جميع فصول : الفصل -الفصل 110

ภาพในจอโทรศัพท์ ทำเอามือของมายด์สั่นเล็กน้อย ปลายนิ้วที่ถือโทรศัพท์เริ่มเย็นเฉียบ ขณะที่ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นด้วยความรู้สึกที่เธอเองก็ไม่คุ้นเคยความหึงหวง และความโกรธปะทุขึ้นในอกพร้อมกันไอซ์ที่ชะโงกหน้ามามองจอโทรศัพท์ ตาโตร้องลั่น“อีวอกกกกนี่ ใครวะ!”แพมยื่นหน้ามาร่วมวงดูด้วย ก่อนที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาจับจ้องภาพนั้นนิ่ง ๆ อย่างใช้ความคิด“มุมภาพมันแปลก…”เธอพึมพำเบา ๆ แต่ประโยคนั้นกลับไม่เข้าหูมายด์เลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอเห็นคือผู้หญิงคนนั้นกำลังอยู่บนตัวพี่ทัชของเธอ มายด์โมโหจนควันออกหู กำหมัดแน่น“เฮ้ย ๆ พี่เจโพสต์ไอจีบอกว่าอยู่ผับ Sinnerman”“อีมายด์ เอาไง?”“อย่ายอมนะเว้ย นั่นแค่ของเก่า ส่วนมึงคนปัจจุบัน”ฝ้ายพยักหน้าเห็นด้วยกับไอซ์“อีฝ้าย กูยืมชุดหน่อยดิ”พูดจบ มายด์ก็ลุกพรวดทันที ฝ้ายเลิกคิ้วสงสัย ก่อนรอยยิ้มร้าย ๆ จะปรากฎขึ้นบนใบหน้า“โอ้โห...”“แม่เสือบุกว่ะ”มายด์เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าของฝ้ายอย่างรวดเร็ว มือเล็กเปิดบานตู้แรง ๆ ก่อนจะเริ่มรื้อชุดด้านในอย่างหัวเสีย ดรสหลายตัวถูกเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว สีขาว สีชมพู สีครีม จนสุดท้าย...เธอก็หยุดที่ชุด

ทันทีที่ดาวเห็นแก๊งนางฟ้าเดินเข้ามาในผับ รอยยิ้มบาง ๆ ก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากสีแดงเข้มของเธอทันทีโดยเฉพาะตอนที่เห็นสายตาของมายด์จ้องมองมาทางนี้แบบไม่กะพริบตา ดาวไม่ลังเล รีบขยับตัวเข้าไปแนบชิดทัชมากกว่าเดิม ก่อนจะซบหน้าลงกับอกเปลือยของเขามือเรียวเลื่อนขึ้นไปเขี่ยเล่นบริเวณแผงอกแกร่งของเขาเบา ๆ ปลายนิ้วลากผ่านหยดไวน์แดงที่ยังเปียกอยู่ตรงลำคอ ลงมาจนถึงรอยสักเถาวัลย์สีดำใต้สะดืออย่างจงใจ“พี่ทัช…”เธอเรียกเสียงหวาน เหมือนกำลังออดอ้อนคนรักต่อหน้าทุกคน แทนถึงกับหลับตาลงช้า ๆ ส่วนเจยกมือกุมขมับทันที“ห่าเอ๊ย…”“เอาแล้วไง”แต่ทัชแทบไม่ได้ยินเสียงรอบตัวแล้วด้วยซ้ำ สายตาของเขากำลังจับจ้องไปที่มายด์ ร่างเล็กในชุดเดรสสีดำเข้ารูปเดินเข้ามาช้า ๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวของผับ สายเดี่ยวเส้นบางเผยหัวไหล่ขาวเนียน ทุกก้าวเดินเผยเรียวขาสวยจนคนรอบข้างมองตามแทบไม่ละสายตาสีหน้าของทัชเปลี่ยนไปทันที ดวงตาคมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า กรามของเขาค่อย ๆ ขบแน่นขึ้น เมื่อเริ่มสังเกตเห็นว่า ผู้ชายทั้งผับกำลังมองไปที่เธอ บางคนมองขา บางคนมองหน้าอกอวบอิ่ม บางคนถึงขั้นหันตามตอนเธอเดินผ่านความหึงหวงพุ่งขึ้นมาในใจของทัชทันทีแ

คืนนั้นหลังจากที่แก๊งนางฟ้าบุกไปที่ผับ Sinnerman ทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมันทัชขับรถพามายด์กลับคอนโด ภายในรถไม่มีการสนทนากัน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเพลงเบา ๆ ที่ทัชเปิดคลออยู่มายด์นั่งตัวตรง มือวางบนตักอย่างเรียบร้อย แต่สายตาจ้องออกไปนอกกระจกรถ ไม่ได้มองทัชแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่ขึ้นรถมาทัชเหลือบตามองเธอเล็กน้อย แล้วกลับไปมองที่ถนน ปลายนิ้วเคาะพวงมาลัยเบา ๆ สองสามครั้ง“โกรธพี่เหรอคะ?”“เปล่าค่ะ”เธอตอบกลับอย่างเร็ว ทัชไม่พูดอะไรต่อ เขารู้ดีว่าคำว่า “เปล่า” ของมายด์แปลว่าอะไรพอถึงคอนโด ทัชจอดรถแล้วเดินจูงมือเธอขึ้นลิฟต์ไปทันที มือใหญ่ของเขาโอบเอวเธอแน่นไม่ยอมปล่อยให้ห่างลิฟต์พาทั้งคู่ขึ้นถึงชั้นเพนต์เฮาส์ ประตูเปิดออก ทัชยังไม่ทันเปิดไฟสว่างทั้งห้อง เขาก็ใช้เท้าปิดประตู แล้วดันหลังมายด์ติดกำแพงทันที“พี่ทัช—!”มายด์ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาก็บดจูบมาที่ริมฝีปากเธออย่างดุเดือด ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปพัวพันกับลิ้นเล็กของเธอ มือใหญ่ข้างหนึ่งกดท้ายทอยเธอไว้แน่น อีกข้างเลื่อนลงคว้าสะโพกยกขึ้นให้ขาเรียวพาดกับตัวเขาแบบไม่ให้หนี“อื้อ…!” มายด์ครางออกมาเบา ๆ มือเล็กท

โทรศัพท์สั่นขึ้นชื่อ ‘ดาว’ บนหน้าจอ เขากดรับ“เป็นยังไงบ้าง?”“รูปที่ส่งให้มายด์” ไนท์จิบวิสกี้“ไม่ได้ผล เด็กนั่นเชื่อทัช”“มันรักเขา” ดาวพึมพำเสียงเย็น“แต่มายด์คงสงสัยบ้างล่ะ” ไนท์วางแก้วลง“เราก็แค่รอ...และปั่นต่อไป”“ฉันมีแผนใหม่แล้ว” ดาวพูดขึ้นหลังเงียบไปครู่“อาทิตย์หน้าพี่ทัชมีงานนำเสนอโปรเจกต์กับบริษัทของพ่อเขา ถ้าเรื่อง TouchMeNot หลุดออกไป...”“ครอบครัวเขาจะเดือดร้อน” ไนท์เข้าใจทันที“พี่ทัชจะต้องจัดการเรื่องครอบครัวก่อน” ดาวพูดต่อ“และระหว่างนั้น เขาจะไม่มีเวลาดูแลมายด์”“แล้วก็เป็นโอกาสของเรา”ทั้งคู่เงียบพร้อมกัน เป็นความเงียบของคนที่กำลังคิดสิ่งเดียวกัน“มีความเสี่ยงสูง” ไนท์พูดขึ้น“ถ้าทัชรู้ว่าเราอยู่เบื้องหลัง—”“ก็แค่ปฏิเสธ” ดาวตอบเย็นชาไนท์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สายตาจ้องที่หน้าจอโน้ตบุ๊กนิ่ง ๆ“โอเค ฉันจัดการให้ข้อมูลหลุดออกไปเอง”“และฉันจะจัดการส่งมายด์ให้นายเอง” ดาวพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความเจ้าเล่ห์“ดาว...” ไนท์เตือนเสียงต่ำ“อย่าทำอะไรที่เกินแผน เดี๋ยวพัง”“ฉันรู้ตัวเองดีน่ะ”เมื่อไนท์วางสาย ภายในห้องห้องก็กลับมาเงียบเหมือนเดิม ไนท์มองภาพหน้าจอที่ยังเปิดค้างอยู่ภ

คอนโดของแทนเงียบสงบ ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีทีวีเปิดทิ้ง มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟที่ทำงานอยู่เบา ๆ ในครัว และแสงแดดยามสายที่ลอดผ่านผ้าม่านครึ่งเปิดสาดลงบนโต๊ะไม้สีเข้มแทนวางแก้วเอสเพรสโซ่สองใบลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามทัชที่กำลังเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบาย มือถือโทรศัพท์ แต่ไม่ได้มองหน้าจอ สีหน้าเขาราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง“เมื่อคืนเป็นไง”“ก็ปกติ” ทัชตอบสั้น ๆ“ดาวมาหามึงถึงผับขนาดนั้น มึงยังบอกว่าปกติ”แทนเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนยกยิ้มมุมปาก แต่สายตาหลังแว่นบางกรอบแว่นไม่ได้ยิ้มตาม“มึงประเมินเขาต่ำไปนะ”“เขาแค่อยากเอาชนะ” ทัชยักไหล่ ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ“ก็เท่านั้น”“มึงแน่ใจ?”“ไม่ใช่เหรอ”แทนถอดแว่นออกวางบนโต๊ะ เป็นท่าทางที่เขามักทำเวลากำลังจะพูดอะไรจริงจัง ทัชรู้จักสัญญาณนี้ดี“ดาวเป็นคนฉลาด มึงก็รู้” แทนพูดช้า ๆ“เขาคงไม่ทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล”“การที่เขาเดินเข้ามาหามึงต่อหน้าทุกคน หมายความว่าเขาต้องวางแผนมาไว้แล้ว”ทัชไม่ตอบ“มึงลองคิดดู พอมึงไปกับดาว รูปมึงก็ถูกส่งไปหาน้องมายด์ทันที” แทนพูดต่อ พลางวิเคราะห์หลังจากรู้เรื่องเมื่อคืนทั้งหมดแล้ว“ใครถ่ายวะ ถ้าไม่ใช่ดาว”ทัชวางแก้วลง ช้า