All Chapters of ชีวิตใหม่ครานี้ขอมีสามีเป็นท่านแม่ทัพ: Chapter 31 - Chapter 40

หนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ทำให้จื่อหรานคลายความเบื่อหน่ายลงไปได้คือใบหน้าขัดเขินของสามีซุนเทียนหยูหน้าแดงเก่งมากจนไม่น่าเชื่อ ชายหนุ่มที่ยามปกติมักมีใบหน้านิ่งเงียบเย็นชา สายตาห่างเหิน แต่เวลาที่นางแตะนิดหยอกหน่อยเขากับหน้าแดงก่ำเหมือนลูกมะเขือเทศเหมือนเมื่อสักครู่นี้ ยามร่างกายสองแนบชิดลมหายใจเป่ารดใบหู ซุนเทียนหยูก็หน้าแดงระเรื่อทำเอาหัวใจดวงน้อยของจื่อหรานสั่นกระตุกต้องการเย้าแหย่อยู่ร่ำไปทั้งสองคนก้าวไม่เร็วไม่ช้าก็มาถึงลานฝึกซึ่งอยู่ด้านหลังของจวน จื่อหรานก้าวไปนั่งบนเก้าอี้ใต้ต้นไม้ใหญ่เหมือนอย่างเคยและไม่นานจากนั้นบ่าวรับใช้ก็ยกน้ำชามาให้“ข้ารบกวนเจ้าช่วยไปนำสี่สิ่งในห้องหนังสือมาให้ข้าทีนะ”“บ่าวจะรีบไปนำมาให้ขอรับฮูหยินน้อย”ไม่นานบ่าวคนเดิมก็กลับมาพร้อมกระดาษ พู่กัน หมึกและที่ฝนหมึก จื่อหรานเอ่ยขอบคุณเขาประโยคหนึ่งก่อนจะบอกว่าออกไปได้แล้วเวลาฝึกซุนเทียนหยูไม่ชอบให้คนมารบกวนเขามากนัก ยังดีที่ชายหนุ่มยอมให้นางมานั่งมองข้างลานฝึก ถึงอย่างนั้นก็ห้ามส่งเสียงมากเกินไปหลังได้ในสิ่งที่ต้องการมาแล้ว จื่อหรานจึงจัดการขยับถาดน้ำชาไปไว้มุมโต๊ะ กางกระดาษแผ่นใหญ่ออกเริ่มลงมือขีดเขียนบา

“เจ้าคิดจะแต่งตัวเช่นนี้จริง ๆ หรือ”“ใช่ ออกไปเที่ยวเช่นนี้แหละดี ไม่มีใครมองด้วย”“ถึงจะแต่งตัวเช่นนี้คนในเมืองก็คงจำหน้าข้าได้อยู่ดี”ความหมายของซุนเทียนหยูคือ ทุกคนในเมืองจดจำไว้แล้วว่าท่านแม่ทัพใหญ่มักสวมหน้ากากพยัคฆ์อยู่เสมอ เพราะฉะนั้นแล้วไม่ว่าเขาจะแต่งตัวเช่นไรชาวบ้านล้วนจดจำได้“ไม่ลองก็ไม่รู้ แต่ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะคิดว่าท่านคือท่านแม่ทัพ”“เพราะเหตุใด ?”“ตัวท่านในความคิดของชาวบ้านคือแม่ทัพใหญ่ผู้เก่งกาจ สูงส่งไม่มีทางที่คนเช่นท่านจะสวมชุดธรรมดาเดินไปมาบนถนน”“หากมีคนจำได้เล่า”“พวกเราก็แค่แสร้งบอกปัดว่าไม่ใช่”ซุนเทียนหยูมองนางสีหน้าอ่อนใจ ที่แท้คนตรงหน้าก็ไม่มีแผนรับมืออะไรเลยในกรณีที่ชาวบ้านจดจำตนเองได้ ใจจริงของจื่อหรานก็แค่อยากลองทำอะไรสนุก ๆหญิงสาวจ้องตาซึ่งคล้ายมองทะลุความคิดของตนพร้อมเผยยิ้มแห้งออกมา“เทียนหยูท่านไม่อยากทำแล้วหรือ ?”ช้อนตาขึ้นมองสีหน้าออดอ้อนซุนเทียนหยูหลุบตามองใบหน้าและริมฝีปากสวยที่กำลังเง้างอนชายหนุ่มถอนหายใจยาวถูกออดอ้อนเช่นนี้มีหรือที่ซุนเทียนหยูจะขัดได้ สุดท้ายจึงเอ่ยออกไปว่า“ข้าตามใจเจ้า”คนถูกตามใจยิ้มกว้าง จับแขนชายหนุ่มเป็นฝ่ายดึงเขาเ

คนถูกเอาใจใส่มองเขาเผยยิ้ม“ขอบคุณนะ”ทั้งสองคนกินกันไปพลางพุดคุยกันไปพลางไม่ได้ถือเรื่องมารยาทอะไรมากนัก ระหว่างที่กำลังพุดคุยกันอย่างสนุกสนานก็มีกลุ่มบุรุษอายุประมาณยี่สิบตอนต้นเดินเข้ามาใกล้อีกฝ่ายไร้ซึ่งมารยาทถือวิสาสะนั่งลงข้างจื่อหราน เท้าแขนกับโต๊ะ“แม่นางท่านนี้ไม่ทราบว่ามีคนเลี้ยงอาหารแล้วหรือไม่ หากยังไม่มีข้ายินดีเลี้ยงอาหารมื้อนี้ของเจ้าแลกกับการที่แม่นางช่วยบอกชื่อเสียงเรียงนามแก่ข้า”จื่อหรานถึงกับชะงักไม่คิดว่าจะได้ยินมุกจีบชวนเหนื่อยใจเช่นนี้“ไม่รบกวนท่านข้ามีเงินเลี้ยงตนเอง”“จะได้อย่างไรกัน”กล่าวจบก็เหลือบสายตามองซุนเทียนหยู“พูดแบบไม่อ้อมค้อมข้าถูกตาต้องใจเจ้าตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยมแล้ว ยิ่งได้เห็นท่าทางการพูดคุยอย่างมั่นใจของเจ้ากับเถ้าแก่หัวใจข้ายิ่งสั่นไหว อดไม่ได้จนต้องเข้ามาทำความรู้จัก”สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความมั่นใจ“ขอเพียงแม่นางบอกชื่อของแม่นางให้รู้ วันหน้าข้าจะดูแลเจ้าให้ดี”ก่อนจะหันไปหาซุนเทียนหยู“ไม่ต้องให้เจ้าจ่ายเงินซื้อข้าวกินเอง”คำพูดนี้ไม่บอกก็รู้ว่ากำลังดูถูกคนข้างกายนางอยู่ ซุนเทียนหยูเหลือบมองอีกฝ่ายนิ่ง มือขยับขึ้นคิดสั่งสอน จื่อหรานสาย

ชายหนุ่มยกมือขึ้นประคองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน จดจ้องใบหน้าอีกฝ่ายเขม็ง ต้องการจดจำใบหน้ายามนี้ของนางเอาไว้สุดหัวใจ แต่แล้วไม่นานคนที่นั่งนิ่งตลอดกับขยับตัวโน้มกายเข้ามาใกล้ ประทับริมฝีปากลงบนรอยแผลเป็นแผ่วเบาความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านรอยแผลเข้ามาในกาย กระจายไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกจะรู้สึกอบอุ่นมากเป็นพิเศษ ราวกับว่าหัวใจดวงนี้กำลังถูกโอบอุ้มไปด้วยแสงของแสงอาทิตย์ริมฝีปากนี้อยู่ไม่นานนักแต่กลับตราตรึงในความรู้สึกจื่อหรานถอนริมฝีปากออกมาแล้ว หญิงสาวจ้องหน้าอีกฝ่ายแนบหน้ากากตนเข้ากับหน้าผากชายหนุ่มเอ่ยเสียงหยอกเย้า“เลิกทำหน้าเครียดได้แล้ว ท่านเหมาะกับใบหน้าแดงก่ำมากกว่าสีหน้าเคร่งเครียดเสียอีกนะ”ไม่นานบรรยากาศสับสนก็ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจากกายบาง ความรู้สึกกังวลมากมายถูกทำให้สลายไปด้วยจูบแผ่วเบาหญิงสาวถอยห่างออกมาหลังรับรู้ได้ว่าชายหนุ่มรู้สึกดีขึ้น จากนั้นโน้มตัวไปด้านหลังหยิบห่อสมุนไพรขึ้นมาตรงหน้า“ความจริงแล้วข้ามีบางอย่างจะบอกท่านหลังกลับจากเที่ยว แต่กับถูกคนทำลายความสนุกเสียก่อน”“เพราะข้า”“หยุด ไม่ต้องโทษตัวเอง”หญิงสาวจรดปลายนิ้วบนริมฝีปากอีกฝ่าย สีหน้าจริง

ผ่านมาร่วมสี่เดือนแล้วนับตั้งแต่เริ่มต้นการรักษา รอยแผลบนใบหน้าซุนเทียนหยูจางลงจนเกือบหายสนิท หากไม่สังเกตดี ๆ แทบจะมองไม่เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าความเปลี่ยนแปลงนี้ถึงขั้นทำให้เจ้านายทั้งสองของบ้านหลั่งน้ำตาแห่งความยินดีออกมา ราวกับความรู้สึกผิดที่ตนไม่ได้ก่อถูกทำให้สลายหายไป แต่ถึงแผลเป็นจะจางลงไปมากแล้ว เวลาซุนเทียนหยูออกไปพุดคุยเกี่ยวกับงานก็ยังสวมหน้ากากปกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่งไว้เสมอจื่อหรานที่หลายวันมานี้ยุ่งอยู่กับการเรียนรู้เรื่องภายในจวนก้าวเดินไม่เร็วไม่ช้าไปยังลานฝึกด้านหลังจวน หญิงสาวก้าวย่างเงียบงันเข้าไปหย่อนตัวนั่งใต้ต้นไม้เหมือนเช่นเคยนัยน์ตาเป็นประกายงดงามมองตรงไปด้านหน้า เท้าคางบนหลังมือ ใช้สายตาจดจ้องแผ่นหลังแข็งแกร่งกำยำของบุรุษผู้หนึ่ง มองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาคมคายภายใต้หน้ากากหยาดเหงื่อไหลรินไปตามร่างกาย จากหน้าผากไล่ลงไปตามกรอบหน้า เคลื่อนผ่านลำคอเรียวหน้ามองผ่านลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงยามเขากลืนน้ำลายทุกครั้งที่ขยับเปลี่ยนท่าตวัดดาบขึ้นลง ร่างกายส่วนที่ไร้อาภรณ์ปกคลุมจะแผ่ขยายความแข็งแกร่งกำยำมองเห็นมัดกล้ามเด่นชัด“เจ้าจะมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นไปอีกนานแค่ไหน”คนถ