جميع فصول : الفصل -الفصل 70

ไท่ซางจูเลิกสนใจ กระดกเหล้าเข้าปากอึกหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยเย้าว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านไม่สนใจสตรีอื่นจริงหรือ? การที่บุรุษมีสตรีมากมายก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ควร ท่านอายุเท่าใดแล้ว ตอนนี้สงครามระหว่างชายแดนก็ถูกผ่อนผันออกไปอีกหลายปี หากจะมีทายาทสักคนข้าเห็นว่าเหมาะสม หากท่านต้องการสตรีเพิ่มข้าสามารถหาให้ท่านได้ สตรีที่ทั้งงดงามและเป็นงาน ถึงยังไงบุรุษอย่างเรา ๆ ก็ต้องปกปล่อยบาง มัวแต่เก็บเอาไว้จะมีประโยชน์อันใด” พูดจบก็กระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้งไท่ซางจูไม่ได้เมา การที่เขาพูดเช่นนี้เพราะตัวเขาเองก็มีหนึ่งภรรยาเอก หนึ่งภรรยารอง และห้าอนุ ไท่ซางจูเป็นบุรุษเจ้าสำราญผู้ชื่นชอบเรื่องบนเตียง ทุกครั้งหลังกลับมาจากฝึกหนัก หรือสู้รบเขาจะต้องหมกตัวอยู่ในห้องร่วมหลับนอนกับเหล่าภรรยาทั้งหลาย เขาหมกมุ่นถึงขั้นตอนอยู่ชายแดนต้องออกไปหาสตรีมาร่วมหลับนอน แต่ตัวไท่ซางจูยังมีคุณธรรมอยู่บ้าง เพราะเขาจะหลับนอนเฉพาะกับสตรีที่ยินยอมเท่านั้นถึงแม้ไท่ซางจูจะเป็นบุรุษเจ้าสำราญแต่ด้วยความสามารถอันเก่งกาจทำให้เขาสามารถไต่เต้าขึ้นมาเป็นถึงรองแม่ทัพได้ด้วยวัยเพียงยี่สิบห้าปีห่างจากท่านแม่ทัพหนุ่มสามปีพลันประโยคไม่น

หลินเซี่ยวอียังคงให้เกียรติ เพราะทั้งสองคนคือบรรดาผู้คนที่คอยนำความสงบสุขมาสู่แคว้น จะให้นางหักหน้าจนแตกหักไปเลยคงไม่ได้ การทำเช่นนั้นมีแต่จะทำให้เย่ฝานลำบากใจนางไม่ต้องการสร้างความอึดอัดใจในความสัมพันธ์ของทั้งสามคน“พี่รองข้าขอโทษดูเหมือนข้าจะทำให้ฮูหยินท่านไม่พอใจขึ้นมาเสียแล้ว” ไท่ซางจูมีสีหน้ารู้สึกผิดตนไม่น่าเอ่ยคำพูดไม่รู้จักคิดขึ้นมาในเรือนของผู้อื่น จะพูดก็ควรจะพูดด้านนอกไม่ใช่ในเรือนเช่นนี้เย่ฝานมองสีหน้ารู้สึกผิดของน้องชาย หันไปมองแผ่นหลังเด็ดเดี่ยวของภรรยาก็ได้แต่ถอนหายใจนางคงจะหมายความอย่างที่พูด หากเขารับสตรีใหม่เข้ามาจริง หลินเซี่ยวอีก็อาจจะแนะนำบุรุษให้ไท่ซางจูเช่นกัน แต่ถึงจะโดนเข้าใจผิดหรือขุ่นเคือง เย่ฝานกลับรู้สึกพึงพอใจที่นางแสดงอาการไม่พอใจออกมา“พี่รองท่านยิ้มอันใด หรือท่านเสียใจจนบ้าไปแล้ว” ไท่ซางจูเขย่าแขนพี่รอง ทั้งที่เขาร้อนใจที่ทำให้ภรรยาพี่ร้องขุ่นข้องหมองใจ แต่พี่รองกลับเอาแต่ยิ้มไม่พูดจา!!“เจ้าสร้างเรื่องเองเช่นนั้นก็แก้ไขเองเถิด” เย่ฝานกล่าวไท่ซางจูที่โดนพี่รองหมางเมินได้แต่ทำตาละห้อยหันไปหาพี่ใหญ่หลานเว่ยเวยส่ายหัวเอ่ยสั่งสอน“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่

สองร่างแนบชิดบนเตียงหลังใหญ่ เสียงหอบหายใจกระเส่าดังคลอเคล้าไปกับเสียงครางหวานเย่ฝานที่ไม่ประสาในเรื่องบนเตียงได้แค่ค่อย ๆ เรียนรู้และกระทำไปตามการแนะนำของภรรยาหลินเซี่ยวอีบอกให้เขาช่วยเบิกทางให้ ด้วยการนำนิ้วหนาเข้าไปทักทายรูจีบสีหวาน มือหนาขยับเข้าออกช่องทางไม่หยุดท้องนิ้วสากครูดผนังอ่อนนุ่มด้านในทำเอาร่างเพรียวบางสั่นสะท้าน กระตุ้นความกระสันอยากให้พุ่งขึ้นสูงริมฝีปากแนบสนิทไม่ยอมผละห่าง แม่ทัพหนุ่มผู้ไม่คุ้นเคยถูกภรรยาชักนำด้วยท่าทีงกเงิ่นไม่ต่างกันหลินเซี่ยวอีรู้เรื่องบนเตียงผ่านหนังสือภาพสราญรมย์เท่านั้น นางเองก็เคย แต่ยังพอจะสามารถเป็นฝ่ายนำสามีได้เล็กน้อย“อ๊ะ!! อื้อ” นิ้วหนาสอดเข้าไปในช่องทางเพิ่มอีกนิ้ว หลินเซี่ยวอีส่งเสียงครางพร้อมแอ่นกายขึ้นรับสัมผัสเย่ฝานผละริมฝีปากออก ไล่เลียลงมาตามลำคอขาวก่อนจะหยุดอยู่ที่เนินอกอวบอิ่ม เขาอ้าปากออกงับปลายถันสีหวานเข้าปาก ใช้ลิ้นเลียวนรอบส่วนหัวแล้วขบเม้มเบา ๆหลินเซี่ยวอีถูกกระตุ้นให้เสียวซ่านร่างกายสั่นไหว มือเรียวสอดเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมนุ่มลื่นมือ เชิดหน้าขึ้นเม้มปากครางกระเส่า“อ๊ะ...อีก ลึกเข้าไปลึก ๆ ” เสียงเร่งรัดของภรรยากระตุ้นค

ยืนยันแล้วว่าเย่ฝานอยู่ข้างนาง หลินเซี่ยวอีจึงเริ่มแผนการเอาคืนได้เสียที คนที่ทำให้นางต้องตายตกก่อนวัยอันควร คนที่นางเคยคิดว่าดี แต่สุดท้ายกลับยื่นคมดาบเข้าใส่หลินเซี่ยวอีไม่มีทางลืมความรู้สึกเจ็บปวดเหล่านั้นได้ หลังได้ทบทวนเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นและใช้เวลาอยู่กับตัวเองก่อนตาย ทำให้นางได้รู้ว่า ในโลกใบนี้มีคนที่หน้ายิ้มแต่ใจไม่ยิ้มร่างอบอุ่นข้างกายยังคงกกกอดภรรยาไว้ไม่ยอมห่าง ตั้งแต่วันที่ได้แนบชิด ทุกค่ำคืนเย่ฝานมักจะจับฮูหยินพลิกลงบนเตียงดื่มด่ำความหอมหวานจากร่างกายเพรียวไม่รู้จักเบื่อ ทำราวกับว่านางคือผลไม่ชั้นเลิศที่หากวันใดไม่ได้กลืนลงท้องจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้“ฮูหยินเจ้าตื่นแล้วหรือ” น้ำเสียงงัวเงียติดเนือยนาบดังขึ้นเหนือศีรษะเป็นเย่ฝานที่ตื่นแล้ว“ควรลุกได้แล้ว สายโด่เสียขนาดนี้”“ข้าว่ายังพอมีเวลา”“อ๊ะ...เย่ฝานท่าน!!” เหตุใดบุรุษที่เมื่อก่อนมักจะเขินอายถึงได้กลายเป็นเช่นนี้เวลาอยู่บนเตียงเย่ฝานคล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคนทุกครั้งที่ก้าวขึ้นเตียง ทว่ายามปกติยังคงเป็นเช่นเมื่อก่อน ที่พอเข้าหาใบหน้าใบหูมักแดงก่ำเขินอายอยู่เสมอ แต่พอเป็นเรื่องบนเตียงหลินเซี่ยวอีกลับเป็

ข่าวลือที่ว่าท่านแม่ทัพรักใคร่ภรรยาถึงขั้นออกปากเรื่องภายในจวนแทนฮูหยินกระจายออกไปเป็นวงกว้าง สตรีสูงศักดิ์หลายคนพอได้ยินข่าวลือก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง คนที่เชื่อล้วนอยากจะรู้ว่าฮูหยินทำเช่นไรให้สามีมาอยู่ฝ่ายตนจนเห็นว่าลำเอียงเช่นนี้ ส่วนคนที่ไม่เชื่อหากไม่ใช่เพราะอิจฉาจนไม่สามารถทำใจเชื่อได้ ก็ไม่คิดว่าท่านแม่ทัพผู้เย็นชาจะต้องใจในตัวฮูหยินผู้ไม่มีอะไรเลยแต่ถึงคนนอกจะพูดถึงเรื่องภายในเรือนแม่ทัพไปเช่นไร ภายในเรือนก็หาได้สนใจในคำพูดเหล่านั้นสมุดบันทึกเรื่องราวการใช้จ่ายภายในเรือนถูกมอบให้หลินเซี่ยวอีสองวันหลังจากนั้น หลังจากได้ตรวจดูรายละเอียดไปพอประมาณ หลินเซี่ยวอีก็พบความผิดปกติในการบันทึกบัญชี ทว่าความผิดปกตินั้นมีเพียงเล็กน้อยไม่พอใจให้เอาผิดเวยอีซือได้ หรือจะพูดในอีกมุมหนึ่งคือ เวยอีซือจัดการบัญชีได้เป็นอย่างดี แทบจะไม่มีความผิดพลาด“ทำอันใดอยู่” บุรุษที่ช่วงนี้ถูกกล่าวขานว่าหลงรักฮูหยิน หมดใจเดินเข้ามาใกล้ เขาหย่อนตัวนั่งข้างภรรยาผู้รักยิ่ง ถึงแม้จะยังขัดเขินยามเข้าใกล้อยู่บ้าง ทว่าหากเทียบกับช่วงแรกนั้นลดน้อยลงไปมาก มากถึงขั้นที่สามารถเป็นฝ่ายโอบหลินเซี่ยวอีเข้าหาก่อน“ข้า