All Chapters of บำเรอรักวิศวะร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 82🔞"นายครับ""ออกรถ""แต่ว่า..""หรือมึงจะลงไปอีกคน"ฉัตรชัยหันไปบอกคนขับรถให้ออกรถ แต่ก็อดมองกระจกหลังไม่ได้ นึกสงสารผู้หญิง งามพร้อมลงจากรถก็หาอะไรทานแถวนั้นเลย รอเวลาให้ใกล้เข้างานที่สุดเธอถึงเดินกลับมาทางบริษัท"อ้าว.. ทำไมถึงเดินกลับมาล่ะคะ" ฟ้าใสเพิ่งจะแยกจากโบวี่ ตอนที่เดินเข้ามาเห็นงามพร้อมพอดี"คำถามนี้ต้องการคำตอบไหม""คุณหมายความว่ายังไง?""บางคำถามไม่ต้องการคำตอบฉันเลยอยากรู้ว่าเธอต้องการคำตอบไหม""เห็นว่าตัวเองเป็นคนสำคัญนักเหรอ ถึงกล้าใช้คำพูดแบบนี้กับพนักงาน""ในสายตาเธอไม่คิดว่าฉันเป็นคนสำคัญหรือ? อีกแค่ไม่กี่วันฉันก็จะเป็นลูกสะใภ้ของเจ้าของบริษัทนี้แล้ว อยากหางานใหม่ทำหรือไง""นี่!" คิดถูกแล้วที่จะดึงคุณโบว์กลับมา งานแต่งแกไม่มีวันได้เกิดขึ้นแน่"พี่วิจะไปไหนคะ" ขึ้นมาถึงชั้นบนวิยะดาก็กำลังจะลงลิฟต์พอดี "พี่จะไปห้องเก็บเอกสารค่ะ""จะไปเอาเอกสารหรือคะ""ใช่ค่ะ""งามไปช่วยนะคะ""พี่ไปคนเดียวได้ค่ะ""ให้งามไปช่วยดีกว่าค่ะ"ห้องเก็บเอกสาร..เข้ามาในห้องวิยะดาก็ไปค้นเอกสารที่ต้องการ ส่วนงามพร้อมลองเดินไปดูกล่องที่เธอเคยเห็นครั้งก่อน เพราะเธอยั

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 84"แม่ครับ แม่!! แม่ครับ แม่!!!""อะไรตาชาไม่เปิดโอกาสให้แม่ขานรับเลยนะ""แม่ครับ แม่ดูนี่" ชาละวันยื่นที่ตรวจครรภ์ไปให้แม่ดูแบบตื่นเต้น"ลูกติดโควิดเหรอ?" คนเป็นแม่มองไปเห็นว่ามันขึ้นสองขีดก็ค่อยๆ ก้าวถอยออกไปตั้งหลักก่อน"แม่ครับที่ตรวจโควิดที่ไหนล่ะ แม่ดูดีๆ สิครับ""ห๊ะ?? อย่าบอกนะว่า?""ใช่ครับเมียผมท้องแล้ว""ท้องงั้นเหรอ?""ครับเสน่หาท้องแล้วครับ"ลูกชายยังคงตื่นเต้นแต่คนเป็นแม่นี่สิ.. "ลูกไม่ได้คุมกำเนิดเหรอ?""ทำไมแม่ถามแบบนั้นล่ะครับ""แล้วตอนนี้หนูเสน่ห์เป็นยังไงบ้าง""แม่ไม่อยากมีหลานเหรอ""ไม่ใช่ไม่อยากมี ผู้หญิงยังอยากเรียนอยู่ถ้าท้องแล้วน้องจะได้เรียนไหม" ทำไมนางจะไม่ดีใจที่กำลังจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมา แต่ก็ต้องเซฟความรู้สึกของลูกสะใภ้ด้วย"เธอกำลังร้องไห้ครับ""แล้วเราก็วิ่งหนีน้องมาแบบนี้หรือ""ก็ผมดีใจนี่""รีบกลับไปหาน้องเลยนะ!" ช่อฟ้ารีบเปลี่ยนรองเท้าเพราะนางยังใส่รองเท้าที่ใช้สำหรับเดินในบ้านอยู่ แล้วก็ตามลูกชายไปที่เรือนรับรอง"ออกไปนะ!" เห็นชาละวันกลับมาเสน่หาก็หยิบหมอนขว้างใส่พร้อมกับไล่เขาออกไป"เสน่หา" แต่ตอนที่ลูกชายยังทำอะไรไม่ถูกแม่ก

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 86"สวัสดีค่ะคุณโบว์""คุณกนก?""ดีใจนะคะที่จำกนกได้" กนกก็คือกรกนกคนที่เป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด ที่ขุนไกรให้ได้แค่สถานะเพื่อน"จำได้สิคะ ตอนนี้ได้ยินว่าคุณเป็นผู้จัดการแล้ว""ต้องขอบคุณคุณที่สละให้ฉัน" กรกนกรู้ดีว่าการไปดูงานคราวนั้นถ้าโบวี่กลับมาด้วยคนที่จะได้เป็นผู้จัดการก็คงเป็นโบวี่ เพราะทั้งสองไปดูงานด้วยกันแต่กลับมาแค่คนเดียว คนที่กลับมาเลยได้เลื่อนตำแหน่งได้ยินกรกนกพูดโบวี่เลยไม่ได้พูดเรื่องนั้นต่อ เพราะเรื่องเป็นผู้จัดการมันไม่ได้อยู่ในสายตาของโบวี่อยู่แล้ว เธอต้องการเป็นภรรยาของประธานบริษัทเท่านั้น เรื่องงานแค่เอาไว้ไต่เต้า"คุณยังสบายดีนะคะ""สบายดีค่ะแล้วคุณล่ะคะ""สามีฉันกลับมาทำธุรกิจในประเทศ""ถึงว่า เจอคุณที่บริษัทว่าจะเข้าไปทักแต่ก็ไม่ทัน""ดีใจนะคะที่คุณจะเข้ามาทักฉัน""แล้ววันนี้คุณมากับสามีหรือเปล่าคะ""สามีฉันติดงานค่ะฉันเลยมาคนเดียว""สองคนนั้นคุณว่าเขาเหมาะสมกันไหม" หลังจากที่คุยธุระส่วนตัวก็หันไปพูดเรื่องเจ้าบ่าวเจ้าสาวบ้าง"ผู้หญิงดูเด็กเกินไปค่ะ""ใช่ค่ะแค่เด็กฝึกงาน""อะไรนะคะ?"เด็กที่เข้ามาฝึกงานในบริษัทแค่ไม่กี่วันเองค่ะ""เขาเอาเ

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 88ว่าจะไม่สนใจแล้วเชียวแต่ดวงตามันบังคับไม่ได้ มองไปก็เห็นชื่อคนที่ส่งการ์ดนั้นมาเต็มสองตาเลย"โบวี่.." ข้อความในการ์ดถึงแม้จะไม่เขียนมาตรงๆ แต่ก็เข้าใจได้ว่าเจ้าของกระเช้าดอกไม้นี้อยากจะกลับมาคืนดี สำหรับคนที่ส่งมาเธอไม่ได้แปลกใจหรอกเพราะเห็นความพยายามของผู้หญิงคนนี้อยู่ แต่เธอแปลกใจตรงที่มันมาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาได้ยังไง ถ้าเจ้าของเขาไม่อนุญาตให้วางแล้วมันจะอยู่ตรงนี้ไหมจังหวะนั้นหญิงสาวก็หมุนตัวจะกลับออกจากห้องประจวบเหมาะกับประตูห้องเปิดเข้ามาพอดี และคนที่เปิดก็คือเจ้าของห้องนี้"ทำไมรีบมาทำงานจัง" ขุนไกรเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ช่วยและเลขาที่กำลังยกเครื่องดื่มตามเข้ามาอีกคน"ถ้าไม่อยากให้มาก็บอกสิคะจะได้ไม่ต้องมา" พูดจบขาเรียวก็ก้าวไปข้างหน้า แต่จังหวะที่กำลังจะเดินผ่านเขามือหนาก็ได้เอื้อมไปคว้าแขนเธอไว้ก่อน"เป็นอะไรหรือเปล่า" ตอนที่พูดเขายกมือขึ้นมาเช็คอุณหภูมิร่างกายของเธอว่าไม่สบายหรือเปล่าเพราะเห็นหน้าซีดๆ"ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ขอตัวนะคะ" งามพร้อมแกะมือเขาออกแล้วก็เดินออกจากห้องไปโดยมีสายตาทั้งสามคนที่มองตาม แต่พอวิยะดานำกาแฟมาวางไว้บนโต๊ะทำงานก็เห็น

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 90"ใคร?" จำได้ว่าก่อนนอนล็อกประตูห้องไว้แล้วนี่"ผมเอง""คุณ?" ตกใจหมดเลยนึกว่าเป็นคนอื่น เพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะตามลงมานอนที่ห้องข้างล่างด้วยพอรู้ว่าเป็นใครงามพร้อมก็เลยนอนอยู่นิ่งๆ ปล่อยให้เขาหลับไปก่อน แต่ไม่นานมือของอีกฝ่ายก็ขยับมากอดร่างของเธอ"หือ?" พอล้วงมือเข้าไปใต้ผ้าห่มถึงได้รู้ว่าเธอใส่แค่ผ้าเช็ดตัวและตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะหลุด ไอ้ที่มันนอนหลับอยู่ก็ค่อยๆ ขยายตัวขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ"ดึกแล้วพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าค่ะ" เสียงสั่นเครือพูดออกมาเบาๆ ตอนที่อีกฝ่ายขยับมือคลำต่ำลงไป"ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องไป""ฉันหมายถึงคุณค่ะ""ถ้าหมายถึงผมไม่ต้องเป็นห่วงเลย" แค่นี้มันทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้วใบหน้าคมคายยื่นเข้าไปใกล้ก่อนจะฝังจมูกลงกับซอกคอ แล้วสูดดมกลิ่นหอมจากกายของอีกฝ่าย"อย่าค่ะ" เธอไม่อยากให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว เพราะคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้าถึงเวลาเลิกกันจะได้ไม่ต้องค้างคาใจ"ทำไมล่ะ""เราอย่าทำเรื่องแบบนี้กันอีกเลยค่ะ"เขาเงียบฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่อ แต่ก็รู้แหละว่าความหมายของเธอคืออะไร"ฉันไม่อยากเปลืองตัว""แต่เราแต่งงานกันแล้ว""คุณก็รู้ว่ากา