All Chapters of เพลิงเขมราช: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงแจ้งเตือนจากกรุ๊ปสนทนาที่ตั้งไว้เฉพาะกลุ่มของเพื่อนดังรบกวนเขมราชตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำ จนชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเปิดดูหัวข้อวันนี้เริ่มจากเหล่าสาว ๆ พูดคุยกันเรื่องปาร์ตี้สละโสดของชาวีซึ่งกดออกจากกลุ่มไปตั้งแต่ที่รู้ว่าเขาคบกับมีนรญา แวบหนึ่งเขมราชรู้สึกใจหาย...งานแต่งงานของเธอใกล้เข้ามาแล้ว...ไม่แน่อิทธิพลของครอบครัวชาวีอาจทำให้เธอหลุดคดีได้ เหมือนที่ได้ประกันตัวออกมา ยิ่งบ้านมีนรญาไม่ให้เขายุ่งเกี่ยวกับคดีแล้ว เขาก็หวั่นใจบอกไม่ถูกเขมราชคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ แต่สมาธิเขาก็สลายหายหน ตอนที่เพื่อนคนหนึ่งส่งคลิปงานปาร์ตี้มาในกลุ่ม มีช่วงหนึ่งที่ในคลิปเผยให้เห็นตอนชาวีจูบอมายา นั่นก็นับว่าทำให้เขาขบกรามแน่นได้แล้ว แต่เพราะทุกอย่างในงาน ตั้งแต่แบ็กดร็อป ดอกไม้ โทนงาน กระทั่งธีมการแต่งกายที่เหมือนงานของเขาไม่มีผิดเพี้ยนที่สำคัญ... คืนที่เขาจัดงาน มันเป็นคืนที่อมายาฆ่าเมียเขาอย่างเลือดเย็น มันทำใ

ทั้งสองเปลี่ยนรถกันตรงนั้น ดนุนิ่งมองรถตู้ของเขมราชขับออกไปด้วยใจที่หนักอึ้ง เขามีความรู้สึกดี ๆ ให้อมายาไม่ต่างจากที่เขมราชเคยมี ความเจ็บปวดที่กัดใจเขาตอนนี้พาให้ต้องระบายลมหายใจหนักหน่วง“พี่ขอโทษนะคะน้องออย” เขาสงสารอมายาจับใจ แต่บนบ่าเขาแบกไว้ทั้งหน้าที่ และความถูกต้องที่คงค่อย ๆ หายไป เมื่อเทียบกับคำว่าบุญคุณที่ค้ำคออันที่จริงดนุไม่คิดว่าเขมราชจะมาบ้าเอาตอนนี้ด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะงานเลี้ยงบ้า ๆ นี่ น้องก็ยังคงจะปลอดภัยภายใต้ความคุ้มครองของชาวีเขาเข้าใจที่เขมราชเจ็บแค้น เพื่อนเขาเป็นคนสูญเสีย และน้องทำให้มันเห็นตลอดว่าน้องจงเกลียดจงชังมีนรญา ถึงเขาหวังใจอยากเห็นน้องพิสูจน์ตัวเอง แต่เรื่องพวกนี้ที่น้องทำตอบโต้เขมราช มันก็ยากจะเชื่อว่าน้องบริสุทธิ์แต่เมื่อเขมราชเลือกจะทำแบบนี้ เขาจำต้องเดินตามอย่างที่เคยสาบานกับใจตัวเอง เพียงแค่อยากรู้เหตุผลว่าทำไมอมายาทำแบบนี้...หากเหนือสิ่งอื่นใด เขารู้ว่าไอ้เพื่อนบ้าไม่คิดจะเอาน้องถึงตายและต่อจากนี้... อมายาก็จะปลอดภ

หลายวัน ฝ่ายดนุก็หัวแตกจนต้องเย็บถึงหกเข็ม เขมราชอดหัวเราะไม่ได้ตอนเห็นสภาพของเพื่อนหลังมันไปอนามัยที่บนฝั่งกลับมาหาเขาที่สวนมะพร้าวท้ายเกาะ“ใครบอกให้มึงเจ๋อเข้าไปห้ามพวกเธอล่ะวะ”“ถ้าตีกันตายขึ้นมามึงจะว่าไง” เขมราชหัวเราะอีก คราวนี้ดนุหรี่ตามอง เหมือนรู้ทัน “...มึงตั้งใจจะให้สองคนนั้นตีกันใช่ไหม”“ถ้าใช่แล้วจะทำไม” เขมราชไม่รู้ร้อนหนาวดนุอยากเสียสติไปเลย จะได้ไม่ต้องมารู้มาเห็นว่าเพื่อนเขาเลือดเย็นขนาดไหน สองมือเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่อีกฝ่ายยังยิ้ม“ยัยนั่นไม่ตายง่าย ๆ หรอก”คนอย่างอมายาต้องเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อแต่เขารู้... อย่างเธอไม่มีทางเสียเปรียบไพน์ ที่เขาปล่อยให้เด็กสาวทำไป ก็เพียงแค่อยากสร้างความรำคาญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้นักโทษของเขาเท่านั้นได้เจ็บตัวเสียบ้างก็คงไม่น่าเบื่อจนเกินไป...“ไอ้เฟลม ใจมึงทำด้วยอะไรวะ”“อย่ามาถามกูด้วยคำถามนี้ ไอ้นุ ที่มึงควรถาม คือเธอ... ค

บ้านหลังนี้ที่ภายในตกแต่งโทนนุ่มเย็นสบายตา เฟอร์นิเจอร์แนววินเทจแสนน่ารัก กับสวนสวยรอบบ้านที่ปูอิฐสีแดงเรียงสวยเป็นลวดลาย ไหนจะรั้วไม้สไตล์อังกฤษสีขาว หรือจะซุ้มประตูดอกไม้ทรงโค้งที่อ่อนหวานจนรู้สึกเหมือนอยู่ในเทพนิยาย จึงล้วนแต่กลั่นออกมาจากภาพในความฝันของอมายาทั้งสิ้นแต่มันกลับถูกแขวนประดับด้วยรูปภาพของมีนรญา คนที่ไม่ว่าจะให้เธอพูดอีกสักกี่ครั้งมันก็สมควรตายเต็มไปหมดที่สำคัญ... พระเครื่องในกรอบแก้วตรงมุมนั่งเล่นด้านซ้ายนั้น ก็มีข้อความเขียนบนกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ติดไว้ว่า ‘ของแทนใจ หนูมีน & พี่เฟลม’ ทั้งที่มันเป็นของเธอ! * * * พระเครื่องคู่นั้นอมายาได้จากย่าในวันเกิดครบสิบเก้าปี เธอตั้งใจจะให้มันกับเขมราช แต่มันหายไปเสียก่อน ถ้าจำไม่ผิดวันที่หายไปมีนรญาก็อยู่ด้วย เธอกับหล่อนแต่งหน้าในห้องน้ำหล่อนสังเกตเห็นมันอยู่ในกระเป๋าเธอ จึงได้ถาม อมายาเล่าความเป็นมาให้ฟังโดยไม่ได้คิดอะไร ว่าเป็นของรักจากปู่ย่า มีแค่สององค์ในโลก

“นาย แย่แล้ว นังเพลงมันติดอยู่ในกองไฟ”เพลงติดอยู่ในบ้านงั้นหรือ...แข้งขาอมายาเหมือนไร้เรี่ยวแรง เธอโซซัดโซเซพิงต้นสนด้วยความตกใจสุดขีด เพิ่งจำได้ว่าตอนสะบัดเพลงออกจากตัว เพลงคงไม่ได้ออกมาพร้อมกัน“พะ... เพลงเป็นยังไงบ้าง ช่วยออกมาได้ไหม” อมายาเอ่ยถาม หัวใจของเธอ... แทบหยุดเต้นนายท้วมที่เดินสวนขึ้นมาทำเชิด ไม่ตอบนังฆาตกรที่ตนจงเกลียดจงชัง ที่ทำท่าเหมือนจะเป็นลมแบบนี้ก็คงเสแสร้งเอาสิท่า“ช่วยได้ไหมลุง” เขมราชที่นั่งพิงเจดีย์อยู่ถามบ้าง สภาพเลือดโชกขนาดนี้ ท้วมพอจะเดาได้ว่านายคงเจอฤทธิ์เดชนังหมาบ้าเข้าอีกแล้ว“ดะ... ได้ครับ มันสลบอยู่ในครัว โชคดีที่ไฟลามไปไม่ถึง ผมมาเอากุญแจเรือ จะรีบพามันไปโรง’บาลเกาะใกล้ ๆ ครับ”เขมราชเหลือบมองอมายาผ่านเลือดสีแดงสดที่ไหลเข้าตาอย่างหมดหวัง ทั้งเกาะมีเรืออยู่ลำเดียวสำหรับใช้รับส่งคนไปฝั่งหรือเกาะข้าง ๆ อาหารการกินก็มีร้านนำมาส่งทุกสัปดาห์ กับผักไม้ใบเครือที่ปลูกไว้ในเกาะก็เกินพอที่จะเลี้ยงทุกคน ส่วนเวลาส่งมะพ