جميع فصول : الفصل -الفصل 130

เมื่อถึงวันพุธวันที่ต้องถ่ายงานทั้งกลุ่มโรงอาหารช่วงบ่ายคนเริ่มบางตา กลุ่มของมายด์จับจองมุมริมหน้าต่างไว้ถ่ายฉาก ไอซ์ตั้งกล้อง ฝ้ายซ้อมบทพิธีกร แพมคุมมุมภาพ“มายด์ มึงช่วยเช็คบทหน่อย ตรงนี้มันยาวไป” ฝ้ายยื่นกระดาษให้มายด์รับมาอ่าน เพื่อตรวจเช็คอีกครั้ง พลันโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นรัว ๆ และไม่มีทีท่าจะหยุด“อะไรของแม่งวะ”มายด์สบถเล็กน้อย ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่ามีการแจ้งเตือนจากกลุ่มแชทคณะ มีคนแชร์คลิป TikTok สิบห้าวินาที ทัชเดินออกจากห้องอาหารส่วนตัว ดาวเดินตามออกมาทีหลังสองสามวินาที กำลังจัดผมตัวเองมายด์เม้มริมฝีปาก มือกำโทรศัพท์มือถือแน่นขึ้น“ว่าไงมึง ได้มั้ย” ฝ้ายถามอีกครั้ง“เออ...แก้นิดนึงว่ะ” เธอกดปิดหน้าจอ“ตรงพารากราฟสองตัดออกได้ มันซ้ำกับตอนเปิด”เธอหันกลับมาทำงานต่อ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ ส่งยิ้มให้เพื่อน แต่แพมที่ยืนคุมกล้องอยู่ฝั่งตรงข้าม สังเกตเห็นว่ามือของมายด์ที่ถือกระดาษนั้นสั่นเบา ๆแพมไม่พูดอะไร แค่เดินไปดึงม่านหน้าต่างลงครึ่งหนึ่ง“แสงแม่งแยงกล้อง” เธอบอกสั้น ๆ“ถ่ายมุมนี้ดีกว่า มึงหันหลังให้หน้าต่างได้มั้ย”มายด์งงเล็กน้อย แต่ก็ยอมขยับไปนั่งหันหลังให้แสง นั่น

เช้าวันพฤหัส ห้องทำงานส่วนตัวในคอนโดของแทนห้องนี้ต่างจากห้องอื่นในคอนโดอย่างสิ้นเชิง ไม่มีโซฟาหรูหรา ไม่มีไฟตกแต่ง มีแค่โต๊ะไม้สีเข้ม หน้าจอสองจอที่เปิดค้างอยู่ และกองกาแฟเย็นที่ยังไม่ได้จิบแทนนั่งพิงพนักเก้าอี้ มองหน้าจออยู่เงียบ ๆ แว่นบางกรอบแว่นสะท้อนแสงหน้าจอเป็นระยะ ก่อนที่เขาจะเงียบพูดขึ้น“มาแล้วเหรอ”เขาพูดราวกับรู้อยู่แล้วว่าจะมีเสียงเคาะประตู แม้เสียงนั้นจะยังไม่ดังก็ตาม แล้วสองวินาทีถัดมา...ก๊อก ก๊อกทัชผลักประตูเข้ามา มือข้างหนึ่งถือถุงที่ใส่กาแฟไว้สองแก้ว อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง“มึงรู้ได้ไงวะ”“เสียงเท้ามึงหนักกว่าปกติ” แทนรับแก้วกาแฟโดยไม่เงยหน้า“แปลว่ามีเรื่องให้คิด”ทัชไม่ตอบ เขาดึงเก้าอี้ออกมานั่ง วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงเบา ก่อนเอนหลังพิงด้วยท่าทางสบาย แต่กรามขบแน่นกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด“ไอ้ไนท์มันเริ่มเล่นกูละ”แทนยังไม่หันมามอง“แน่ใจเหรอ”“มีคนแชร์คลิปและรูปเก่าในเพจมหา'ลัยตั้งแต่เมื่อวาน” ทัชยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ“สไตล์การปล่อยข้อมูลมันเนียนเกินกว่าจะเป็นแฟนคลับธรรมดา”แทนหันมามองเพื่อนครั้งแรก“มันเริ่มแล้วสินะ”“อือ”“แล้วดาวล่ะ”ทัชนิ่งไปนิดหนึ่ง“วันอาทิต

ไอซ์รอข้อความต่อ แต่หน้าจอเงียบ💄 ไอซ์: ถามแล้วหายเลยเหรอคะ แล้วถามทำไมล่ะพี่🐺 เจ: แค่อยากรู้ไอซ์ทำหน้างง พิมพ์ต่อ💄 ไอซ์: พี่จะมารับหนูเหรอ🐺 เจ: ไม่💄 ไอซ์: แล้วถามทำไม🐺 เจ: บอกแล้วว่าแค่อยากรู้ไอซ์ขมวดคิ้วงง แต่ก็พิมพ์ตอบไป💄 ไอซ์: โอเค พี่นี่แปลกจริงหลังจากนั้น ตลอดคาบเรียนก็ไม่มีข้อความจากเจส่งมาให้อีกเลย จนกระทั่งอาจารย์ประกาศให้เตรียมเก็บของ ไอซ์เก็บโน้ตบุ๊กลงกระเป๋า ทำหน้าสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะไม่สนใจเมื่อฝ้ายมาชนไหล่“ไปซื้อหนมกัน กูหิวมากเลย”“โอเค”ทั้งสองเดินออกจากห้องเรียน ตามด้วยมายด์และแพม ด้านนอก ลมยามบ่ายพัดเอื่อย แสงแดดอ่อนลงแล้ว ทั้งสี่คนเดินลงบันไดอย่างไม่รีบร้อนแล้วไอซ์ก็ชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าที่ราวบันไดชั้นสาม มีถุงกระดาษสีน้ำตาลวางอยู่ใบหนึ่ง จ่าหน้าชื่อ ‘ไอซ์’ พร้อมโพสอิทกาวสีเหลืองเล็ก ๆ ติดไว้ที่มุม เขียนด้วยลายมือหยาบ ๆ ว่า'ของน้องสาวตัวแสบชั้นสี่'“อะไรวะเนี่ย?”ฝ้ายเงยหน้ามองไอซ์หยิบถุงขึ้นมาดู แล้วเปิดออก ข้างในมีซาลาเปาไส้หมูสับห่อด้วยกระดาษไขสี่ใบ และชาเย็นสี่ขวด“ใครวะ?”ฝ้ายมองโน้ตอีกที“น้องสาวตัวแสบ...ไอซ์ มึงมีพี่ชายเหรอวะ”“ไม่มี”

ดร.ไตรธารเอนหลังพิงเก้าอี้ มองลูกชายด้วยสายตาที่ทัชรู้จักดี ไม่ใช่สายตาโกรธหรือเสียใจ แต่เป็นสายตาของคนที่กำลังรอฟังความจริงอยู่“พ่อคงได้ยินข่าวแล้ว”ดร.ไตรธารมองลูกชาย ก่อนพยักหน้าเพียงเล็กน้อย“พอสมควร”“แล้ว...”ทัชสูดลมหายใจเข้าลึก“...ข่าวนั้นเป็นความจริงครับ”บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบ แต่ไม่ได้ทำให้ทัชรู้สึกอึดอัด กลับทำให้เขารู้สึกโล่งขึ้นมากด้วยซ้ำ เหมือนเป็นการปลดล็อคอะไรบางอย่างภายในใจ“ผมทำงานในแอปนั้นมาสามปีแล้วครับ” ทัชพูดต่อ“แต่ไม่ได้บอกชื่อจริง”“แล้วทำไมถึงไม่บอกพ่อ”คำถามนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้ทัชนิ่งไป“ผมอยากพิสูจน์ตัวเอง”เขาพูดช้า ๆ“ผมอยากรู้ว่า...”“...ถ้าไม่มีนามสกุลธาวินวัชร”“...ผมจะยืนได้ด้วยตัวเองหรือเปล่า”ดร.ไตรธารฟังจนจบ ก่อนถามกลับเพียงประโยคเดียว“แล้วผลเป็นยังไง”มุมปากของทัชค่อย ๆ ยกขึ้น เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ“ผมทำได้ครับ”ครั้งนี้ ดร.ไตรธารไม่ได้ตอบทันที ทำเพียงมองลูกชายตรงหน้าอยู่เนิ่นนาน เหมือนกำลังมองเด็กคนหนึ่ง ที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเติบโตขึ้นมากแค่ไหน“พ่อโกรธผมไหม” ทัชถามขึ้นในที่สุดดร.ไตรธารถอนหายใจเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นเดินไปหยุดท

ตอนเช้าวันเสาร์ คอนโดหรูแถวทองหล่อ แสงยามเช้าส่องผ่านม่านบางเข้ามาในห้อง ทอดเป็นเส้นสีทองอ่อน ๆ ลงบนพื้นปาร์เก้มายด์นอนตะแคงซุกหน้ากับอกของทัชที่นอนอยู่ข้าง ๆ ผมสั้นยุ่งนิดหน่อย หายใจสม่ำเสมอ ดูเหมือนเธอมีความสุขกับการนอนหลับในวันหยุดไม่น้อยทัชที่รู้สึกตัวตื่นก่อน เขานอนมองร่างเล็กที่นอนอยู่ในอ้อมกอดด้วยสายตาอ่อนโยนเมื่อคืนเขากลับมาถึงคอนโดตอนตีสอง ก็พบว่ามายด์รอเขาจนสลบคาโซฟา ทำให้เขาต้องอุ้มเธอเข้าห้องโดยไม่ได้ปลุกเธอ ตั้งแต่มีเธอมาอยู่ด้วยกัน เขานอนหลับได้ง่ายกว่าปกติมากโทรศัพท์บนหัวเตียงสั่นเบา ๆ ทัชรีบยื่นมือไปหยิบขึ้นมาดูก่อนที่เสียงจะดังจนปลุกมายด์ให้ตื่นข้อความจากแทนแทน: เช็คเพจมหา'ลัยด้วยทัชลุกขึ้นนั่ง โดยที่มายด์ขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมตื่น เขาอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเปิดแอปขึ้นมามีโพสต์ใหม่ในเพจนักศึกษา ไม่มีชื่อคนโพสต์ เป็นแค่ภาพสกรีนช็อตจากบัญชี Y.E.D. ที่ไม่รู้ว่าเป็นของใคร ข้างในมีรายการประวัติการจอง และชื่อโปรไฟล์ที่เบลอเอาไว้ แต่ก็พอจะเดากันได้ว่าเป็นใคร แคปชั่นเขียนว่า'ถามเพื่อน ๆ ว่า มีใครรู้จัก TouchMeNot บ้างคะ?'คอมเมนต์ใต้โพสต์เริ่มไหลแล้ว บางคนก็เดา