All Chapters of ชีวิตใหม่ครานี้ขอมีสามีเป็นท่านแม่ทัพ: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 1 เจ็บปวด“เซี่ยวอีเจ้าได้ยินข้าหรือไม่ ลืมตาขึ้นมาสิอีเออร์!!” น้ำเสียงสั่นเครือของบุรุษเพศปลุกร่างซีดเซียวตรงหน้าให้ลืมตาขึ้นมองภายในเรือนนอนของผู้เป็นเจ้าบ้าน มีหมอสูงวัยไว้หนวดสีดอกเลายืนอยู่ไม่ไกล ในห้องนอกจากพวกเขาสามคนแล้วยังมีบ่าวรับใช้ยืนรอฟังคำสั่งอีกสองสามคนหลินเซี่ยวอีมองใบหน้าเป็นกังวลระคนเป็นห่วงของผู้เป็นสามีด้วยความสับสน มิใช่ว่าเขาไม่พึงใจในตัวนางหรอกหรือ เหตุใดถึงได้มีสีหน้าโศกเศร้าเช่นนี้“ท่านแม่ทัพ สีหน้าท่านตอนนี้มิหน้ามองสักนิด แค่ก” คำพูดยังไม่ทันจบประโยค หลินเซี่ยวอีก็กระอักเลือดออกมาคำโต ถึงน้ำเสียงจะติดตลกแต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง เผยอาการไม่น่ามองต่อหน้าบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าสามีหลินเซี่ยวอีมิต้องการให้เย่ฝานเห็นสภาพไม่น่ามองเช่นนี้เลยเย่ฝานตะลีตะลานขยับตัวนั่งลงบนขอบเตียงประคองคนขึ้นมากกอดเอาไว้ด้วยท่าทางถนอม“เซี่ยวอี เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ มิใช่ว่าเจ้าแข็งแรงมาตลอดหรือ” หลินเซี่ยวอีพิงร่างกับหน้าอกแกร่ง ลมหายใจติดขัด ยกยิ้มมุมปากเอ่ยถาม“ท่านแม่ทัพ ท่านอย่าได้ทำสีหน้าเช่นนี้เลย มิใช่ว่าท่านมิพึงใจในตัวข้าหรือ ไม่มีเหตุผลให้ต้องเสียใจ”“เจ้าพูดอันใด

ร่างกายสูงใหญ่ซึ่งยืนอยู่หน้าเรือนนอนหยุดชะงักมือ ซึ่งกำลังจะเปิดประตูเข้าไป หลังได้ยินเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมา และพอตั้งใจฟังให้ชัดก็รู้ว่าเป็นเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจของสตรีมือแกร่งถูกวางทิ้งลงข้างตัว เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป ถึงใบหน้าจะไม่แสดงอารมณ์ แต่ในใจกลับรู้สึกราวกับถูกก้อนหินหล่นทับนี่ตนทำให้นางต้องเสียน้ำตาหรือ?แม่ทัพหนุ่มเดินหลบออกไป ไปยังห้องหนังสือ ที่ที่เขามักจะเข้าไปใช้เวลาอยู่กับตัวเองแม่ทัพหนุ่มยิ้มเยาะในใจ หากนากไม่พึงใจที่จะแต่งงานเหตุใดถึงได้ไม่ปฏิเสธ เขาไม่ได้ต้องการแต่งนางเข้ามาเพื่อจะได้เห็นน้ำตาของนางเขาเพียงต้องการครอบครองความอ่อนโยนที่นางมักจะเผื่อแผ่ให้ผู้อื่นเสมอ เขาเพียงอยากจะได้รับรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกายคู่นั้นเท่านั้นนี่ตนโลภมากเกินไปงั้นหรือภายในห้องหลินเซี่ยวอีผู้ปล่อยใจร้องไห้อยู่นานในที่สุดก็สงบลง ดวงหน้างดงามเงยขึ้นจากหัวเข่าเผยดวงตาแดงก่ำบวมเป่งจากการร้องไห้หลินเซี่ยวอียกมือเช็ดน้ำมูกน้ำตาที่ไหลออกมาจนหมดสิ้น ก่อนจะใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอบดวงตา“สภาพดูไม่ได้เลย” หญิงสาวใช้นิ้วนางนวด ๆ ปลายหางตาเพื่อคลายอาการปวดเมื่อยและหวังว่าอาการบวมจะ

ครั้งแรกเลยหรือเปล่านะที่นางได้เข้ามาในห้องหนังสือ ปกติแล้วทำได้เพียงยืนมองจากท่าไกล ๆ เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนทำให้เย่ฝานไม่พอใจเข้าทำตัวสงบเสงี่ยม และใช้ชีวิตเงียบ ๆ ไร้ตัวตน ไม่สร้างความรำคาญ ไม่เคยเอ่ยอ้อนขออะไรมือเรียวสวยไล่ไปตามชั้นวางหนังสือมากมาย กลางห้องมีโต๊ะเขียนหนังสือ และสี่สิ่งในห้องหนังสือจัดเรียงเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ ถึงแม้จะมีกองหนังสือวางกินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของโต๊ะแต่ก็ดูสะอาดตาเย่ฝานที่มองอยู่ตลอดเห็นว่าหลินเซี่ยวอีเผยสีหน้าหม่นหมองจึงได้เอ่ยถาม “เจ้าดูชอบห้องหนังสือนะ”มือซึ่งไล่เรียงไปตามชั้นหนังสือหยุดชะงัก ดูเหมือนว่าหลินเซี่ยวอีจะเผลอคิดถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมาจนลืมไปชั่วครู่ว่าในห้องไม่ได้มีเพียงนาง“ข้ามิได้ชอบห้องหนังสือ ข้าเพียงชอบห้องนี้” คนฟังหัวใจกระตุก นี้มิได้หมายความว่านางชอบตนใช่หรือไม่“อ๊ะแฮ่ม” ยกกำปั้นขึ้นปิดปากกระแอมไอออกมา หลบสายตาเล็กน้อย “หากเจ้าชอบก็เข้ามาบ่อย ๆ ข้าจะสั่งบ่าวเอาไว้ว่าอนุญาตให้เจ้าเข้ามาได้ตามต้องการ”“จริงหรือ ขอบคุณท่าน” รอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกาย ถูกแสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องให้ร่างตรงหน้าสว่างไสวดึงดูดความสนใจท่านแม่ทัพหนุ่มได

“ท่านอาจารย์ในเมื่อศิษย์ยังมีส่วนผิดพลาดท่านอาจารย์ควรเดินเข้ามาแก้ไขท่าทางของศิษย์มิใช่หรือ เหตุใดถึงได้ยืนเสียไกลขนาดนั้น ข้าหาได้จะใช้มีดฟันคอท่านเสียเมื่อไหร่” คนถูกเอ็ดนิ่งค้าง ก้าวเดินเข้ามาใกล้ คิดจะจัดท่าทางให้ภรรยาแต่ก็รู้สึกประหม่าทั้งยังขัดเขิน“เย่ฝานท่านยืนห่างเสียขนาดนั้นท่าทางข้าคงจะถูกต้องได้เองอยู่หรอก ขยับเข้ามาใกล้ข้าอีกหน่อย” แม่ทัพหนุ่ม ฮึบ ในใจก้าวเข้าไปประชิดด้านหลัง กลิ่นหอมจากร่างกายสตรีปะทะเข้าจมูก มือใหญ่สัมผัสข้อแขนบอบบางซึ่งหากเขาออกแรงมากเกินไปก็กลัวจะทำให้บาดเจ็บ“ท่านอย่าได้คิดอะไรเหลวไหลอย่างการกลัวว่าข้าจะบาดเจ็บ ถึงแม้ร่างกายข้าจะไม่สูงใหญ่เท่าท่านแต่ก็หาได้บอบบางจนไม่อาจแตะต้องได้” เย่ฝานกลืนน้ำลาย เหตุใดภรรยาถึงได้ล่วงรู้ความคิดเขาหากหลินเซี่ยวอีอ่านความคิดเขาออก คงจะตอบกลับไปว่า ความคิดของท่านฉายอยู่บนหน้าทั้งหมดแม่ทัพหนุ่มทำใจกล้า จริงอย่างที่นางว่า ภรรยาหาใช่ดอกไม้ที่เพียงสัมผัสเบา ๆ ก็บอบช้ำเย่ฝานจัดท่าทางให้หลินเซี่ยวอีการทำเช่นนี้ทำให้ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันมากขึ้น หลินเซี่ยวแทบจะจมเข้าไปในอกเย่ฝานมือข้างหนึ่งจัดท่าทางการจับมีด มืออีกข

“ข้าล้อท่านเล่น ข้าจะเอาไปทำอันใดมากมาย”หลินเซี่ยวอีเดินเข้าไปในร้านโดยมีเย่ฝานยืนปกป้องอยู่ข้าง กาย ผู้คนโดยรอบเพียงแค่เห็นใบหน้านิ่งเฉยของท่านแม่ทัพก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ถึงจะไม่รู้จักหน้าคร่าตา แต่รัศมีสูงส่งจากทั้งสองคนก็เพียงพอให้ผู้คนหลีกทางให้หลินเซี่ยวอีเดินมาหยุดหน้าแผงเครื่องประดับผม นางกวาดตามอง ตัดสินใจไม่ได้ว่าระหว่างปิ่นปักผมสีฟ้ารูปดอกเบญจมาศหรือปิ่นปักผมสีชมพูรูปดอกบ๊วยจะเลือกชิ้นใดดี จึงคิดจะหันไปถามความคิดเห็นจากเย่ฝาน ทว่ายังไม่ทันจะหยิบขึ้นไปเอ่ยถาม ก็มีฝ่ามือหนายื่นมาหยิบปิ่นทั้งสองชิ้นเสียก่อน“เหมาะกับเจ้าทั้งสองชิ้น” เย่ฝานยื่นปิ่นให้ลูกจ้างในร้าน พร้อมหันมากล่าวกับภรรยา“ต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่”“ข้าอยากไปดูเสื้อผ้า” เย่ฝานพยักหน้าเอ่ยบอกกับลูกจ้างในร้านให้คิดเงิน หลังรับของมาถือทั้งสองคนก็เดินออกจากร้านเครื่องประดับเคียงข้างกันไปตามถนนระหว่างทางไปยังร้านขายผ้า มีร้านอาหารวางเรียงรายอยู่ กลิ่นหอมของอาหารกระตุ้นท้องน้อย ๆ ซึ่งยังไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เช้าหลินเซี่ยวอีแวะร้านขายซาลาเปาสั่งซาลาเปามาลูกหนึ่ง ซาลาเปาร้อน ๆ หอมกรุ่นในมือถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน หญิ