All Chapters of ชีวิตใหม่ครานี้ขอมีสามีเป็นท่านแม่ทัพ: Chapter 71 - Chapter 77

เรือนหลังหนึ่งฝั่งปีกตะวันตก สตรีสองนางนั่งเคียงกันอยู่ภายในเรือนนอน ข่าวล่าสุดที่ได้รับจากบ่าวคนสนิททำให้ใบหน้างดงามบิดเบี้ยว สองมือกำเข้าหากัน เวยอีซือมิได้แสดงอาการโมโหออกมาจากการกระทำ นางกักเก็บความเกลียดชังเอาไว้ภายในและพยายามหาวิธีจัดการสตรีที่บังอาจเข้ามาทำลายแผนการของนาง...ทั้งที่ได้รับโอกาสให้แต่งกับบุรุษผู้เป็นที่ชื่นชอบของชาวประชาทั่วหล้า เป็นที่อิจฉาตาร้อนของสตรีมากมาย ถึงสถานะอนุจะไม่สูงมากนัก แต่เมื่อเทียบกับอนุในจวนอื่น ๆ นางยังถือว่าสูงส่งมากกว่า ด้วยฐานะอนุของแม่ทัพใหญ่ที่ราชวงศ์ให้ความสำคัญการแต่งงานของนางและหยางลู่ฉีเกิดจากการคัดเลือกกันอย่างหนักหน่วงก่อนจะถูกพระราชทานให้ท่านแม่ทัพ หาใช่ได้มาโดยง่าย ทั้งที่คิดว่าสามารถใช้ความสามารถของสตรียึดครองพื้นที่ในใจท่านแม่ทัพได้ และชีวิตต่อจากนี้จะสุขสบาย แต่ใครเล่าจะรู้ว่าความจริงกับความฝันต่างกันถึงกระนั้นเวยอีซือก็ยังกอดความหวังเล็กน้อยเอาไว้ จนกระทั่งท่านแม่ทัพแต่งฮูหยินเข้าจวน ทั้งยังดูแลคอยเอาใจใส่ข้างกายไม่ห่างแผนการที่จะก้าวขึ้นไปเป็นฮูหยินของแม่ทัพ มีหน้ามีตามากกว่าที่เป็นอยู่ มีบุตรชายคนโตสืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อจา

วันเวลายังคงผ่านไปเช่นทุกวัน หลินเซี่ยวอีตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของสามี นางขยับตัวเล็กน้อยต้องการจะลุกขึ้นแต่คนที่สมควรตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าวังกลับยังนอนหลับสนิทไม่คิดจะลุกไปไหน“เย่ฝานวันนี้ท่านต้องเข้าวังมิใช่หรือ” คนถูกรบกวนลืมตาตื่น ปรับสายตาให้ภาพตรงหน้าเด่นชัดเพียงชั่วครู่ เขาแย้มยิ้มก้มลงจูบแก้มนวลไปฟอดใหญ่“ยังพอมีเวลา หากไม่ทันข้าจะส่งจดหมายถวายฮ่องเต้ว่าไม่สบาย”“ได้หรือ? ข้าว่าท่านมิควรทำตัวเช่นนี้จะกลายเป็นไม่ดีต่อท่านในอนาคต”คนถูกบ่นขมวดคิ้วให้รู้ว่าไม่พอใจในคำตอบ หลินเซี่ยวอีถอนหายใจ ดันเย่ฝานออก“ลุกได้แล้ว ท่านต้องไปว่าราชการเช้าทุกวัน อย่าได้เกียจคร้าน ในตอนที่ท่านกลับมาข้าจะให้ท่าน...” หลินเซี่ยวอีทิ้งคำพูดไว้เพียงแค่นั้นแต่แม่ทัพหนุ่มกลับเข้าใจความนัยในประโยค ดวงตาสีนิลเป็นประกายแวววับ ฉกชิมริมฝีปากอิ่มอย่างรวดเร็ว“ข้าขอมัดจำก่อนหลังกลับว่าราชการจะมาเก็บส่วนที่เหลือ” ถึงได้ยอมลุกจากเตียงไปแต่งตัวหลินเซี่ยวอีขยับตัวลุกตามหลังเดินไปช่วยเย่ฝานอาบน้ำเปลี่ยนผ้า นางช่วยทุกอย่างที่ภรรยาสมควรทำ จนถึงยามใส่กวาน เย่ฝานถึงได้ยื่นมาให้หลินเซี่ยวอีเป็นคนใส่ให้เขานั่งอยู่หน้าคันฉ่

คนในจวนทั้งหมดถูกเรียกให้มารวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ ตรงหน้าเหนือขึ้นไปคือเจ้าตระกูลผู้มีบรรยากาศกดดัน ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าขึ้นไปสบดวงตาสีดำราวกับหลุมลึกคู่นั้น คนที่รู้ว่าถูกเรียกมาเพราะเหตุใดเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ส่วนคนที่ไม่รู้ก็ได้แต่หวาดกลัวว่าแรงอารมณ์จะหลงมายังพวกตนข้างกันไม่ไกลมีชายฉกรรจ์ร่างกายสูงใหญ่สามคนถูกจับให้นั่งคุกเข่า พวกเขามีท่าทีไม่ยินยอมต้องการขัดขืนแต่พอดวงตาดำสนิทน่ากลัวหันมองมาเป็นต้องสะดุ้งตัวโยนก้มหน้าหงุดไม่กล้าสบตาสายตาคู่นั่นมีประกายต้องการฆ่าแต่งแต้มเอาไว้อยู่“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเรียกตัวพวกเจ้ามาด้วยเรื่องใด”“...”“ข้าจะถามอีกครั้ง รู้หรือไม่ว่าข้าเรียกมาด้วยเรื่องอันใด” ครานี้ไม่มีใครเงียบ แม้เสียงท่านแม่ทัพจะเรียบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์แต่กลับคนที่คุ้นเคยล้วนรับรู้ได้ ไม่จำเป็นต้องเอ่ยวาจาแค่บรรยากาศรอบตัวก็ทำเอาหายใจไม่ออก“ข้าไม่รู้ขอรับ / ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ” หลายเสียงประสานกัน แต่มีอยู่สองคนที่ไม่เอ่ยอะไรออกมา ทำเพียงก้มหน้ามองพื้นเย่ฝานหันไปมองพวกนางทั้งสอง“อนุทั้งสองพวกเจ้ารู้หรือไม่” คนถูกเรียกถึงกับสะดุ้ง“ไม่ทราบเจ้าค่ะ / ไม่ทราบเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นห

หลินเซี่ยวอีนอนหลับไม่ได้สตินานสองวัน ตลอดสองวันที่ผ่านมาเย่ฝานช่วยป้อนยาให้ คอยอยู่เคียงข้างไม่ห่างกายทั้งเช้าเย็น เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการเช็ดตัวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า แม่ทัพหนุ่มก็เต็มใจทำให้ทั้งที่ไม่คุ้นชินจวบจนเช้าวันที่สองคนซึ่งเป็นสาเหตุให้หัวใจของเย่ฝานห่วงพะวงก็ลืมตาขึ้นมาเสียที“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว” เย่ฝานมีปฏิกิริยาทันที ขยับเข้ามานั่งขอบเตียงยื่นมือไปกุมมือหลินเซี่ยวอีเอาไว้คนป่วยมองสีหน้าห่วงหาเป็นกังวล ก็ได้แต่อมยิ้มเล็กน้อย ร่างกายยังเหนื่อยอ่อนไม่มีแรงอยู่บ้าง แต่ก็สามารถขยับกายได้เล็กน้อย“หิวน้ำหรือไม่?”หลินเซี่ยวอีพยักหน้า เย่ฝานพยุงคนรักให้กึ่งนั่งกึ่งนอนหันไปเทน้ำลงในถ้วยใบเล็กแล้วป้อนให้ถึงปากหลินเซี่ยวอีจ้องมองทุกการกระทำของสามี หัวใจดวงน้อยถูกอาบชโลมด้วยแสงแดดอ่อน ๆ“ข้าหลับไปนานหรือไม่”“เจ้าหลับไปสองวันเต็ม เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันที่ข้าเปิดประตูเข้ามาเห็นเจ้าเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ข้ารู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากออกไปบีบจนแตกละเอียด ฮูหยินเจ้าอย่าได้เจ็บป่วยเช่นนี้อีก หัวใจดวงน้อย ๆ ของข้ายากจะรับไหว” เย่ฝานไม่ว่าเปล่า โอบประคองภรรยาเข้าสู่อ้อมกอด