All Chapters of เพลิงเขมราช: Chapter 71 - Chapter 79

ฝั่งแรก… จากความปรารถนาในจิตใจ เขาอยากให้เอมมาลินเป็นคนทำ แม้ท้ายที่สุดแล้วเขาจะต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่ทำกับอมายาก็ตามนำมาสู่ความรู้สึกตรงข้าม… คือความกลัว ที่ผลักดันให้เขาไม่เชื่อว่าจะมีปาฏิหาริย์ให้เอมมาลินเดินได้ ทั้งหมดเป็นเพียงคำแก้ตัวที่อมายาจงใจป้ายความผิดให้น้องสาวต่างแม่แต่มันคงทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่า ที่แม่ของลูกเป็นฆาตกร ฆ่าลูกอีกคนของเขา จึงไม่อาจยอมรับความรู้สึกอ่อนไหวที่ทะลักล้นอยู่ในใจอมายาเป็นปัจจุบันที่เขาต้องกอดไว้ แต่หนามแหลมคมของความแคลงใจก็ทิ่มแทงอ้อมกอดเขา จนเจ็บลึก รวดร้าวและทรมานจะปล่อยมือ หรือโอบกอดต่อไป… ก็คงเจ็บไม่แพ้กัน“เราได้อะไรน่าสนใจมาอีกอย่างนึงครับ”คราวนี้ ธนามีเอกสารที่แสดงว่าเอมมาลินไม่ได้เข้ารับการกายภาพบำบัดกับคลินิกใหม่หลายเดือน แต่หลังมีนรญาเสียชีวิต หล่อนก็กลับเข้ารักษาอีกครั้ง เขมราช

 ทุกครั้งที่เขมราชมาหา อมายาจะรู้สึกกดดัน อึดอัดที่รู้ว่าต้องอยู่ในสายตา หมอจึงห้ามไม่ให้เขามา คนที่มีหน้าที่ดูแลเธอจึงกลายเป็นเพลง “ฉันบอกเพลงตั้งกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่กินของที่เขาทำ” พอเห็นปิ่นโตที่เพลงหิ้วมา อมายาหงุดหงิดทันใด จนเพลงที่ตั้งใจจะโกหกว่าตนเป็นคนทำอาหารถึงกับหน้าเจื่อน “แค่ชิมก็ได้นะคะ จะได้ไม่เสียน้ำใจของนาย” “ฉันกินเพื่ออยู่ ไม่จำเป็นต้องกินเพื่อรักษาน้ำใจใคร แล้วอาหารของโรงพยาบาลก็จัดโดยนักโภชนาการ มีสารอาหารเพียงพอต่อฉันกับลูก ไม่จำเป็นต้องให้คนไม่มีความรู้เข้ามาจุ้นจ้าน” นึกถึงสิ่งที่เขาทำแล้ว ก็เหมือนความดันเธอจะพุ่งสูงขึ้นด้วย เพราะเธอบอกตำรวจที่รับผิดชอบคดีวัชราทำร้ายเธอว่า ถูกเขมราชกักขัง แต่เผื่อใจไว้ว่า พวกนี้ได้ประโยชน์จากเขมราชเกินกว่าจะใส่ใจ 

“คำว่าเกลียดมันไม่ได้ช่วยอะไร”เสียงที่ได้ยินเริ่มแผ่วเบา เลือนราง พร้อมกับสติตั้งมั่นของเธอ เสี้ยวนาทีต่อมาทุกอย่างก็ดับวูบลง ร่างบอบบางทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงในอ้อมกอดนั้นชายหนุ่มย่อกายลงนั่ง โดยมีร่างเธอนอนหนุนตัก ใช้ชายเสื้อซับน้ำตาให้ ก่อนพรมจูบทั่วใบหน้างดงามด้วยความรู้สึกมากมายที่วิ่งพล่านในใจ“ต่อให้เธอเกลียดฉัน ฉันก็ยังอยากอยู่กับเธอ ถึงจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนลูกจะคลอดก็ตาม”ที่กล้าพูดไป เพราะรู้ว่าเธอไม่ได้ยินถ้าอมายายังมีสติ และจ้องมองกัน คำพูดเหล่านั้นคงถูกกลืนหายไปและเขา… คงทำได้เพียงกอดเธอไว้ ฟังเธอร้องไห้ฟูมฟายว่าจะไปจากกัน เหมือนเขาเป็นแค่คนไร้เหตุผล * * *ในช่วงเย็น สติที่กลับคืนมาพาให

ไพน์หลบมานอนร้องไห้ในห้องตัวเอง รักเขมราชมาเนิ่นนาน รักโดยไม่หวังครอบครอง ขอเพียงเขมราชยังเอ็นดูหล่อนไม่เปลี่ยนแปลงไม่ว่าเขาจะมีคนรักอีกกี่คนหล่อนก็ไม่สนใจ และพร้อมสนับสนุน แต่ไม่ว่าเฮียจะมีผู้หญิงสักกี่คน คนเดียวที่หล่อนเกลียดก็ยังเป็นอมายาและครั้งนี้มันก็เป็นต้นเหตุทำให้เฮียไม่เอ็นดูกันอีกต่อไป หล่อนคงอกแตกตายเสียก่อน หากไม่ได้กำจัดมันออกไปจากชีวิตของเฮียไพน์จึงนึกถึงใครบางคนที่บอกหล่อนเสมอว่าหวังดีกับเฮีย คนที่สนับสนุนมีนรญาเหมือนกันกับหล่อนมาโดยตลอดด้านเขมราชให้ทุกคนไปโรงอาหาร ส่วนเขาให้ลูกน้องช่วยทำแผลที่ศีรษะให้ ไม่นานก็ตามเข้ามาในห้องพร้อมถาดอาหารของตัวเอง“ทานข้าวด้วยคนนะ”เธอพยักหน้าให้ ไล่เขาก็คงเปล่าประโยชน์เขมราชลากโต๊ะกับเก้าอี้ไปใกล้เตียง นั่งตรงข้าม จัดแจงวางสำรับของเธอกับเขาลงไปบนนั้น ค่อยส่งช้อนกับส้อมให้

“เงียบแบบนี้ ก็คือที่มีนเล่าเป็นเรื่องโกหกสินะ”ทุกประการที่เขมราชรู้มาคือความจริง เดิมทีครอบครัวหล่อนนับถือคริสต์กันทุกคน จวบจนชีวิตตกต่ำต้องกลับมาพึ่งใบบุญฝั่งตายายที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไรแต่เป็นที่พึ่งทางใจ พ่อเลยตัดสินใจให้ลูก ๆ เปลี่ยนมาเข้าศาสนาเดียวกับพวกท่าน เว้นมีนรญาที่ใช้ความดื้อด้านของตนเป็นเครื่องแสดงว่าหล่อนไม่เอาพ่ออีกแล้วกระทั่งก่อนหล่อนจะไปเรียนต่อ...แรก... มธุลินไม่รู้จุดประสงค์ที่พี่ยอมเปลี่ยน กระทั่งนานวันเหตุและผลมันกลับชัดเจน“ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก พี่จะได้ความชอบธรรมให้ตัวเองไปคบกับฆาตกรที่ฆ่าพี่สาวฉันใช่ไหม บอกไว้ก่อนนะว่ามันแทบจะไม่มีน้ำหนักในสายตาฉันเลย”“ไม่เกี่ยว” เขาจ้องมองหล่อน แววตาจริงจังอย่างที่หล่อนไม่เคยเห็น “...มีหลายเรื่องเกี่ยวกับมีนที่พี่มารู้หลังจากมีนตาย พี่เลยอยากรู้ว่าอันไหนจริง อันไหนโกหก ไม่อยากค้างคาว่ามีนไม่ซื่อสัตย์ต่อก