All Chapters of บริการร้อน...ส่งให้ถึงเตียง (Heart On demand): Chapter 181 - Chapter 188

แทนเอนหลังพิงเก้าอี้ มองเขาผ่านกรอบแว่น“แล้วผู้หญิงที่นั่งกับมึงในผับคืนนี้รู้เรื่องนี้รึเปล่า?”ไนท์อ้าปากพยายามจะตอบ แต่ไม่มีเสียงออกมาทัชเอ่ยขัดขึ้นก่อน“มึงจะจัดการเรื่องผู้หญิงของมึงยังไงก็เรื่องของมึง”“แต่เลิกยุ่งกับมายด์”“ได้ กูจะทำ”“อย่าให้กูรู้ว่ามึงแค่อ้างเรื่องแต่งงาน แล้วอีกสองวันก็กลับไปหามายด์อีก”“ไม่มีแล้ว!” ไนท์รีบส่ายหน้า“กูสาบานจริง ๆ จะให้กูพูดอีกกี่ครั้งก็ได้ กูจะไม่ยุ่งกับมายด์แล้ว!”ทัชมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปหยิบซองเอกสารจากโต๊ะด้านหลัง กระดาษหลายแผ่นถูกดึงออกมา วางลงตรงหน้าไนท์พร้อมปากกาหนึ่งด้าม“งั้นก็ลงชื่อ”ไนท์ก้มมองเอกสารด้านบนเป็นชื่อของเขา ถัดลงมาเป็นข้อความเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่บ้านพักนอกเมือง วันที่เกิดเรื่อง และสิ่งที่เขาทำกับมายด์ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งซีดเผือดเอกสารไม่ได้มีเขียนแค่เรื่องการรับปากว่าจะเลิกติดต่อ แต่ยังระบุว่าเขาจะไม่เข้าใกล้ ไม่ฝากบุคคลอื่นไปหา และไม่ใช้ภาพหรือข้อความใด ๆ ของเธอไปสร้างความเสียหายอีกไนท์หยุดอยู่ตรงบรรทัดที่ให้ยอมรับว่าเป็นคนกักขังหน่วงเหนี่ยวไม่ให้มายด์ออกจากบ้าน“นี่มัน…”“มีตรงไหนที่ไม่จริง”ทัชถามทันท

อรินดากระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง ใบหน้าที่นิ่งมาตลอดเริ่มแดงก่ำ“เธอนั่งฟังฉันเล่าเรื่องเขา ถามว่าฉันจะไปหาเมื่อไร จะคุยอะไรกับเขา แล้วก็ห้ามฉันไว้ทุกครั้ง”เธอหยิบภาพกระเป๋าเดินทางขึ้นมา ก่อนปาใส่หน้าดาวจนอีกฝ่ายผงะ“เพราะเธออยู่ในห้องเขาไง!”ภาพถ่ายตกลงบนตัก ดาวก้มลงมือ ก่อนละล่ำละลักบอก“ฉันอธิบายได้นะคะ”“ฉันฟังอยู่”ดาวบีบมือแน่น คำแก้ตัวเรื่องที่พักที่เตรียมไว้ไม่อาจใช้ได้อีกต่อไป เมื่ออีกฝ่ายรู้แม้กระทั่งวันและเวลาที่เธอเข้าออกคอนโดของไนท์“ไนท์เป็นคนชวนฉันค่ะ”อรินดานิ่ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ ดาวจึงรวบรวมความกล้า เธอยืดหลังตรง น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น“ไม่งั้นฉันจะเข้าไปที่นั่นได้ยังไง”อรินดาหัวเราะในลำคอ“ในที่สุดก็เลิกบอกว่า...ไม่มีอะไรแล้วสินะ”ดาวเม้มปาก ก่อนจะมองไปไปยังแหวนบนนิ้วของอีกฝ่าย“แล้วคุณจะมาลงที่ฉันทำไมคะ ในเมื่อเขาเลือกทำแบบนั้น”“ฉันไม่ได้บอกว่าเขาไม่ผิด”“แต่คุณก็ยังยอมหมั้นกับเขาต่ออยู่ดี”อรินดาหน้าตึงขึ้นมาทันทีดาวเห็นแบบนั้น ก็ยิ้มเย้ยหยัน“คุณรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นยังไง”“แต่ก็ยังจะเอาเขา แล้วจะให้ฉันพูดอะไรอีก?”คำพูดนั้นทำให้อรินดาแค่นหัวเราะออกมา

หลังจากผ่านเรื่องคืนนั้นมาได้ ชีวิตของมายด์ก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง เธอกลับไปเรียน ไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ ได้ตามปกติส่วนทัชอาการดีขึ้นเรื่อย ๆ เขากลับมาขับรถไปรับส่งเธอได้ เริ่มทำงานจนลืมเวลา และชอบมากวนใจเธอเวลาที่เขาว่าง จนบางวันมายด์ก็ลืมไปว่า เขาเพิ่งหายดีเย็นวันนี้ก็เหมือนกัน ก่อนที่ทัชจะออกไปหาแทน เขาเอาแต่ยืนมองเธอที่หน้าประตู ไม่ยอมไปเสียที จนมายด์ต้องเงยหน้าจากโน้ตบุ๊คแล้วถาม“พี่ลืมอะไรเหรอคะ?”“ลืมให้คนแถวนี้หอมแก้มก่อนออกจากห้อง”“พี่ทัช!”มายด์ย่นจมูกใส่ พลางเขวี้ยงหมอนอิงใส่เขาไปหนึ่งใบ ส่วนคนชอบแกล้งหัวเราะชอบใจ ก่อนจะเดินกลับมาขโมยหอมแก้มเธอแล้วค่อยออกไปหลังจากนั้นมายด์ก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา โน้ตบุ๊กวางอยู่บนตัก มือเรียวเริ่มพิมพ์รายงานที่ค้างไว้ แต่สายตาของเธอมักหันไปมองทางหน้าประตูห้องเป็นระยะเธอเริ่มชินกับการรอเขากลับมาที่ห้องเริ่มชินกับการที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ ตอนที่ทานข้าวเริ่มชินกับการทีมีเขาไปรับไปส่งทุกวันและรู้สึกดีกับกิจกรรมอันแสนเร่าร้อนทุกคืน รวมถึงการที่ตื่นนอนยามเช้าก็เจอเขาเป็นคนแรกของใช้ส่วนตัวของเธออยู่ภายในห้องนี้เต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นแก้วน้ำ

ทัชยกมือเสยผม ก่อนเดินกลับมานั่งที่เดิม กุญแจรถในมือถูกวางลงบนโต๊ะอีกครั้ง“กูก็คิดว่า…”เขาหยุดพูด สีหน้าครุ่นคิดแทนเลิกคิ้ว รอฟังจนทัชถอนหายใจออกมา“กูก็คิดว่าอยู่ด้วยกันขนาดนี้ เธอน่าจะรู้”“รู้ว่ามึงอยากให้เขาอยู่ด้วย...”“หรือรู้ว่ามึงรู้สึกกับเขายังไง?”คำถามนั้นทำให้ทัชชะงัก“มันคนละเรื่องกันนะเว้ย”แทนขยับตัวมาข้างหน้า เท้าแขนกับโต๊ะ“มึงเป็นคนเสนอแพ็กเกจให้น้องเอง กำหนดไว้เก้าสิบคืน”“พอครบแล้วมึงจะให้เขาทำยังไง จะให้เดินมาถามมึงว่าต่ออีกเดือนเท่าไหร่เหรอ?”“กูไม่ได้จะเก็บเงินเธอ”“กูรู้ แต่น้องรู้หรือเปล่า?”ทัชหลุบตาลงมองโทรศัพท์ในมือเขาไม่เคยคิดจะให้มายด์จ่ายอะไรเพิ่ม ไม่เคยคิดจะเก็บเงินเธอตั้งแต่แรกแล้ว และที่สำคัญตอนนี้ เขายังคิดไม่ออกว่าจะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนก่อนรู้จักเธอได้อย่างไรห้องที่เคยเงียบมาตลอดมีเสียงเธออยู่ทุกวันบางครั้งเธอก็บ่นเรื่องงาน บางครั้งก็หัวเราะกับโทรศัพท์แล้วลากเขาไปดูด้วย ต่อให้ต่างคนต่างนั่งทำงาน แค่เขาเงยหน้าขึ้นมา แล้วเห็นเธออยู่ใกล้ ๆ เขาก็รู้สึกดีแล้วแต่ทั้งหมดนั้นเขาไม่เคยบอกเธอเลยสักครั้งส่วนมากที่พูดออกไปมีแต่คำแกล้ง คำหยอก จนเธอต้องตีแ