All Chapters of เพลิงเขมราช: Chapter 41 - Chapter 50

“หนูมีนสัญญาว่าจะทำให้แกยอมขายเกาะให้ฉัน แต่เธอดันมาตายไปซะก่อน คราวนี้ฉันก็แย่เลย”“...” มีนรญาน่ะหรือคิดทำเรื่องนั้น...นึกว่าหล่อนต้องการปักหลักอยู่ที่เกาะเสียอีก เพราะรบเร้าเขาให้ทำเป็นเรือนหอ แล้วหล่อนเองก็รู้ว่าแม่เขาเกิดที่นี่ เขารักคนที่เกาะเหมือนครอบครัวเดียวกัน“เป็นฉันก็จะทำนะ มีอย่างที่ไหน พาเมียมาอยู่บ้านที่สร้างให้แฟนเก่า พอเมียตายก็ดันพาแฟนเก่ามากก ไม่สนเลยว่าผู้หญิงคนนั้นทำเลวอะไรกับตัวเองบ้าง ก็พอจะบอกได้แล้วว่าแกรักอมายาแค่ไหน”“ท่านคิดผิดแล้ว”“งั้นแกคงไม่ว่า ถ้าฉันจะขอเธอมาทำเมียอีกสักคน”“ไม่มีวัน!” เขมราชพุ่งเข้าไปจะเอาเรื่อง แต่ต้องชะงัก เนื่องเพราะวัชราชักปืนมาจ่อกลางอกอย่างว่องไว เตือนไม่ให้เขาเข้าถึงตัวท่านได้อีกตอนนั้น ดนุที่มาถึงพอดีก็ชักปืนจ่อหัวท่านอีกต่อหนึ่ง เขารู้... วัชราจะฆ่าเขมราชได้อย่างไม่ลังเล และหากเป็นแบบนั้น เขาจะเป่ากบาลท่านด้วยมือเขาเอง หากคงไม่ง่าย เมื่อลูกน้องท่านหลายคนที่หลบอยู่ปรากฏตัวแล้วใช้ปื

เพราะเขมราชตามติดทุกฝีก้าว อมายาเลยไม่มีเวลาอยู่กับตัวเอง ทีแรกเขานอนเฝ้าในบ้านตู้คอนเทนเนอร์ ภายหลังก็ให้ลูกน้องจากกรุงเทพฯ มาเสริม แค่ไปเดินเล่นโดยขอร้องคนของเขาไม่ให้ตามไป เขายังอาละวาดลูกน้องเสียจนเปิดเปิงแถมบ้านที่โดนเผาก็ตกแต่งใหม่เสร็จไวราวกับเนรมิต จึงได้ย้ายกลับไปอยู่ที่นั่น... นอนห้องเดียวกับเขาอีกต่างหาก!ทั้งต้องทนร่วมโต๊ะอาหารกับเขาทุกมื้อ แม้แต่ถ่ายหนักถ่ายเบา เขาก็ยังไปยืนเฝ้าหน้าห้องน้ำ จะคุยกับเพลงได้ก็ต่อเมื่อเธอไปคัดมะพร้าวช่วยคนงานหรือไม่ก็แอบส่งจดหมายหากัน แต่คนเรามันต้องมีทีเผลอบ้าง... และเห็นทีจะเป็นครั้งนี้ดนุที่เพิ่งมาถึงเกาะดูเหมือนจะอยากคุยเรื่องสำคัญ เขมราชต้องไปบ้านลุงพวงก่อน จึงให้เพื่อนรอตนกลับมา อมายาลอบสบตากับดนุ เขารู้ในทันทีว่าเธอต้องการสิ่งใด ก่อนเธอจะแสร้งเป็นลม เพลงผู้รู้งานก็ร้องขึ้น“ตายจริง คุณออย ทำงานหนักไปแน่ ๆ ไปพักที่บ้านดีกว่าค่ะ”“โอ๊ย มันจะเป็นอะไรล่ะพี่” ไพน์มองเหยียดอมายาพลางเบ้ปากหมั่นไส้ “นอกจากจะเป็นลมหนีงาน ไม่ก็อ้อนผู้ชาย

ปลาตัวโตอย่างเขมราชกินเบ็ดที่อมายาดักไว้ เพราะดนุเจอข้อเท็จจริงที่ชี้ว่าเธอจ่ายค่าเทอมให้ไพน์ ทีแรก... ดนุคิดว่าเพลงแค่แต่งเรื่องมาหลอกให้เขมราชเห็นใจอมายา ทั้งยังหวั่นว่าเพลงจะโดนเขมราชเล่นงานด้วยอีกคนกระทั่งดนุได้ลองตรวจสอบบัญชีเธอตามคำสั่งเขา ใจที่เอนเอียงก็มีแต่จะโน้มไปหาเธอ คนสั่งเองก็ไม่ได้ผิดหวัง ตรงข้ามถ้าไม่เป็นอย่างเพลงบอกนั่นต่างหากที่น่าเสียใจ แต่ที่ผ่านมา ไม่ว่าใคร... ก็คงไม่เอะใจ“ที่ว่าออยไม่ได้ส่งคนไปซ้อมมึง มันก็อาจจะเป็นไปได้”แววตาคล้อยตามของเขมราชกระด้างทันใด“แต่เคสเพลงกับมีนไม่เหมือนกัน ลึก ๆ มึงเองก็รู้สึกเหมือนกู”“อือ แต่กูเผื่อใจ แล้วมึงล่ะ” ดนุจ้องมองเพื่อนซึ่งนั่งตรงข้ามโต๊ะเตี้ย ๆ ที่ลากออกมานั่งก๊งหน้าหาดตั้งแต่หัวค่ำ“มึงจะให้กูเชื่อเรื่องปัญญาอ่อนที่ว่ายัยเอมเดินได้แล้วก็ใส่ร้ายพี่สาวเหรอ?” แววตาที่จ้องมองเพื่อนเต็มไปด้วยความสับสน เขมราชเองก็อยากเผื่อใจ เพราะลึกลงไปก็รู้... หากอมายาไม่ผิด แม้เขาจะชดใช้ให้เธอทั้งชีวิตมันคงไม่พอ แ

หากเกาะเขมราชคือนรก ปลายทางคืนนี้ก็คงเป็นนรกขุมที่ลึกกว่า อมายาตัวสั่นหงึก ๆ เมื่อลีมูซีนมาจอดหน้ารั้วบ้านนิกร พลันระลึกถึงคำขู่ที่เธอเผลอลืม ว่าถ้าเธอคิดหนี... เขาจะลากเธอมาให้นิกรด้วยตัวเขาเอง“เฟลม คุณอย่าทำกับฉันแบบนี้นะ”“เธออยากไปนักไม่ใช่เหรอ”“ไม่ ไม่ใช่แบบนี้” เธอขยับเข้ามาฉวยมือเขา แล้วกล่อมเขาอย่างตื่นกลัว “...เฟลม ฉันไม่ได้อยากไปจากคุณแล้ว คุณเชื่อฉันนะ”ยิ้มสมเพชแต้มมุมปากเขมราช เขาเชยคางงามมน จ้องใบหน้าชื้นเหงื่อ ตอนนั้น ลูกน้องสองคนข้างหน้ารถลงมาเปิดประตู รอพา ‘เหยื่อ’ ตัวน้อยไปประเคนเข้าปากราชสีห์“สายไปแล้วออย”“เขมราช ฉันขอร้อง” เธอกระชับมือเขา วอนขอทั้งน้ำตาหลายครั้งหลายหนที่เธอคิดว่าเขาใจร้าย... หากเสี้ยวหนึ่งของใจก็หวังให้ยังหลงเหลือความเป็นคน เพราะมือเขาเองก็อุ่น มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ เขาคงเจ็บปวดและกลัวเป็น... เหมือน

“ออกไปให้พ้น”“แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยรึไง” เสียงกระด้างของเขาเจือด้วยพายุอารมณ์“ฉันเกลียดคุณ”“แต่ฉันอยากได้เธอ”“ไม่!”“งั้นฉันก็จะขังเธอไว้ที่นี่ ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน”“คุณแม่ง ฮือ ๆๆ” ในวันที่ล้าอย่างสุดฝืน หยาดน้ำตาไม่เคยหยุดไหล จนบางครั้งอมายาก็เกลียดตัวเองที่ร้องไห้ แต่ใจเธอบาดเจ็บจนฝืนไม่ไหวอีกแล้วหมดปัญญาที่จะสรรหาคำเปรียบ ทั้งที่เธอยอมแลกชีวิตตัวเองเพื่อหนีเขา เขมราชยังเลือดเย็นพอที่จะทำอย่างที่ปากพูดอยู่อีกหรือ“แต่ถ้าเธอว่าง่าย พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปเจอย่า”“...” อมายาสะอื้น มือกำแน่น แม้จะเอาย่ามาต่อรองกับเธอไม่ได้ แต่ในสถานการณ์ที่เธอไม่มีทางเลือก แม้แต่จะตาย เขารู้ดีว่าสุดท้าย... สิ่งที่เธอทำได้คือเลือกทางที่ดีที่สุดให้ตัวเอง“เงียบแปลว่าตกลง” ยังไม่ทันที่อมายาจะได้พูดตอบ เขมราชก็โผเข้ามา โถมแรงกดเธอให้นอนลงกับโซฟา ก่อนจูบเธออีกครา ซึ่งไม่ต่างจากจูบก่อนหน้านัก อมายาพย