All Chapters of ENGINEER LOVER หวานใจยัยปากแจ๋ว: Chapter 31 - Chapter 40

"ไม่เลยนิค" เสียงแหบแห้งของเขาทำฉันใจสั่น"จะแกล้งกันไปถึงไหน ยูโรเห็นเค้าเป็นตัวอะไร ฮือ…""จานิค…พี่ขอโทษ"ไอ้รุ่นพี่โง่เอ๊ย ฉันอยากได้ยินคำว่าเป็นแฟนกันไหมไม่ใช่คำขอโทษ หืย ไม่ได้ดั่งใจจานิคเลย"เลิกพูดคำว่าขอโทษสักทีเค้าไม่อยากได้ยิน แค่พูดว่าเป็นแฟ…" พอได้สติว่าตัวเองกำลังจะพูดอะไรฉันจึงเงียบปากเอาไว้ สิ้นเสียงของฉันทำให้เขานิ่งไปพักใหญ่ ตาคู่คมยังคงจ้องมองฉันไม่หยุดก่อนที่ปากหยักได้รูปจะเอ่ยถามกลับ"ต้องเป็นไอ้ต้นกล้าของนิคใช่ไหม นิคถึงจะนั่งยิ้มมีความสุข""ทำไมต้องยิ้ม""แล้วนิคร้องไห้ทำไม ได้กับพี่มันน่าเสียใจขนาดนั้นเลยใช่ไหม""อือ" มันเสียใจตรงที่เขาทำตอนฉันไม่มีสติ ทำไมไม่ทำตอนที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบล่ะ ไอ้คนใจร้าย ฉันเสียเปรียบเขานะแบบนี้"เสียใจ? แต่ขึ้นขย่มเองเนี่ยนะ" ตายแล้วจานิค แกทำอะไรลงไปเนี่ย ขายหน้าลูกสาวผู้เรียบร้อยของป๊าเจตนิพัทธ์กับมัมมี่จัสมินเสียจริง"หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ" ยิ่งพูดฉันยิ่งอาย อยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด"ทำไมพี่จะพูด เซ็กซ์ก็แค่เรื่องสนุก จัสท์ฟอร์ฟัน ต่างคนต่างได้ นิคได้พี่ พี่ได้นิค นิคแตก พี่ก็แตก แฟร์กันทั้งสองฝ่าย""เค้าไม่ใช่ยูโรนะที่จะ

ฉันเผลอใช้มือสะกิดกับบาร์เบลจิวหัวจุกสีชมพูข้างซ้ายของเขาอย่างลืมตัว เจ้าของมันกัดปากซี๊ดเสียงออกมา เจาะตรงหัวนมแบบนี้จะเจ็บมากไหมนะ"เจาะตรงนี้เจ็บหรือเปล่า?" ขณะถามยังเขี่ยหัวจุกเขาเล่น"เสียวตอนโดนสะกิดมากกว่า" เขาไม่ได้เจาะข้างเดียวแต่ใส่จิวบาร์เบลหัวจุกทั้งสองข้าง หางคิ้วขวาใส่จิวไว้อีกหนึ่งตำแหน่ง เรือนร่างยูโรหลายส่วนมีรอยสักหลายที่ภายนอกเขาดูเป็นคนเย่อหยิ่งเข้าถึงยากแต่มีความแบดเข้ามาผสม แต่ภายในหลังจากถอดเสื้อทั้งการเจาะและการสัก เขาดูเป็นคนลึกลับ มีอีกตัวตนซ่อนเอาไว้และฉันต้องสัมผัสอีกตัวตนเขาให้ได้"เวลารุ่นน้องไม่เชื่อฟังรุ่นพี่แต่ละคนมีวิธีการลงโทษแตกต่างกันออกไป อย่างเช่น วิ่งรอบสนามฟุตบอล ทำความสะอาดห้องน้ำ อาคาร หรืออย่างอื่นก็ตามแต่ แต่สำหรับจานิคแล้วนั้นพี่มีวิธีลงโทษเด็กดื้อพิเศษมากกว่าคนอื่น…"ตาฉันเบิกโพรงเมื่อเห็นแก่นกายของเขาที่มันแข็งเต็มที่เพราะขนาดของมันใหญ่เกินกว่ามาตรฐานชายทั่วไปมาก"ใหญ่ไปแล้ว" พึมพำและใช้มือผลักตัวเองออกให้ห่างจากตัวเขา"มันเข้าได้ เชื่อพี่ เพราะมันเคยเข้าไปแล้ว" เขาจับหัวปลายอุ่นร้อนถูกับกลีบเนื้อฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำรักปลุกความต้องการในตัวฉั

ภายในตัวรถยนต์ผมเอาแต่นั่งคิดถึงเรื่องของไอ้เด็กแสบคนนั้นและเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา แอบตำหนิตัวเองไม่รู้กี่รอบที่เผลอปล่อยให้มันเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น รอยเลือดบนผ้าปูที่นอนผืนนั้นยังติดตาผมไม่หาย เราทำกันไปทั้งหมดสามรอบโดยไม่ได้ป้องกัน นี่ถ้าเธอท้องขึ้นมาผมจะทำยังไงโอ๊ย กูปวดหัวว่ากันว่าผู้หญิงหากได้เสียบริสุทธิ์ให้กับผู้ชายคนไหนแล้วพวกเธอจะยึดติดกับคนแรกเสมอเท่าที่ผมรู้มาจากปากของเพื่อน หลังจากกิจกรรมรักจบลงผู้หญิงส่วนมากมักส่งข้อความหาไม่หยุด โทรจิกทุกนาทีเพราะอยากผูกมัดแต่ก็ดีเหมือนกันที่จานิคไม่ส่งข้อความมากวนใจหรือแสดงความต้องการอยากให้ผมได้รับผิดชอบ ไม่ปวดกบาลดี เธอเล่นเงียบหายเข้าไปในกลีบเมฆไม่ยึดติดในเซ็กซ์ครั้งแรกเหมือนคนอื่น กลับกันเป็นผมเองที่เอาเฝ้าแต่คิดเรื่องนี้ทั้งที่เธอไม่ใช่คนแรกของผม"อะไรวะ ได้กูแล้วคิดจะเงียบไปแบบนี้เหรอ?" บ่นพึมพำกับตัวเองในรถลูกรัก ใบหน้าและเสียงครางของเธอตอนอยู่บนเตียงด้วยกันยังลอยว่อนกวนใจทุกครั้งEuro : อย่าเงียบหายไปแบบนี้ดิผมส่งข้อความของวันนี้ไปหาเธอรอบที่ยี่สิบ ในห้องแชตตอนนี้เริ่มหนักขวาเพราะมีแค่บทสนทนาของผมเป็นส่วนใหญ่ แต่คนใจร้

ก่อนหน้านั้นทุก ๆ ครั้งมายังโรงอาหารผมไม่ค่อยสังเกตอะไรรอบตัวหรอก เวลานั้นมีหน้าที่ทำอะไรก็รีบ ๆ ทำให้เสร็จ แต่หลังจากวันนั้นทำให้ผมต้องมองหาไอ้เด็กคนที่ชื่อจานิคตลอดและมันก็เจอเธอทุกครั้งกลุ่มนักศึกษาชั้นปีหนึ่งนั่งรับประทานอาหารกลางวันอยู่สี่ถึงห้าคนและหนึ่งในนั้นก็มีเมียของผมด้วย เธอเป็นเมียเพียงคนเดียวที่ผมสถาปนาแต่งตั้งมอบเกียรติยศให้แล้ว สงสัยต้องเดินเข้าไปทักทายสักหน่อย เพราะตั้งแต่เจอกันล่าสุดตอนอยู่โรงรถเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เจอหน้ากันที่ไหนทำเมินใส่ผมทุกครั้ง"อร่อยไหมครับ" ผมถามด้วยน้ำเสียงปกติไม่ได้ใส่อารมณ์หรือกวนประสาทเธออะไรเลยเมื่อเพื่อนคนอื่นเห็นหน้าผมทุกคนต่างทำความเคารพกันหมด ผิดกับเด็กคนนี้เธอตอบผมกลับมาแบบเรียบ ๆ"เสือกจังเลยค่ะพี่ยูโร" มือน้อยตักอาหารตรงหน้าเข้าปากทีละนิด เคี้ยวมันช้า ๆ ปานกับคนไม่มีแรง มีบางครั้งหยิบเอาน้ำมะพร้าวขึ้นดื่มตั้งแต่เรียนอยู่ที่นี่มาสี่ปีไม่เคยมีรุ่นน้องคนไหนกล้าพูดคำนี้กับผมสักคน ไม่ว่าจะเป็นรุ่นน้องผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่มี แต่กับจานิคเธอคือคนแรกก็ว่าได้ หน้าตาเธอดีมากนะแต่ปากแจ๋วไปหน่อย"คำพูดคำจาไม่น่ารักเลยนะจานิค พี่เป็นรุ่น

"พี่ถามดี ๆ นะนิค หรือจะให้พี่ฉีกงานนิคอีกครั้ง" ไม่ทำหรอกแค่นี้ก็สงสารเธอมากแล้ว"เค้าจะกลับ" เสียงเล็กตอบกลับมา ต้องเอาเรื่องงานมาขู่ถึงยอม"เดี๋ยวพี่ไปส่ง" คราวนี้เป็นไอ้ต้าร์ที่เป็นฝ่ายมองหน้าผมพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มออกมาอย่างกับรู้ใจร่างเล็กเดินนำหน้าไปยังโรงจอดรถของคณะอย่างเร่งรีบไม่รู้จะรีบไปไหน สองเท้าเล็กก้าวเดินฉับ ๆ ไปให้ไว"เดินนำขนาดนี้รู้เหรอว่ารถพี่คันไหน""ไม่รู้""แบบนี้ไงถึงได้ปล่อยลมผิดคัน" ใบหน้าสวยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อโดนจับได้ คงคิดไม่ถึงว่าผมจะรู้"รู้เหรอ" เจ้าตัวเอียงคอมองเล็กน้อย"ไม่มั้ง ยัยบ๊องเอ๊ย คันนี้"ทำไมวันนั้นผมจะไม่รู้เพราะเดินตามหลังเธอมาติด ๆ แค่อยากดูสถานการณ์ก่อนว่าเด็กคนนี้คิดจะทำอะไร คันแรกที่เธอบู่มบ่ามใช้มือเขียนกระจกเป็นรถของอาจารย์อดิศักดิ์เขาสอนการเขียนแบบและรถคันที่จอดข้างผมเป็นรถของอาจารย์ชนานนท์เขาสอนปีสี่เหตุการณ์วันนั้นทำผมยืนยิ้มคนเดียวไม่ต่างกับคนบ้าจานิคก้าวขาขึ้นมาบนรถทิ้งตัวลงนั่งด้วยความเก้อเขิน เสียงแจ้งเตือนให้คาดเข็มขัดนิรภัยส่งเสียงดังไม่หยุดเมื่อเด็กคนนี้ลืม"คาดเข็มขัดด้วยสิ" บ่นให้คนที่นั่งอยู่ข้างพร้อมทำการคาดเซ