All Chapters of ชีวิตใหม่ครานี้ขอมีสามีเป็นท่านแม่ทัพ: Chapter 41 - Chapter 50

“อยากไปดูที่ไหนก่อน”“ตรงนู้นตรงที่คนเยอะ ๆ หืม ?”นัยน์ตาสีอ่อนหลุบมองมือที่จับกุมกัน รอยยิ้มประดับขึ้นบนริมฝีปากซุนเทียนหยูเข้าหานางก่อน !เป็นครั้งแรกเลยที่ชายหนุ่มยื่นมือมาจับมือก่อนเช่นนี้ หัวใจดวงน้อยของจื่อหรานถึงกับเต้นไม่เป็นจังหวะมีความสุขมากจนกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่“เป็นอะไรไป ?”แม่ทัพใหญ่มองคนที่อยู่ ๆ นิ่งเงียบไป“ข้ามีความสุขน่ะ”ใบหน้างดงามเงยขึ้นมาสบตากัน“ดูสิ ท่านจับมือข้าก่อนเลยนะ”มือที่ประสานกันถูกยกขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าสว่างไสวแม่ทัพหนุ่มไม่ได้คิดอะไรมากนักยามยื่นมือออกไปประสานกัน เขาเพียงกลัวว่านางจะถูกคนที่เดินพลุกพล่านไปมาเบียดเสียดจนพลัดหลงกันเท่านั้น พอได้ฟังอีกฝ่ายพูดในอกพลันเกิดความรู้สึกขันยุบยิบในใจนางคงรอคอยให้เขาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนอยู่สินะอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ น้อยครั้งมากที่เขาจะเป็นฝ่ายเข้าหานางก่อนอย่างเปิดเผย ถึงแม้สาเหตุหนึ่งจะมาจากความรู้สึกขัดเขิน ทว่าเหตุผลหลัก ๆ คือ พวกเขาไม่ได้เริ่มต้นการแต่งงานด้วยความรัก เป็นเพียงการแต่งงานที่ได้ผลประโยชน์กันทั้งสองฝ่ายจริงอยู่ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาพวกเขาเข้ากันได้ดีมาก จื่อหรานไม่เคยทำเรื่องให้เขาต้

การแสดงออกของจื่อหรานทำซุนเทียนหยูประหลาดใจ รู้สึกดีและมีความสุขการกระทำนี้ของนางเปรียบเสมือนคำประกาศกร้าวว่าเขาคือคนของนาง ทำเอาชายหนุ่มไม่อาจปิดกลั้นรอยยิ้มบริเวณมุมปากกลุ่มสตรีฝั่งตรงข้ามมองจื่อหราสลับกับบุรุษข้างกาย ได้เห็นสีหน้ามีความสุขเต็มไปด้วยความหลงใหลของเขาแล้วพวกนางจะยังทำอะไรได้อีกคนเขาแสดงออกชัดเจนว่ามีความสุขที่ถูกหึงหวงมากขนาดนั้น !ความขัดเขินและความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าทำกลุ่มเด็กสาวรีบหันหลังเดินจากไป ไม่สนใจแล้วว่าหลังจากนี้จะมีคนหยิบโคมลอยของพวกนางขึ้นมาหรือไม่ ขอแค่สามารถหนีให้ไกลจากบรรยากาศกระอักกระอ่วนตอนนี้ได้เป็นพอ“เท่านี้ก็เรียบร้อย”จื่อหรานมองตามกลุ่มเด็กสาว ฉีกยิ้มกว้างพยักหน้าพึงพอใจ หันหน้าไปหาคนข้างกาย ขยับปากเอ่ย“ไปกันเถิด อีกไม่นานการแสดงที่จองไว้จะเริ่มเสียก่อน”ระหว่างเดินชมงานเทศกาลพวกเขาเผอิญได้ยินลูกจ้างโรงเตี๊ยมพูดถึงงานแสดงพิเศษในวันนี้ จื่อหรานผู้สนอกสนใจสื่อบันเทิงสมัยก่อนอดไม่ได้จนต้องเอ่ยปากจองชั้นพิเศษเพื่อดูการแสดงก่อนจะเดินทางละเล่นต่อ และตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลาที่ว่าแล้วคนเอ่ยถามไม่รอฟังคำตอบจับจูงมืออีกฝ่ายเดินกลับไปทางเดิม“รบกวนแส

ริมฝีปากลากไล้ไปตามลำคอระหง สองมือกอบกุมยอดปทุมถันบีบคลึงอย่างสนุกสนาน“อ๊ะ อื้อออ”เสียงครางกระเส่าลอดผ่านออกมาจากริมฝีปากสวย แอ่นอกสู้ลิ้นร้อนซึ่งละเลงอยู่บนยอดอกชูชัน ร่างกายร้อนผ่าวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อสองมือเรียวสวยสอดผ่านเข้าไปในกลุ่มผมจิกปลายนิ้วลงไประบายความอัดอั้นต้องการที่เขามอบให้ซุนเทียนหยูยังคงสาละวนอยู่กับเนินอกสวยเต็มมือ ใช้ลิ้นละเลงดูดดึงยอดอกอย่างตะกละตะกลาม บางครั้งจะใช้ฟันขบเม้มเบา ๆ เรียกอาการสั่นกระตุกจากคนใต้ร่าง“อ๊ะ เทียนหยู ข้า”เสียงกระเส่าเต็มไปด้วยความต้องการดังขึ้นเหนือยศีรษะ ชายผู้ทำหน้าที่คุมเกมไล้ลิ้นลงไปตามหน้าท้องแบนราบผ่านสะดือน้อยลงไปทักทายส่วนอ่อนนุ่ม“ทะ...เทียนหยูไม่ได้นะ ตะ อึก ตรงนั้น”มือหรือที่เขาจะสนใจซุนเทียนหยูใช้มือดันขาข้างหนึ่งของภรรยาขึ้นชิดอก ซุกหน้าเข้ากับช่องทางสีหวาน แลบลิ้นเลียส่วนอ่อนไหวแหวกว่ายปลายลิ้นเข้าไปชิมความหวานด้านใน“อึก อื้อออ”คนถูกกระตุ้นตัวเกร็งกระตุก แอ่นอกเชิดหน้าส่งเสียงครางออกมา ใช้ขากอดศีรษะเขาเอาไว้แน่น กักเขาเอาไว้ตรงกลางสายตาร้อนแรงเหลือบขึ้นมองยอดอกอวบอิ่ม ยื่นมือขึ้นไปกอบกุมขยำบีบคลึง พร้อมกับละเลงลิ้นควาน

เจ้าของชื่อเรียกวิ่งหน้าตั้งออกไปทางประตู มือเรียวสวยยกขึ้นหวังบิดลูกบิดเปิดออกทว่ามือที่ยื่นออกไปกับผ่านประตูไปได้โดยง่ายหญิงสาวมองอย่างโง่งมระคนไม่เข้าใจ ก้าวขาออกไปทั้งอย่างนั้นหลังหลุดออกมาจากห้อง ภาพที่เห็นตรงหน้ากระตุ้นหัวใจจื่อหรานยิ่งนัก ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้าก้าวเข้าไปหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ว่างข้างกายชายสูงวัยนัยน์ตาแสนคะนึงหากวาดมองพวกเขา ดวงตาพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตา“จื่อหรานมากินข้าวสิลูก วันนี้แม่ทำแต่ของโปรดลูกทั้งนั้นเลยนะ”หญิงวัยกลางคนพูดออกมาทั้งที่ดวงตาแดงก่ำพวกเขาเสียลูกไปแล้วลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกเขาตอนที่ได้รับข่าวการเสียชีวิตของลูกสาว พวกเขารู้สึกเหมือนถูกฟ้าฝ่า ทำใจเชื่อไม่ลงเลยสักนิด จนตอนนี้งานศพผ่านพ้นไปแล้ว ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกว่าลูกยังอยู่หากเอ่ยเรียกออกไปอีกหลายครั้งลูกจะต้องเปิดประตูเข้ามาพร้อมพูดว่า แม่หนูกลับมาแล้ว“ที่รักกินข้าวเถอะ ถ้าลูกมาเห็นว่าคุณไม่ยอมกินข้าวลูกจะโกรธเอานะ”ฝ่ามือสั่นเทาของบุรุษยื่นสัมผัสมือภรรยา เอ่ยกล่อมให้อีกฝ่ายยอมกินข้าวไม่ใช่ว่าเขาไม่เสียใจต่อการจากไปของลูกสาว แต่เขาจะล้มลงไม่ได้ หากล้มลงไปตอนนี้แล้วภรรยาจะทำอย่า

“ท่านแม่ครอบครัวเรามีเงินมากมายแล้วเหตุใดยังต้องมาทำงานอีก ไม่สู้พวกเราจ้างสาวใช้สักคนมาทำงานบ้านแทน ดูสิตอนนี้มือข้าหยาบกร้านไปหมดแล้ว เช่นนี้ใครจะอยากมาสู่ข้อข้าแต่งงาน”จื่อลี่ถอนหายใจยาวสีหน้าเบื่อหน่ายสุด ๆตั้งแต่จื่อหรานออกจากบ้านไป งานบ้านทุกอย่างก็ตกมาที่นาง เด็กสาวที่ปกติไม่เคยได้ทำงานหนักอะไรมาก วัน ๆ หยิบจับช่วยงานในไร่นิดหน่อย แต่ตอนนี้กับต้องมารับผิดชอบงานบ้านเกือบทุกอย่าง มีหรือจะสามารถทำได้นานกับข้าวที่ทำก็ไม่อร่อย ออกไปซักผ้ามือก็เจ็บ ไหนจะต้องไปยกถังอาหารหมูหนัก ๆ อีกจื่อลี่จะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว !“บ้านเราไม่ได้มีเงินมากถึงขั้นจ้างสาวใช้ได้นะลูก”“ไม่มีเงิน ? ท่านแม่โกหกลูกอยู่หรือ วันนั้นท่านแม่ทัพให้มาตั้งหนึ่งร้อยตำลึงทอง ท่านแม่หนึ่งร้อยตำลึงทองไม่ใช่เงินน้อย ๆ จะหมดได้อย่างไร”จิ้นจูไม่กล้าโมโหใส่บุตรสาวเวลาพูดออกไปจึงเต็มไปด้วยน้ำเสียงกดข่มความรู้สึก“จื่อลี่แม่เคยโกหกเจ้าหรืออย่างไร ? ตอนนี้เงินที่บ้านไม่ได้มีมากขนาดนั้นจริง ๆ แม่ต้องเก็บเงินส่วนหนึ่งไว้ให้พี่ชายเจ้าแต่งงาน เงินอีกส่วนก็ต้องเก็บเอาไว้เป็นสินเดิมของเจ้าตอนแต่งงานออกไป”“แต่ท่านแม่เงินตั้งร้อยตำ