Lahat ng Kabanata ng นางบำเรอขัดดอก: Kabanata 61 - Kabanata 70

ให้ตายสิ เมื่อเขาได้ยินเสียงคำถามที่เธอถามออกมา อยากจะเอามือตีหน้าผากของตัวเองดังๆเธอเป็นคนรักนวลสงวนตัวขนาดนี้เชียวหรือ เขาอยากจะตะโกนบอกเธอไปดังๆ ว่าเขาน่ะ นอนกับเธอแทบทุกวัน และเห็นของเธอทุกซอกทุกมุมหมดแล้ว มีอะไรจะมาเขินมาอายกันอีก เขาจะทำยังไงกับเจ้ากระต่ายตัวน้อยนี้ดี?จับขย้ำเลยดีไหม?ถ้าทำแบบนั้นเธอจะตกใจกลัวและหนีเตลิดไปหรือเปล่า?อาการปวดหัวของเธอจะกำเริบขึ้นมาอีกไหม?แล้วความทรงจำเธอจะกลับมาเร็วหรือเปล่า ถ้ากลับมาเร็ว เขาจะได้ทำคะแนนเป็นแฟนที่ดีของเธอได้ไหม? “ปกติเธอจะนอนไม่ค่อยหลับ ฉันจะต้องนอนกอดกับเธอทุกคืนจนเธอหลับไป”“จริงเหรอคะ”“อืม”“แต่วันนี้ หนูคิดว่าหนูนอนคนเดียวได้นะคะ”“อย่ามาเถียงฉัน ฉันโตกว่าเธอ”“งั้นคุณแค่จะนอนกอดหนูเฉยๆ หลังจากหนูหลับคุณจะกลับไปนอนห้องของคุณใช่ไหมคะ”“อืม แค่นอนกอดเฉยๆ” “งั้นก็ได้ค่ะ” หญิงสาวเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในห้องของตัวเอง ก่อนจะนั่งลงที่เตียงนอนของตัวเองโดยมีคาลอสนอนรอและอ้าแขนรอรับเธออยู่บนเตียงนอนแล้ว หญิงสาวหันไปมองด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เธอกับเขาเคยนอนกอดกันแบบนี้จริงๆ เหรอ แต่เขาดูอบอุ่นมากเลย แต่

“คือ คือว่า…”“ได้เวลาทานอาหารกลางวันแล้วครับ คุณหนู” ในขณะที่เอวากำลังจะหาคำอธิบายให้กับเพื่อนของเธอ จู่ๆ ก็เหมือนมีเสียงสวรรค์ส่งมาได้ทันเวลาพอดี พระเจ้าวันนี้เธอขอขอบคุณพระเจ้าเหลือเกิน เอวานึกอยู่ภายในใจ เมื่อเคนบอดี้การ์ดของคาลอสเดินเข้ามาหาพวกเธอทั้งสองคน“ตายจริง น้ำค้าง พอดีฉันลืมไปว่ามีธุระด่วนที่บ้าน งั้นฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะ” เอวาบอกเพื่อนของเธอ เธอไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้ว เพราะถ้าขืนอยู่ต่อเพื่อนของเธอต้องเค้นเอาคำตอบแน่ๆ เลย ถ้าเธอพูดความจริง คาลอสได้ฆ่าเธอตายแน่ๆ ถ้าเพื่อนเธออยากรู้ความจริงก็ภาวนาให้ความทรงจำของเพื่อนกลับมาได้เร็วๆ แต่ขอได้ไหม ขออย่าให้เธอต้องอธิบายเรื่องราวที่ผ่านมาเลยเอวารีบหยิบกระเป๋าและขับรถออกไปทันที โดยไม่ทันได้ให้เพื่อนของเธอได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดออกมา“เฮ้อ ยัยเอวา เดี๋ยวสิ ทำไมหนีฉันไปแบบนี้ละเนี้ยะ” น้ำค้างบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะตัดสินลุกจากที่นั่งไปยังห้องอาหารด้านในบ้าน“เพื่อนของเธอล่ะ ไปไหนแล้ว” เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็พบว่าคาลอสนั่งรอทานข้าวพร้อมกับเธอภายในห้องอาหารแล้ว “เอวากลับไปแล้วค่ะ บอกว่ามีธุระด่วนต้องรีบไป”“...”“ไม่รู้จะด

“น้ำค้าง ฟังฉันอธิบายก่อน” คาลอสที่เห็นหญิงสาวกำลังจะเดินออกจากห้องของตัวเองไปก็รีบใช้มือรั้งแขนเธอเอาไว้ตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก เขาไม่น่าทำแบบนี้เลย แต่ถ้าวันนี้เขาไม่ตัดสินใจไป เขาก็ไม่มีทางรู้เลยว่าหญิงสาวรักเขาจริงๆ ไม่ได้ให้เขาต้องคิดไปเองอยู่ฝ่ายเดียว‘แล้วเขาจะง้อเธอยังไงกัน เขาต้องทำอย่างไร คนง้อกันต้องทำอย่างไรหรือ’“ปล่อยนะ น้ำค้างจะกลับห้อง ฮึก!!”“นอนไม่หลับใช่ไหมเลยมาหาเฮียที่ห้อง” คาลอสเริ่มเอาน้ำเย็นเข้าลูบเธอ เขาไม่รู้ว่าควรจะเริ่มมันยังไงดี“น้ำค้างโตแล้วน้ำค้างนอนหลับเองได้”“อย่าโกหกเฮียเลยนะ เอาอย่างงี้ดีไหม เดี๋ยวเฮียจะไปกล่อมหนูที่ห้อง” เขาหนุ่มสอดแขนเข้าเอวบางทางด้านหลัง ก่อนจะใช้คางเกยที่หัวไหล่ของเธอ“ปล่อยนะ หนูไม่คุยกับเฮียแล้ว คนหลอกลวง” เธอพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะยิ่งดิ้นมากเท่าไหร่ ชายหนุ่มก็ยิ่งเพิ่มแรงกอดรัดมากขึ้นเท่านั้น“เฮียขอโทษนะครับ หายโกรธนะคนดี วันนี้เฮียดื่มไปแค่แก้วเดียวเอง ไม่ได้ยุ่งกับสาวที่ไหนเลย” “น้ำค้างไม่เชื่อ!!”“ถ้าไม่เชื่อก็โทรหาไอ้เตอร์หรือไอ้ลอเรน เพื่อนเฮียได้เลย” “เฮียไม่ได้มีสาวที่ไหนมายุ่งจริงๆ ใช่ไหม” ห

ณ ห้องใต้ดิน บ้านของลอเรน…ควันบุหรี่สีเทาลอยคลุ้งไปทั่วห้องที่ชื้นและมีกลิ่นเหม็นอับ“แค่กๆๆ” เสียงไอของคนที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนฟูกที่นอนเก่าๆ และกำลังถูกพิษไข้กำลังเล่นงานจากบาดแผลที่โดนยิงก็ถูกปลุกขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้“ฉันจะฆ่าแก!!!” เสียงหวานๆ พูดออกมาด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก ตอนนี้เธอแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่ที่จะพ่นลมหายใจออกมา เธอแพ้ควันบุหรี่ที่ลอเรนกำลังตั้งใจกระทำมัน เพื่อทำให้เธอนั้นทรมาน“หึ ก่อนจะฆ่าฉัน ช่วยเอาตัวเองให้รอดจากห้องนี้ไปให้ได้ก่อนเถอะ” ลอเรนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสนุก เขารู้สึกสะใจเป็นอย่างมากที่เห็นเธออยู่ในสภาพแบบนี้ใครใช้ให้คนอย่างเธอทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนรักเขากัน คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มาจากไหนถึงกล้าจับมือถือปืนยิงคนเล่นๆ ได้ ถึงเขาจะเป็นมาเฟียที่โหดเหี้ยม แต่เขาก็ไม่เคยยิงคนไปทั่ว เว้นแต่พวกนั้นจะเลวเท่ากับเขาหรือมากกว่าเขา มันก็ต้องมาดวลกันสักตั้ง“สักวัน สักวันฉันจะออกไปจากที่นี่ให้ได้ และสาบานว่าจะกลับมาฆ่าแกด้วยน้ำมือของฉันเอง” นาเดียร์พูดออกมาอย่างเครียดแค้น เธอเกลียดเขา เกลียดเขามากที่สุด แม้แต่ความเป็นมนุษย์เพื่อนร่วมโลกเขาก็ไม่เคยมีให้กับ

สิ้นสุดคำพูด คาลอสก็จัดการช้อนร่างหญิงสาวขึ้นไปบนห้องทันที เขาวางเธอลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ“เฮียคลาส หนูไม่เอาแล้ว หนูเหนื่อย”“นอนเฉยๆ เดี๋ยวเฮียทำเองครับ” “ไม่เอา อย่านะ!!” ชายหนุ่มค่อยๆ ปลดเข็มขัดของตัวเองออก ก่อนจะใช้มันมารัดข้อมือของหญิงสาว“เฮีย ไม่เอา อย่าทำแบบนี้”“ไม่ต้องกลัว เด็กดี เฮียจะทำให้หนูมีความสุขที่สุด” “...”“รออยู่ในห้องนะเด็กดี” ชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มหญิงสาว ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องนอนไม่นานเขาก็กลับเข้ามาพร้อมกับผ้าสีขาวเส้นบางๆ และมีถ้วยไอศกรีมอยู่ในมือ“เฮีย..” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น เขากำลังทำให้เธอหัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ๆ ตัวเธอก่อนที่จะใช้ผ้าบางๆ ปิดตาของเธอเอาไว้ และจากนั้นก็ค่อยๆ ใช้มือถอดชุดเดรสที่เธอสวมใส่เลื่อนลงมาจากกองอยู่ด้านข้างของเตียงนอนจากนั้นเขาก็ไม่ลืมที่จะถอดแพนตี้และบราของเธอโยนทิ้งออกไป ทำให้ตอนนี้เธอนั้นมีร่างกายที่เปลือยเปล่า พร้อมกับมีเข็มขัดรัดข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ และดวงตาของเธอก็ถูกปกปิดด้วยผ้าบางๆ “เฮียขา..”“ครับ”“หนูไม่เอาแบบนี้ได้ไหม”“ขอเฮียลองหน่อยนะ เฮียจะทำให้หนูมีความสุข” ตอนนี