ดตั้งโต๊ะรอเสร็จสรรพแล้ว อมายาไม่คุ้นหน้าพวกนี้เลย คงเป็นชุดใหม่ แล้วการ์ดชุดเดิมหายไปไหน จะเกี่ยวกับที่ปล่อยเธอหนีมาได้หรือเปล่าดนุล่ะ... ไอ้สารเลวลูกอีทรยศ มันหายหัวไปไหน คิดแล้วก็เจ็บใจจนต้องกำหมัดแน่น จังหวะที่เขมราชเหลียวหลังส่งถาดให้การ์ดที่ยืนใกล้ อมายาก็รู้สึกเหมือนทั้งโลกกำลังเหวี่ยงหมุน ร่างบางในชุดลำลองสบายตัวเซล้ม ดีที่คนหนึ่งปฏิกิริยาไวเข้ามารับไว้ได้ทัน“ไม่เป็นไรนะครับ นายหญิง”เธอหลับตา เกร็งตัวนิ่ง รอให้อาการวิงเวี

“ถ้าป้าบอกว่าให้หนูไปได้ แต่แลกกับการที่หนูไม่เอาเรื่องเฟลม หนูจะยอมไหม” นี่เป็นอีกรูปแบบหนึ่งของ ‘พ่อแม่รังแกฉัน’ น้อยนักที่ผู้ปกครองจะยอมรับว่าลูกหลานทำผิด ต่อให้เลวอย่างไรก็พร้อมจะกางปีกปกป้อง “เธอไปไหนไม่รอดหรอกครับคุณป้า” เขมราชขัดขึ้น ถ้าอมายาไม่มีเขาคุ้มกะลาหัวเธอก็ตาย แต่แววตาที่เจ้าหล่อนจ้องมองเขาผ่านไอน้ำตานั้นกลับทำให้เขา... กลัว “ป้าอยากฟังคำตอบจากปากหนูออย” “ค่ะ หนูยอม” คำตอบเธอพาเขาปวดร้าวจนลมหายใจขาดห้วง แต่อมายาไม่ลังเลอีกแล้ว... เธอเคยกลัวภัยจากนิกร แต่พอเขมราชลากเธอไปให้มัน มองดูเธอทำร้ายตัวเองได้อย่างเลือดเย็นแต่ไม่ยอมให้เธอตาย เพราะเขาจะทำให้เธอตายทั้งเป็นด้วยมือเขาเอง ทั้งดนุยังมาหักหลังกันแบบนี้ ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องอยู่อีกแล้ว เธอขอไปตายเอาดาบหน้า เพราะไม่ว่าจะอยู่กับเขาหรือนิกร... มันก็ไม่ต่างกัน “งั้นก็ไปกับป้าเถอะลูก” แขไขตรงเข้าไปจูงมืออมายา เตรียมจะพาออกไปด้วยกัน