Semua Bab บำเรอรักวิศวะร้าย: Bab 61 - Bab 70

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 61"เสน่ห์" ชาละวันเอาแต่จับจ้องใบหน้าและแววตาของเธอ เขารู้ว่าเธอต้องได้ยินที่แม่พูดเมื่อครู่แน่ เขาไม่รู้ว่าท่านจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลยหยุดยั้งคำพูดของท่านไม่ทัน"ฉันดีใจนะที่คุณออกมาพักที่ห้องพักฟื้นได้แล้ว" ก่อนหน้าเธอได้ไหว้แม่ของเขาไปแล้ว และก็มอบกระเช้าผลไม้ที่ติดมือมาให้กับท่าน ที่จริงเสน่หามีอะไรอยากจะพูดกับเขาอีกตั้งมากมาย รอให้เขาออกมาพักฟื้นที่ห้องธรรมดาก่อน แต่ไม่คิดว่าจะได้รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ มันไม่แปลกหรอกที่เขาจะพูดแบบนั้นให้แม่ฟัง เพราะเธอก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองมีสถานะแค่ไหน ดีเหมือนกันจะได้ง่ายต่อการตัดสินใจหน่อย"คิดถึงคุณนะ" ชาละวันพูดทั้งๆ ที่แม่ก็ยังอยู่ในห้องนี้ด้วย เขาอยากให้เธอไม่ต้องไปใส่ใจกับคำที่แม่พูด"ฉันก็อยู่ตรงนี้จะคิดถึงทำไมคะ เรื่องคดีความท่านรัฐมนตรีรับปากว่าจะช่วย และเมื่อวานคนของท่านก็ติดต่อมาแล้วค่ะ" เธอพูดเบี่ยงเบนไปเรื่องอื่น เพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดมันมาจากใจไหม"ดีแล้ว" ที่จริงวันก่อนเขาได้ยินจากพี่ชายแล้วว่าคุณปู่ของต้นข้าวสั่งเจ้าหน้าที่ให้รื้อคดีนี้ขึ้นมาพิจารณาใหม่ ทุกคนอาจจะต้องไปขึ้นศาลให้ปากค

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 63"มีอะไรก็รีบพูดมาสิคะ​ ฉันมีนัดกับเพื่อน""ผมรู้ว่าวันนั้นคุณได้ยินที่แม่พูด""ฉันไม่ได้หูหนวกค่ะ""ผมยอมรับก็ได้ว่าเคยพูดคำนั้นกับแม่ แต่ที่ผมพูดไป..""พอเถอะค่ะไม่ต้องอธิบายแล้ว ขอบคุณมากนะคะที่คุณเป็นลูกผู้ชายพอที่จะยอมรับว่าตัวเองได้พูดมันออกมา""เสน่หาแต่คำพูดนั้นมันไม่ได้ออกมาจากใจเลยนะ""ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่ามันจะออกมาจากใจของคุณไหม แต่ที่แน่ๆ มันออกมาจากปากคุณ""ผมพูดไปโดยไม่ได้คิดก่อน""คุณจะบอกว่าไม่ได้ไตร่ตรองก่อนพูดงั้นหรือ คำนี้เก็บไว้ให้กับคนที่ทำผิดแล้วอยากให้สังคมให้อภัยเถอะค่ะ""แค่คำพูดแค่นี้คุณจะให้อภัยผมไม่ได้เลยเหรอ""เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ฉันก็บอกคุณแล้วว่าฉันต้องการแค่อยากให้คุณช่วยเรื่องพ่อ ตอนนี้พ่อก็ออกมาแล้วทุกอย่างถือว่าจบ""แล้วความสัมพันธ์ของเราล่ะ""ฉันก็เห็นว่าคุณมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงอีกหลายคนไม่ใช่หรือคะ""ตั้งแต่มีคุณผมก็ไม่เคยมีใครอีก""หึ.." เสน่หาถึงกับยกยิ้มมุมปากเพราะเธอเห็นกับตาตัวเองหลายต่อหลายครั้งเลย ถูกผู้หญิงพวกนั้นตามรังควานก็หลายที "ฉันเชื่อก็ได้ค่ะ""จริงๆ นะ ทุกครั้งที่ผมไม่ได้อยู่คอนโดผมก็ไปอยู

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 65"ฉันก็ว่าอยู่ทำไมหน้าคุ้นๆ" หลังจากที่งามพร้อมปฏิเสธไม่ช่วยขุนไกรเธอก็หยุดเต้นรำคู่เขาแค่นั้น แต่พอเดินออกมาจากฟลอร์ก็มีเสียงนี้พูดขึ้นข้างๆ"?" งามพร้อมหันขวับกลับไปมองเสียงที่คุ้นหู ที่เธอไม่เห็นแต่แรกเพราะคนในงานเยอะมาก"เธอต้องการอะไรก็บอกมาสิ" แต่จังหวะที่งามพร้อมหันไปมองผู้หญิงคนที่พูดเมื่อครู่ขุนไกรก็เดินตามมา เพราะเขาคิดว่าถ้าเป็นเพื่อนรักของเสน่หาช่วยพูดฝ่ายนั้นต้องยอมหันหน้าเข้ามาคุยกับชาละวันดีๆ แน่"เหอะ" ผู้หญิงคนที่ทักงามพร้อมปรายหางตามองไปดูฝ่ายชายแล้วก็พ่นเสียงขำออกมาเหมือนว่าเย้ยหยัน "ไปคว้าแมงดามาจากที่ไหนล่ะ""อ้าว?" ทีแรกก็มองแค่ใบหน้าของงามพร้อมแต่พอได้ยินคำพูดเมื่อครู่ขุนไกรก็หันไปมองคนที่พูดดูถูกตัวเขา"ทำไมคุณถึงมาร่วมงานนี้ได้" งามพร้อมถามผู้หญิงปากเสียที่คุยกับเธออยู่"ฉันต้องถามเธอมากกว่าว่าทำไมถึงมาร่วมงานนี้ได้ เธอควรที่จะอยู่เรือนหลังเล็กไม่น่าออกมาสู่สังคมแบบนี้""ขอโทษนะคะงานนี้พ่อของสามีฉันเป็นคนจัดขึ้นมาเอง ทำไมฉันถึงจะมาร่วมงานไม่ได้" พูดจบงามพร้อมก็หันกลับไปควงแขนของขุนไกร"สามี?" กระต่ายมองสังเกตฝ่ายชายใหม่อีกทีแต่ผู้ชายค

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 67"ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย" ทีแรกทุกคนก็คิดอยู่ว่าจะพางามพร้อมเข้าบ้านตอนที่เธอหายดีแล้ว แต่ถ้าไม่เข้าตอนนี้บ้านใหญ่ตามมาแล้วไม่เจอมีหวังเป็นเรื่องกันอีกแน่ แต่พอช่อฟ้าเห็นสภาพของงามพร้อมกับแม่แล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรให้ลูกชายแถมยังเห็นใจฝ่ายหญิงด้วย"งามขอโทษนะคะที่นำเรื่องเดือดร้อนมาให้กับพวกท่าน""เราเป็นคนรักของลูกชายแม่ อย่าคิดแบบนั้นสิ"คนรัก.. ได้ยินคำนี้งามพร้อมก็รู้สึกอึดอัด แต่ก็พูดอะไรมากไม่ได้"ขอบคุณคุณน้ามากนะคะที่เอ็นดูเพื่อนของเสน่ห์" แต่ก่อนเสน่หาอาจจะมองหน้าพวกท่านไม่ติด ด้วยเพราะคิดว่าพวกท่านเห็นพ่อเธอเป็นคนผิด แต่ตอนนี้ทุกอย่างเคลียร์แล้วว่าพ่อเธอไม่ได้ผิดพวกท่านเองต่างหากที่จับคนผิด เธอเลยกล้าเข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้ เพราะอยากเข้ามาดูว่าท่านจะเอ็นดูเพื่อนไหม"เราก็เป็นคนกันเองทั้งนั้น ทีแรกแม่ก็ไม่รู้ว่าหนูงามเป็นเพื่อนของเรา""ถ้างั้นผมกลับไปทำงานก่อนนะครับฝากแม่ดูแลต่อด้วย""เดี๋ยวคุณ.." ช่อฟ้าหันไปมองหน้าแม่ของงามพร้อม เพราะจำไม่ได้ว่าเมื่อสักครู่แนะนำชื่อว่ายังไง"กมลค่ะ""ขออภัยด้วยฉันจะพยายามจำชื่อคุณนะ""ไม่เป็นไรหรอกค่ะ""คุณกมลฉันจะ

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 69"มีอะไรหรือเปล่าครับ" ฉัตรชัยเห็นสีหน้าผู้เป็นเจ้านายดูผิดแปลกไปตั้งแต่ได้รับสายของแม่แล้ว"เปล่าหรอกไม่มีอะไร" ถ้าเขารู้เรื่องนี้ก่อนคงไม่ได้จดทะเบียนสมรสหรอก แต่จะพูดกับใครได้ล่ะถ้าพูดออกไปถูกคนหัวเราะแย่เลย เราก็น่าจะประวิงเวลาไว้หน่อย โอ๊ยอยู่ดีๆ ก็หาเรื่องเป็นพ่อหม้าย เพราะถึงยังไงเขาก็ต้องเซ็นใบหย่ากับเธอ และสังคมประเทศนี้หรือหลายๆ ประเทศให้คำจำกัดความคนที่หย่าร้างคือพ่อหม้ายแม่หม้ายงามพร้อมลงมาข้างล่างพร้อมใบทะเบียนสมรส ตอนที่เธอกำลังใจหวิวๆ อยู่ว่าตัวเองมีสถานะเป็นผู้หญิงที่มีสามีแล้วก็รู้สึกยังไงไม่รู้ ใบทะเบียนสมรสในมือเลยหลุดลง"คุณคะ" ตอนนั้นคนเดินพลุกพล่านเยอะงามพร้อมก็รู้อยู่หรอกว่าสิ่งที่อยู่ในมือมันหลุดลงเลยกำลังจะหันกลับไปหยิบ แต่มีคนหยิบขึ้นมาให้ก่อน "ของคุณใช่ไหมคะ" ผู้หญิงคนที่หยิบขึ้นมาส่งคืนให้เจ้าของก็อดมองไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้จดทะเบียนสมรสกับใคร ทำไมถือใบทะเบียนสมรสเดินว่อนบริษัทอย่างนี้"ขอบคุณมากนะคะ" โชคดีนะที่ไม่มีใครเหยียบ โอ๊ยทำไมเราถือไม่ระวังแบบนี้เนี่ย เธอไม่ได้เตรียมอะไรมาใส่เลยต้องถือแบบนี้ แต่ก็ม้วนๆ ไว้หน่อยหนึ่งเพราะถ้า