All Chapters of ชีวิตใหม่ครานี้ขอมีสามีเป็นท่านแม่ทัพ: Chapter 21 - Chapter 30

การมาเยือนของรถม้าขบวนใหญ่สร้างความตื่นตะลึงให้ชาวบ้านเป็นอย่างมาก แม้จะพอได้ข่าวว่าจวนแม่ทัพเลือกจื่อหรานแต่งเข้าจวน ถึงกระนั้นก็ยังมีหลายคนคิดว่าเป็นเพียงข่าวลือ ไม่มีความจริงใดคนเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่จะมาเลือกหญิงสาวชาวบ้านเป็นภรรยาได้อย่างไรกัน แค่คิดก็ชวนให้หัวร่อแล้ว ทว่าหลังได้เห็นใบหน้าบุรุษผู้ทำหน้าที่นำขบวน และหน้ากากอันเป็นสัญลักษณ์ของแม่ทัพใหญ่แล้วพวกเขาถึงกับพูดไม่ออก ทำได้เพียงมองตามหลังรถม้าวิ่งเข้าไปในหมู่บ้าน ก่อนจะหยุดลงหน้าบ้านหวังซานซือหญิงสาวอายุสามสิบต้น ๆ คนนี้ทำหน้าที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ทางบ้านภรรยาแทนพ่อแม่จื่อหรานที่ไม่สามารถทำหน้าที่ได้แล้วตัดสินใจแยกบ้านออกมาแล้วจื่อหรานไม่คิดหยิบยื่นสิ่งใดให้พวกเขาทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นสินสอดหรือเงินแม้แต่อีแปะเดียว“ข้ามารับเจ้าแล้ว”น้ำเสียงหนักแน่นของบุรุษเอ่ยกับสตรีตรงหน้าวันนี้เขาได้เห็นแล้วว่า ของล้ำค่าซุกซ่อนในบ่อโคลนนั้นเป็นเช่นไรวันนั้นนางแต่งตัวซอมซ่อไม่น่ามอง ถึงกระนั้นแววตาของนางกับสามารถสะกดให้เขารู้สึกสนใจขึ้นมาได้ มาวันนี้ชุดเหล่านั้นถูกผลัดเปลี่ยนสวมแทนด้วยชุดพิธีการสีแดงแสนงดงามร่างกายที่เคยคล่ำแดดถูกดูแ

“ในเมื่อพวกเจ้ามากันหมดแล้วเช่นนั้นก็ลงชื่อเสีย นี่เป็นหนังสือแยกบ้าน จากนี้พวกเจ้ากับจื่อหรานถือว่าตัดขาดกันอย่างสมบูรณ์ หลังนางแต่งงานไปแล้วจื่อหรานจะไม่ข้องเกี่ยวใด ๆ กับพวกเจ้าอีก”“ท่านแม่ทัพเช่นนี้จะได้อย่างไร ถึงอย่างไรนางก็เป็นลูกสาวที่ข้าเลี้ยงดูมานาน”จิ้นจูยังคงไม่ยอมรับจื่อหรานกำลังไปได้ดีแล้ว ชีวิตหลังจากนี้คงสุขสบายไม่เหนื่อยยาก นางจะปล่อยให้อีกฝ่ายไปเสวยสุขคนเดียวได้อย่างไร จะสบายก็ต้องพาครอบครัวสบายไปด้วย ไม่อย่างนั้นเวลาหลายปีที่นางอดทนเลี้ยงดูมาคงพูดได้ว่าสูญเปล่า !ไม่ได้ นางจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องราวทุกอย่างกลายเป็นเช่นนี้ นางจะไม่ยอมกลายเป็นตัวตลกให้ชาวบ้านเหล่านี้หัวเราะเด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องได้รับประโยชน์จากความอดทนตลอดปลายปีที่ผ่านมา !นัยน์ตาดำขลับจ้องมองจิ้นจู สายตานี้ราวกับมองความคิดอีกฝ่ายทะลุปุโปร่งซุนเทียนหยูส่ายหัวยิ้ม ๆ เอ่ยขึ้นมาอีกว่า“หากเจ้าตกลงประทับตราหนังสือแยกบ้าน เงินร้อยตำลึงทองจะตกเป็นของบ้านเจ้าทันที”“ท่าน !”จื่อหรานเอ่ยขึ้น ทว่าอีกฝ่ายกับหันหน้ามาส่ายหน้าช้า ๆ ขยับปากเอ่ยเสียงเบา“ปล่อยให้ข้าจัดการเถิด ถึงข้าจะไม่ได้คิดว่าเจ้ามีค่าเพี

“ถอดหน้ากากก็ได้นะใส่มาทั้งวันแล้ว ท่านคงจะอึดอัด”มือซึ่งกำลังยกกาเหล้าเทลงจอกสุราชะงักกึก นัยน์ตาหันมองคนนั่งข้างกาย“ข้าไม่กลัวใบหน้าท่าน เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องใส่เวลาอยู่ด้วยกัน”หญิงสาวยิ้มบางพลางเอ่ย“...”“นิ่งอะไรอยู่ ?”หญิงสาวเลิกคิ้วสงสัย เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่ามือเขาไม่ว่างจึงเป็นฝ่ายขยับโน้มตัวเข้าไปใกล้ มือสองข้างยกขึ้นอ้อมไปด้านหลังแกะปมเชือกถอดหน้ากากเหล็กออกหน้ากากถูกถอดออกแล้ว รอยแผลขนาดใหญ่ดูน่ากลัวพลันปรากฏสู่สายตา ทว่าในสายตาจื่อหรานรอยแผลเป็นนี้ของเขาหาได้ดูน่ากลัว รอยบาดในมุมพอเหมาะพอดีช่วยผลักดันให้ใบหน้านี้ดูน่ามองมากยิ่งขึ้นกว่าจะรู้ตัว ปลายนิ้วเรียวเล็กยกขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นแผ่วเบา นัยน์ตาสีอ่อนสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสะท้อนเงาภาพของนางเรือนราง“เจ็บหรือไม่ ?”รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้เขาคงไม่รู้สึกเจ็บแล้ว แต่นางก็ยังอยากจะเอ่ยถาม ลูบไล้รอยแผลราวกับกำลังหลงใหลการกระทำและน้ำเสียงแกมเป็นห่วงของจื่อหรานทำหัวใจคนฟังสั่นไหว นอกจากคนสนิทและคนในครอบครัว ไม่เคยมีใครเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเช่นนี้นัยน์ตาดำขลับมองพิจารณาใบหน้าและแววตาที่กำลังจดจ้องบาดแผล“ตอนนั้นเจ็บ

สองร่างแนบชิดแลกเปลี่ยนความอบอุ่น คลอเคล้าไปกับเสียงครางกระเส่าเมื่อมือใหญ่ติดหยาบกร้านหยอกเย้าส่วนอ่อนไหวจื่อหรานเคลิ้มไหวไปกับรสจูบแสนเร่าร้อนเต็มไปด้วยความปรารถนา นัยน์ตาหวานหยาดเยิ้มปรือขึ้นมองใบหน้ามีเต็มไปด้วยความต้องการของเขาในระยะใกล้ซุนเทียนหยูคล้ายคนเสียสติ ชายหนุ่มวนเวียนคลอเคลียไม่ห่างกาย หลังปล่อยริมฝีปากงดงามเป็นอิสระ ริมฝีปากร้อนระอุเลื่อนลงไปตามลำคอระหง ไหปลาร้าทรงเสน่ห์ก่อนจะหยุดลงที่ถอดปทุมถันเขาอ้าปากออกเล็กน้อยขบเม้มส่วนแข็งขืนชูชัน ส่งผลให้ร่างใต้อาณัติเกร็งกระตุกส่วนอ่อนไหวขมิบแน่น“อ๊ะ ! อื้ออ”เพียงสัมผัสบางเบาก็ทำให้ใจสั่น จื่อหรานเชิดหน้าขึ้นอย่างทนไม่ไหว สองมือสอดเข้าไปในกลุ่มผมดกดำบีบขยำระบายความอึดอัดชายหนุ่มยังคงสาละวนอยู่บนเนินอกสวย สองนิ้วเขี่ยตุ่มไตเล่นอย่างย่ามใจ พลางขบเม้มดูดกลืนละเลงลิ้นรัวเร็วให้นางเกร็งกระตุก“อ๊ะ อ๊ะ ทะ...เทียนหยู”เสียงเรียกแหบพร่ากระตุ้นความต้องการใต้ร่มผ้าให้แผ่ขยาย กายกำยำยืดขึ้นเต็มความสูง ใช้สายตาดุดันหื่นกระหายจ้องมองคนใต้ร่าง ยกมือเสยขึ้นหวังระบายความรู้สึกร้อนรุ่มภายในใจทว่าการกระทำนี้กับทำให้จื่อหรานมองจนตาค้าง กลืนน

คนถูกทำให้ตกใจหันมองผู้มาใหม่ทันที ด้วยกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจคำเรียกขานจึงเปลี่ยนใหม่ทันที“ท่านแม่”ก้มหน้านอบน้อม“เงยหน้าขึ้นเถิด เจ้าแต่งเข้าจวนซุนมาแล้วต่อจากนี้ก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวซุน ไม่จำเป็นต้องเกร็งเวลาอยู่ต่อหน้าข้า รู้ไหมข้าน่ะต้องการเด็กสาวมาอยู่ข้าง ๆ นานแล้ว”จื่อหรานฟังความนัยในประโยคนี้ออก หญิงสาวจึงเงยหน้าส่งยิ้มจริงใจไปให้“ท่านแม่”“ใช่แล้ว นี่สิถึงจะเรียกว่าเหมาะสม”จางซีหยวนพยักหน้าพึงพอใจ สายตามองผ่านจื่อหรานไปด้านหลัง“เจ้าทำอะไรหรือ กลิ่นหอมเชียว”“กระดูกหมูตุ๋นสมุนไพรเจ้าค่ะ เมื่อคืนท่านแม่ ท่านพ่ออยู่ช่วยงานจนดึกข้าจึงลุกขึ้นมาทำกับข้าวด้วยใจอยากขอบคุณ”“ไม่ใช่เพียงอย่างเดียวนะขอรับฮูหยิน ฮูหยินน้อยยังทำกับข้าวอย่างอื่นอีกขอรับ ทุกอย่างล้วนหน้าตาน่ากินทั้งยังกลิ่นหอมมาก!”หัวหน้าพ่อครัวเอ่ยเสริม สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นภูมิใจพวกเขาได้ลองคุยกับฮูหยินน้อยแล้ว อีกฝ่ายเป็นกันเองทั้งยังนิสัยดีมาก ไม่วางท่าแม้ว่าเจ้านายคนอื่นไม่อยู่ แถมยังนอบน้อมมารยาทดีทำเอาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฮูหยินน้อยคนนี้มาจากครอบครัวชาวบ้านธรรมดาจางซีหยวนมองสีหน้าเอ็นดูของหัวหน้