All Chapters of ชีวิตใหม่ครานี้ขอมีสามีเป็นท่านแม่ทัพ: Chapter 21 - Chapter 30

50 Chapters

ตอนที่ 21 มารับเจ้าแล้ว

การมาเยือนของรถม้าขบวนใหญ่สร้างความตื่นตะลึงให้ชาวบ้านเป็นอย่างมาก แม้จะพอได้ข่าวว่าจวนแม่ทัพเลือกจื่อหรานแต่งเข้าจวน ถึงกระนั้นก็ยังมีหลายคนคิดว่าเป็นเพียงข่าวลือ ไม่มีความจริงใดคนเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่จะมาเลือกหญิงสาวชาวบ้านเป็นภรรยาได้อย่างไรกัน แค่คิดก็ชวนให้หัวร่อแล้ว ทว่าหลังได้เห็นใบหน้าบุรุษผู้ทำหน้าที่นำขบวน และหน้ากากอันเป็นสัญลักษณ์ของแม่ทัพใหญ่แล้วพวกเขาถึงกับพูดไม่ออก ทำได้เพียงมองตามหลังรถม้าวิ่งเข้าไปในหมู่บ้าน ก่อนจะหยุดลงหน้าบ้านหวังซานซือหญิงสาวอายุสามสิบต้น ๆ คนนี้ทำหน้าที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ทางบ้านภรรยาแทนพ่อแม่จื่อหรานที่ไม่สามารถทำหน้าที่ได้แล้วตัดสินใจแยกบ้านออกมาแล้วจื่อหรานไม่คิดหยิบยื่นสิ่งใดให้พวกเขาทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นสินสอดหรือเงินแม้แต่อีแปะเดียว“ข้ามารับเจ้าแล้ว”น้ำเสียงหนักแน่นของบุรุษเอ่ยกับสตรีตรงหน้าวันนี้เขาได้เห็นแล้วว่า ของล้ำค่าซุกซ่อนในบ่อโคลนนั้นเป็นเช่นไรวันนั้นนางแต่งตัวซอมซ่อไม่น่ามอง ถึงกระนั้นแววตาของนางกับสามารถสะกดให้เขารู้สึกสนใจขึ้นมาได้ มาวันนี้ชุดเหล่านั้นถูกผลัดเปลี่ยนสวมแทนด้วยชุดพิธีการสีแดงแสนงดงามร่างกายที่เคยคล่ำแดดถูกดูแ
Read more

ตอนที่ 22 คืนอิสระ

น้ำเสียงบาดหูของสตรีดังขึ้นไม่ไกลมากนัก หลังหันหน้าออกไปมองจึงพบว่าเป็นจิ้นจู สตรีวัยกลางคนผู้ไม่กลัวตายสายตาดำขลับน่าเกรงขามของบุรุษหันมองผู้มาใหม่ นัยน์ตาเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดหลังตัดสินใจจะแต่งงานกับนางด้วยข้อตกลงสุดพิลึก ตนได้สั่งให้คนสืบเรื่องราวของอีกฝ่าย พอได้รู้ชีวิตที่ผ่านมาของนางซุนเทียนหยูถึงกับรู้สึกประหลาดใจ และจากคำบอกเล่าของคนสนิท สตรีตรงหน้าคือหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้จื่อหรานต้องการแยกบ้านคนที่ตลอดชีวิตถูกเอารัดเอาเปรียบมาตลอด พูดว่าถูกกดขี่ยังไม่เกินไปด้วยซ้ำแต่กับไม่ถูกสาดสีดำจนมืดมน แววตาไม่อับแสงจะไม่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจได้อย่างไรอีกทั้งหลังได้พูดคุยกัน บรรยากาศรอบตัวนางยังเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ไม่เหมือนคนถูกกดขี่มาตลอดชีวิตเลยด้วยซ้ำ“จะทำเช่นไร ?”ซุนเทียนหยูเอ่ยถามคนด้านหน้าไม่ได้สนใจสีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายเลยสักนิดถึงอย่างไรวันนี้ก็เป็นวันมงคล เขาไม่อยากให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น และเหมือนจื่อหรานจะคิดเช่นเดียวกัน“ไปกันเถิด”เขาพยักหน้าเข้าใจส่งนางเข้าไปในรถม้า ท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงระคนไม่พอใจของจิ้นจูหลังซุนเทียนหยูส่งเจ้าสาวเข้ารถม้าก็ไม
Read more

ตอนที่ 23 ขบขัน

“ในเมื่อพวกเจ้ามากันหมดแล้วเช่นนั้นก็ลงชื่อเสีย นี่เป็นหนังสือแยกบ้าน จากนี้พวกเจ้ากับจื่อหรานถือว่าตัดขาดกันอย่างสมบูรณ์ หลังนางแต่งงานไปแล้วจื่อหรานจะไม่ข้องเกี่ยวใด ๆ กับพวกเจ้าอีก”“ท่านแม่ทัพเช่นนี้จะได้อย่างไร ถึงอย่างไรนางก็เป็นลูกสาวที่ข้าเลี้ยงดูมานาน”จิ้นจูยังคงไม่ยอมรับจื่อหรานกำลังไปได้ดีแล้ว ชีวิตหลังจากนี้คงสุขสบายไม่เหนื่อยยาก นางจะปล่อยให้อีกฝ่ายไปเสวยสุขคนเดียวได้อย่างไร จะสบายก็ต้องพาครอบครัวสบายไปด้วย ไม่อย่างนั้นเวลาหลายปีที่นางอดทนเลี้ยงดูมาคงพูดได้ว่าสูญเปล่า !ไม่ได้ นางจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องราวทุกอย่างกลายเป็นเช่นนี้ นางจะไม่ยอมกลายเป็นตัวตลกให้ชาวบ้านเหล่านี้หัวเราะเด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องได้รับประโยชน์จากความอดทนตลอดปลายปีที่ผ่านมา !นัยน์ตาดำขลับจ้องมองจิ้นจู สายตานี้ราวกับมองความคิดอีกฝ่ายทะลุปุโปร่งซุนเทียนหยูส่ายหัวยิ้ม ๆ เอ่ยขึ้นมาอีกว่า“หากเจ้าตกลงประทับตราหนังสือแยกบ้าน เงินร้อยตำลึงทองจะตกเป็นของบ้านเจ้าทันที”“ท่าน !”จื่อหรานเอ่ยขึ้น ทว่าอีกฝ่ายกับหันหน้ามาส่ายหน้าช้า ๆ ขยับปากเอ่ยเสียงเบา“ปล่อยให้ข้าจัดการเถิด ถึงข้าจะไม่ได้คิดว่าเจ้ามีค่าเพี
Read more

ตอนที่ 24 ข้าจะรอท่าน

แม้จะถูกรบกวนไปบ้างทว่าช่วงเวลาก็หาได้บิดพลิ้ว ขบวนรถม้าเดินทางไปรับเจ้าสาวกลับมาแล้ว พร้อมเสียงร้องแซ่ซ่องของบรรดาชาวเมืองที่ต่างมาแสดงความยินดีและมาชมความอลังการของการแต่งงานในครั้งนี้รถม้าแล่นไม่เร็วไม่ช้าผ่านประตูเมืองมุ่งหน้าสู่จวนหลังใหญ่ ระหว่างทางมีสายตามากมายสอดส่องเข้าไปในเกี้ยวเจ้าสาว พวกเขาอยากจะมองหน้าและจดจำไว้ว่า ใครกันที่ได้ตบแต่งกับท่านแม่ทัพ“ถึงแล้ว”เสียงราบเรียบของบุรุษดังแทรกเสียงโห่ร้องรอบกาย หญิงสาวด้านในเปิดประตูออกมาเผยให้เห็นใบหน้าภายใต้ผืนผ้าสีแดงนางหลุบตามองมือเขา วางมือเรียวลงไปก้าวลงจากรถม้านัยน์ตาสุกสกาวกวาดมองจวนซึ่งวันนี้ประดับตกแต่งด้วยสีมงคลอย่างโอ่อ่าสมฐานะจวนแม่ทัพ“เข้าไปข้างในกันเถิด”จื่อหรานพยักหน้าก้าวเข้าไปด้านในพร้อมอีกฝ่ายหนึ่งร่างสูงใหญ่กำยำหนึ่งร่างเพรียวระหงย่างก้าวเป็นจังหวะผ่านประตูจวนเข้ามาด้านใน ความแตกต่างไม่ได้ทำให้คนหนึ่งดูเด่นอีกคนดูด้อยกลับกันศีรษะซึ่งสูงเหนือไหล่ขึ้นมาเล็กน้อยกับช่วยเสริมให้สตรีข้างกายซุนเทียนหยูดูน่าทะนุถนอมมากยิ่งขึ้นภายใต้การจับจ้องของสายตาหลายคู่จื่อหรานไม่แม้จะเผยอาการประหม่าออกมา สีหน้าหญิงสาวยิ้มแย้ม
Read more

ตอนที่ 25 หวังครองคู่จนแก่เฒ่า

“ถอดหน้ากากก็ได้นะใส่มาทั้งวันแล้ว ท่านคงจะอึดอัด”มือซึ่งกำลังยกกาเหล้าเทลงจอกสุราชะงักกึก นัยน์ตาหันมองคนนั่งข้างกาย“ข้าไม่กลัวใบหน้าท่าน เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องใส่เวลาอยู่ด้วยกัน”หญิงสาวยิ้มบางพลางเอ่ย“...”“นิ่งอะไรอยู่ ?”หญิงสาวเลิกคิ้วสงสัย เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่ามือเขาไม่ว่างจึงเป็นฝ่ายขยับโน้มตัวเข้าไปใกล้ มือสองข้างยกขึ้นอ้อมไปด้านหลังแกะปมเชือกถอดหน้ากากเหล็กออกหน้ากากถูกถอดออกแล้ว รอยแผลขนาดใหญ่ดูน่ากลัวพลันปรากฏสู่สายตา ทว่าในสายตาจื่อหรานรอยแผลเป็นนี้ของเขาหาได้ดูน่ากลัว รอยบาดในมุมพอเหมาะพอดีช่วยผลักดันให้ใบหน้านี้ดูน่ามองมากยิ่งขึ้นกว่าจะรู้ตัว ปลายนิ้วเรียวเล็กยกขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นแผ่วเบา นัยน์ตาสีอ่อนสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสะท้อนเงาภาพของนางเรือนราง“เจ็บหรือไม่ ?”รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้เขาคงไม่รู้สึกเจ็บแล้ว แต่นางก็ยังอยากจะเอ่ยถาม ลูบไล้รอยแผลราวกับกำลังหลงใหลการกระทำและน้ำเสียงแกมเป็นห่วงของจื่อหรานทำหัวใจคนฟังสั่นไหว นอกจากคนสนิทและคนในครอบครัว ไม่เคยมีใครเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเช่นนี้นัยน์ตาดำขลับมองพิจารณาใบหน้าและแววตาที่กำลังจดจ้องบาดแผล“ตอนนั้นเจ็บ
Read more

ตอนที่ 26 ไม่ควรแหย่บุรุษบริสุทธิ์

สุรามงคลก็ดื่มแล้ว ผ้าปิดหน้าเจ้าสาวก็เปิดออกแล้ว ทั้งสองคนได้ทำสิ่งที่ควรทำไปเกือบหมด ทว่ากับมีสิ่งหนึ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นจื่อหรานนั่งนิ่งหย่อนขาลงข้างเตียงสองมือวางบนหน้าขา เหลือบสายตามองคนข้างกาย“ท่านจะนั่งนิ่งไปอีกนานแค่ไหนกัน ยังไม่คิดจะเริ่มอีกหรือ”คนถูกกระตุ้นกระแอมไอเล็กน้อยหันมองภรรยาหมาด ๆ“พวกเราเข้านอนกันก่อนดีหรือไม่ ?”“ท่านพูดจริง”จื่อหรานเลิกคิ้วเอ่ยถามสีหน้าไม่อยากจะเชื่อซุนเทียนหยูพยักหน้า“วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว ไว้วันหลังยังไม่สาย”จื่อหรานไม่ปล่อยให้เขาหนีไปไหนได้ เรียวขาสวยก้าวขึ้นไปนั่งบนตัก สองมือยึดไหล่ทั้งสองแน่น นัยน์ตาจริงจังหลุบมองเขาในระดับใบหน้าสูงกว่า“ท่านก็รู้ไม่ใช่หรือว่าคืนเข้าหอสำคัญเพียงใด”เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นภายในห้องเงียบสงัด สองมือซุนเทียนหยูกำผ้าปูเตียงแน่น ไม่อาจละสายตาไปจากนัยน์ตาทรงเสน่ห์ใบหน้าสะท้อนแสงสว่างเรืองรองภายในห้องมืดสลัว รอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก กลิ่นหอมยั่วยวนราวดอกท้อ ความอ่อนนุ่มที่กดทับบนหน้าขา ตัวจื่อหรานในตอนนี้ไม่ต่างจากภูติจิ้งจอกกำลังล่อลวงผู้คน“ท่านจะไม่ทำอะไรเลยจริง ๆ หรือ ?”น้ำเสียงหวานกระเส่ากระซิบเบาข้างใบหู
Read more

ตอนที่ 27 สิ่งที่คาดไม่ถึง

สองร่างแนบชิดแลกเปลี่ยนความอบอุ่น คลอเคล้าไปกับเสียงครางกระเส่าเมื่อมือใหญ่ติดหยาบกร้านหยอกเย้าส่วนอ่อนไหวจื่อหรานเคลิ้มไหวไปกับรสจูบแสนเร่าร้อนเต็มไปด้วยความปรารถนา นัยน์ตาหวานหยาดเยิ้มปรือขึ้นมองใบหน้ามีเต็มไปด้วยความต้องการของเขาในระยะใกล้ซุนเทียนหยูคล้ายคนเสียสติ ชายหนุ่มวนเวียนคลอเคลียไม่ห่างกาย หลังปล่อยริมฝีปากงดงามเป็นอิสระ ริมฝีปากร้อนระอุเลื่อนลงไปตามลำคอระหง ไหปลาร้าทรงเสน่ห์ก่อนจะหยุดลงที่ถอดปทุมถันเขาอ้าปากออกเล็กน้อยขบเม้มส่วนแข็งขืนชูชัน ส่งผลให้ร่างใต้อาณัติเกร็งกระตุกส่วนอ่อนไหวขมิบแน่น“อ๊ะ ! อื้ออ”เพียงสัมผัสบางเบาก็ทำให้ใจสั่น จื่อหรานเชิดหน้าขึ้นอย่างทนไม่ไหว สองมือสอดเข้าไปในกลุ่มผมดกดำบีบขยำระบายความอึดอัดชายหนุ่มยังคงสาละวนอยู่บนเนินอกสวย สองนิ้วเขี่ยตุ่มไตเล่นอย่างย่ามใจ พลางขบเม้มดูดกลืนละเลงลิ้นรัวเร็วให้นางเกร็งกระตุก“อ๊ะ อ๊ะ ทะ...เทียนหยู”เสียงเรียกแหบพร่ากระตุ้นความต้องการใต้ร่มผ้าให้แผ่ขยาย กายกำยำยืดขึ้นเต็มความสูง ใช้สายตาดุดันหื่นกระหายจ้องมองคนใต้ร่าง ยกมือเสยขึ้นหวังระบายความรู้สึกร้อนรุ่มภายในใจทว่าการกระทำนี้กับทำให้จื่อหรานมองจนตาค้าง กลืนน
Read more

ตอนที่ 28 ตำแหน่งฮูหยินน้อย

สุดท้ายก็ไม่ได้ทำต่อหลังซุนเทียนหยูหลั่งออกมาทันทีที่ถูกกระตุ้น ชายหนุ่มขัดเขินถึงขั้นถอดตัวตนออกแล้วนอนหันหลังให้จื่อหรานทันที พร้อมเอ่ยตัดพ้อตนเองว่าไม่ได้เรื่องหญิงสาวทั้งเอ็นดูทั้งขบขันในความน่ารักของเขา ก้าวลงจากเตียงไปจัดการตัวเอง ก่อนจะกลับมานอนข้างกายอีกฝ่าย“เทียนหยู ไม่เป็นไรวันหน้ายังมีอีกนะ”มุมปากจื่อหรานกลั้นขำเต็มที่สงสารก็สงสาร เห็นใจก็เห็นใจ แต่ความเอ็นดูกับมีมากกว่าผู้ชายตัวโตที่ยามปกติมักแสดงด้านแข็งแกร่ง เย็นชาห่างเหิน ทว่าเวลาอยู่ด้วยกันกับเผยใบหูแดงระเรื่อ พอถึงคราวลงสนามกับไม่คุ้นเคยทั้งยังวิ่งผ่านไปเร็วเสียเหลือเกินรูปร่างก็ใหญ่โตกำยำ เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้น แต่พอเป็นเรื่องบนเตียงกับไม่ประสาจนน่าตกใจมือเรียวสวยยื่นไปสัมผัสไหล่กว้าง อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อยไม่ได้ปัดมือออก“เทียนหยู หันมามองหน้าข้าที”คนถูกกล่อมเสียงหวาน ยอมหันกลับมาในที่สุดใบหน้าชายหนุ่มบูดบึ้ง มองนางอย่างรู้สึกผิด“ทั้งที่วันนี้เป็นวันดีของพวกเราสองคน ข้ากับทำทุกอย่างพังหมดเลย”“ท่านไม่ทำพังเสียหน่อย อย่างน้อยเราก็ถือว่าเข้าห้องหอแล้วนะ มา ๆ มาให้ข้ากอดปลอบท่าน”ซุนเทียนหยูมองสีหน้าไม่ถือส
Read more

ตอนที่ 29 ถือเป็นเรื่องสมควร

คนถูกทำให้ตกใจหันมองผู้มาใหม่ทันที ด้วยกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจคำเรียกขานจึงเปลี่ยนใหม่ทันที“ท่านแม่”ก้มหน้านอบน้อม“เงยหน้าขึ้นเถิด เจ้าแต่งเข้าจวนซุนมาแล้วต่อจากนี้ก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวซุน ไม่จำเป็นต้องเกร็งเวลาอยู่ต่อหน้าข้า รู้ไหมข้าน่ะต้องการเด็กสาวมาอยู่ข้าง ๆ นานแล้ว”จื่อหรานฟังความนัยในประโยคนี้ออก หญิงสาวจึงเงยหน้าส่งยิ้มจริงใจไปให้“ท่านแม่”“ใช่แล้ว นี่สิถึงจะเรียกว่าเหมาะสม”จางซีหยวนพยักหน้าพึงพอใจ สายตามองผ่านจื่อหรานไปด้านหลัง“เจ้าทำอะไรหรือ กลิ่นหอมเชียว”“กระดูกหมูตุ๋นสมุนไพรเจ้าค่ะ เมื่อคืนท่านแม่ ท่านพ่ออยู่ช่วยงานจนดึกข้าจึงลุกขึ้นมาทำกับข้าวด้วยใจอยากขอบคุณ”“ไม่ใช่เพียงอย่างเดียวนะขอรับฮูหยิน ฮูหยินน้อยยังทำกับข้าวอย่างอื่นอีกขอรับ ทุกอย่างล้วนหน้าตาน่ากินทั้งยังกลิ่นหอมมาก!”หัวหน้าพ่อครัวเอ่ยเสริม สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นภูมิใจพวกเขาได้ลองคุยกับฮูหยินน้อยแล้ว อีกฝ่ายเป็นกันเองทั้งยังนิสัยดีมาก ไม่วางท่าแม้ว่าเจ้านายคนอื่นไม่อยู่ แถมยังนอบน้อมมารยาทดีทำเอาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฮูหยินน้อยคนนี้มาจากครอบครัวชาวบ้านธรรมดาจางซีหยวนมองสีหน้าเอ็นดูของหัวหน้
Read more

ตอนที่ 30 แต่ละวันของฮูหยินน้อย

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าและมีความสุข แต่ละวันของจื่อหรานเรียกได้ว่าราบเรียบจนรู้สึกเบื่อหน่ายหญิงสาวใช้เวลาไม่กี่วันในการทำความคุ้นเคยกับจวนหลังใหญ่ ผู้คนภายในจวนเป็นกันเองและเข้ากันง่ายมาก พ่อแม่สามีก็ดีกับนางจนพาให้รู้สึกประหลาดใจและรู้สึกดีส่วนพิธียกน้ำชาในวันนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น พวกเขายิ้มแย้มตอบรับจื่อหรานด้วยความอบอุ่นพร้อมมอบซองแดงให้เป็นของขวัญแต่งงานทั้งที่รายการสินสอดยาวเหยียดตั้งแต่ประตูทางเข้าเมืองไปจนถึงท้ายเมือง ทั้งคู่ก็ยังมิวายเพิ่มซองแดงก้อนโตมาให้อีก ที่เรียกว่าซองโตเพราะจำนวนตัวเลขบนตั๋วเงินมีมากถึงสองพันตำลึง !หากไม่รู้มาก่อนว่าครอบครัวนี้มีความสัมพันธ์อันดีกับฮ่องเต้ เป็นเพียงครอบครัวท่านแม่ทัพใหญ่เพียงอย่างเดียว นอกจากผลงานด้านการรบแล้วไม่ได้มีผลงงานอะไรอีก รวมถึง ไม่ได้รับรู้ว่าตระกูลซุนเป็นเจ้าของร้านขายผ้าชื่อดังในเมือง นางคงอดคิดไม่ได้ว่าครอบครัวสามียักยอกเงินหรือเปล่าทว่าหลังรับรู้กิจการร้านทั้งหมดและได้รับเงินมา ความรู้สึกเดียวที่มีตอนเห็นตั๋วเงินคือตระกูลซุนจะใจใหญ่ไปไหนจากนั้นพวกเขาก็ลงมือกินข้าว ก่อนจื่อหรานจะได้รับคำชมไม่หยุดปากเกี่ยวกับฝีมื
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status