جميع فصول : الفصل -الفصل 120

สามวันหลังจากคืนที่ผับ Sinnermanทัชมารับส่งมายด์ตามปกติ ตอนเช้าส่งหน้าคณะ ตอนเย็นมารับกลับ มีข้อความทักหากันระหว่างวัน มีรูปอาหารที่อีกฝ่ายกิน มีคำบ่นเรื่องเรียน เรื่องงาน และเรื่องเพื่อนเหมือนคู่รักทั่วไปทุกอย่างดำเนินผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนมายด์เริ่มลืมไปแล้วว่า...ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มต้นจาก ‘แพ็กเกจ’บ่ายวันนั้น สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์ มายด์นั่งอยู่ที่โต๊ะประจำของแก๊งนางฟ้าใต้ร่มไม้ใหญ่ มือเล็กเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย หน้าจอแชตของเธอค้างอยู่ที่ชื่อ พี่ทัชข้อความล่าสุดถูกส่งมาเมื่อสิบนาทีก่อน‘เลิกเรียนแล้วเราไปเจอกันที่ร้านชาบูนะคะ’ริมฝีปากของมายด์ยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนรอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลง อีกไม่กี่วัน แพ็กเกจซีเคร็ตของเธอจะหมดอายุแล้วมายด์ถอนหายใจ สายตาเหม่อมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งความจริงแล้วเธอควรจะดีใจ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ทุกอย่างระหว่างเธอกับทัชดีขึ้นเรื่อย ๆ ดีจนบางครั้งเธอเผลอคิดว่า...นี่คือชีวิตจริง ไม่ใช่ข้อตกลงระหว่างกันหน้าจอในแอป Y.E.D แสดงวันที่คงเหลือของอายุแพ็กเกจ ยิ่งใกล้วันครบกำหนดมากเท่าไหร่ มายด์

“ใครผัววะ”มายด์เถียงทันที แต่ใบหน้ากลับแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด“อุ๊ยยย อีมายด์เขินค่ะ”ไอซ์ลากเสียงยาว ก่อนเอามือกุมอกทำท่าล้อเลียนคล้ายจะเป็นลม“พี่ทัชได้ยินคงปลื้มตายเลย”“กูว่าไม่น่าแค่ปลื้ม”ฝ้ายหัวเราะร่วน“พี่แกได้ควักบัตรเลี้ยงชาบูพวกเราอีก”แพมส่ายหน้าอ่อนใจ พลางเก็บหนังสือเข้ากระเป๋า“พวกมึงนี่นะ…”แต่สุดท้ายมุมปากของเธอก็ยกขึ้นเช่นกันเสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะอีกครั้ง ลมยามบ่ายพัดผ่านใต้ร่มไม้ใหญ่ บรรยากาศอบอุ่นและผ่อนคลายกว่าตอนที่มายด์นั่งอยู่คนเดียวมายด์มองหน้าเพื่อนทีละคน ฝ้ายที่ยังพูดไม่หยุด ไอซ์ที่กำลังวางแผนสั่งเนื้อพรีเมียม แพมที่ทำหน้าเหนื่อยใจกับพวกเพื่อน แล้วเธอก็ยิ้มออกมาอย่างสบายใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน“ก็ได้”“ไปกันหมดนี่แหละ”“เย้!”ฝ้ายกับไอซ์ร้องพร้อมกันทันที จนคนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ หันมามองเสียงหัวเราะยังคงดังต่อเนื่อง แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ในขณะที่พวกเธอกำลังนั่งวางแผนกินชาบูหลังเลิกเรียนอย่างสนุกสนานใครบางคนกำลังวางแผนทำลายความสุขทั้งหมดนี้อยู่เงียบ ๆ และอีกไม่นาน...พายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวอยู่ไกล ๆ ก็จะพัดเข้ามาถึงชีวิตของพวกเธออย่างไม่มีใครทันตั้

หัวใจของมายด์เต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล เธอเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ก่อนเดินลงบันไดไปพร้อมเพื่อนแต่ทันทีที่ก้าวพ้นตัวอาคาร เธอก็เห็นภาพที่คุ้นตา รถสปอร์ตสีดำคันเดิม จอดอยู่ใต้ร่มไม้ริมถนน และเจ้าของรถก็กำลังยืนพิงประตูรถอยู่ เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก ผมสีเข้มยุ่งนิด ๆ จากสายลม ดวงตาคมมองมาทางเธอทันทีที่เห็นร่างเล็กเดินออกมารอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้น เหมือนทุกครั้ง เหมือนเดิมทุกวัน หัวใจที่เคยหนักอึ้งจากข่าวลือทั้งวัน ค่อย ๆ เบาลงโดยไม่รู้ตัว“กูไปก่อนนะ”มายด์หันไปโบกมือให้เพื่อน ก่อนจะเดินตรงไปหาคนที่รออยู่ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ที่มุมหนึ่งของลานจอดรถมีใครบางคนกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นและกดถ่ายรูปเธอกับทัชเอาไว้เงียบ ๆหนึ่งภาพ สองภาพ สามภาพก่อนจะส่งมันออกไปยังใครบางคนทันที...ภายในรถยนต์สีขาวที่จอดอยู่ไม่ไกล หญิงสาวภายใต้แว่นกันแดดลดโทรศัพท์ลงช้า ๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์สีชากำลังจ้องมองภาพบนหน้าจอภาพของมายด์ และผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“มายด์...”เธอพึมพำชื่อของอีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนจะกดส่งรูปทั้งหมดไปยังแชตหนึ่ง พร้อมข้อความสั้น ๆ‘เจอแล้วค่

บ้านหลังใหญ่ในซอยเงียบย่านสุขุมวิทห้องรับแขกชั้นสองของตระกูลศิริกุลพิพัฒน์ตกแต่งด้วยโทนสีครีมและขาวนวลอย่างเรียบหรู ดอกไม้สดจัดเรียงบนโต๊ะกลาง กลิ่นน้ำชาลอยคลุ้งเบา ๆ ในอากาศ บรรยากาศดูสงบ อบอุ่น และสมบูรณ์แบบอรินนั่งอยู่บนโซฟาสีครีม ผมยาวรวบเรียบร้อย ชุดสีขาวที่ทำให้เธอดูราวกับตุ๊กตาสวยงาม มือบางวางซ้อนกันบนตัก ดวงตาจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามไนท์นั่งเอนพิงโซฟาอย่างสบาย นั่งไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำชาที่ยังไม่ได้จิบ สายตาเลื่อนผ่านหน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่เร่งรีบ ดูเหมือนการมาเยือนบ้านคู่หมั้นในบ่ายวันอาทิตย์เป็นเรื่องที่น่าเบื่อพอ ๆ กับการรอรถติดไฟแดง“พี่ไนท์คะ”“หืม?”เขาตอบโดยไม่เงยหน้า“ขอบคุณที่มาค่ะ” เธอยิ้มอ่อนโยน“รู้ว่าพี่ยุ่ง”“แม่เธอโทรมาสี่ครั้ง” เขาเงยหน้าขึ้นสบตาก่อนยิ้มมุมปากเล็กน้อย“ถ้าพี่ไม่มา ครั้งที่ห้าคงโทรหาแม่พี่แทน”“แม่เขาก็แค่เป็นห่วงน่ะค่ะ”“รู้อยู่”เขาหยิบแก้วน้ำชาขึ้นจิบ สายตามองไปที่ช่อดอกไม้บนโต๊ะ แล้วก็กลับมาที่เธออีกครั้งด้วยสายตาที่ประเมินอย่างเงียบ ๆอรินในวันนี้แต่งตัวดีกว่าปกติ“ช่วงนี้พี่เป็นยังไงบ้างคะ?”“ก็ปกติ” ไนท์ตอบสั้น ๆ

เช้าวันจันทร์ลานจอดรถหน้าคณะนิเทศศาสตร์คึกคักกว่าทุกวัน เพราะเป็นสัปดาห์ส่งงานกลุ่มของวิชาการผลิตสื่อ นักศึกษาปีสองเดินกันขวักไขว่ บ้างหอบอุปกรณ์ถ่ายทำ บ้างวิ่งตามหาสมาชิกกลุ่มที่ยังมาไม่ถึงมายด์เดินขึ้นบันไดพร้อมแพม ไอซ์ และฝ้าย ในมือมีแก้วชานมไข่มุกที่ซื้อมาระหว่างทาง“กลุ่มเราถ่ายฉากในโรงอาหารวันพุธนะ” ฝ้ายเปิดสมุดดูคิว“ไอซ์เป็นตากล้อง มายด์คุมบท แพมตัดต่อ กูเป็นพิธีกร”“ทำไมกูต้องตัดต่อทุกที” แพมบ่นเบา ๆ แต่ก็จดลงโน้ตบุ๊กอยู่ดี“ก็มึงเก่งสุดไง” ไอซ์ตบไหล่เพื่อน“ยอมรับชะตากรรมซะ”มายด์หัวเราะตามเพื่อน บรรยากาศเช้านั้นสดใส มีงานให้คิด มีเรื่องให้ทำตามปกติ จนกระทั่งช่วงพักระหว่างคาบเรียนไอซ์ที่นั่งไถโทรศัพท์เล่นอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เงียบลง นิ้วที่เคยเลื่อนเร็ว ๆ หยุดนิ่ง“อะไรอ่ะ” ฝ้ายเหลือบไปเห็นไอซ์รีบกดปิดหน้าจอ“เปล่า ไม่มีอะไร”แต่จังหวะที่เธอกดปิดนั้นช้าไปนิดเดียว มายด์เห็นภาพบนหน้าจอแล้ว ภาพงานปาร์ตี้คืนหนึ่ง ในฝูงคนหลายสิบ มีทัชอยู่มุมหนึ่ง และดาวอยู่ไม่ไกล ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ใกล้กัน แต่ทัชกำลังมองดาวอยู่ และสายตานั้น...ทำเอามายด์รู้สึกไม่ดีขึ้นในใจ“ขอกูดูหน่อย” มายด์พูดเสี