All Chapters of ข้าก็แค่สาวใช้ไร้ค่า: Chapter 11 - Chapter 20

" พวกเจ้าจะอยากรู้ไปทำไม"" ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าอย่างไรเล่า"ลู่ถิงเฟิงพูดด้วยท่าทางจริงจัง นางไม่ได้สนใจ คิดว่าเขาก็แค่พูดไปอย่างนั้น" ก็ได้ ถ้าอยากรู้ข้าจะเล่าให้ฟัง"นางเล่าเรื่องของนางให้พวกเขาทั้งสามคนฟัง พอฟังจบแต่ละคนก็แสดงสีหน้าท่าทีโกรธจัดออกมา" อาเฟิงไปบอกทุกคน พรุ่งนี้เราจะไปปล้นจวนอันโหว"" เยียนเอ๋อ ในเมื่อเขาทำกับเจ้าถึงเพียงนี้แล้วเจ้ายังคิดจะกลับไปหาเขาอีกรึ"" นั่นสิ ในเมื่อเจ้าหลุดพ้นมาแล้วก็อย่ากลับไปอีกเลยอยู่กับพวกข้าที่นี่แหละ"" ใช่แล้วเยียนเอ๋อ เจ้าอยากได้อะไรข้าจะหามาให้เจ้า"จั่วหมิงไม่ได้พูดเปล่าๆแต่กุมมือนางส่งสายตาวิ๊งๆให้ นางดึงมือออก " ข้าไม่ได้จะกลับจวนโหวแต่จะไปหาใช้ชีวิตของข้าเอง"" ในเมื่อไม่ได้กลับไปที่นั่นก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่สิหรือเจ้ารังเกียจพวกข้า"ลู่ถิงเฟิงพูดเสียงออดอ้อน ทั้งสามคนมองมาที่นางเป็นตาเดียว" ข้า ข้าไม่ได้รังเกียจ แต่ว่า"" แต่อะไร"" ข้ารู้เเล้วที่นี่มีแต่บุรุษ มีเจ้าเป็นสตรีคนเดียวเจ้าคงเหงาใช่ไหม"" งั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปจับตัวสตรีสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า แบบนี้เจ้าจะได้ไม่เหงา"ผลั๊ว ลู่ถิงเฟิงตบหัวจั่วหมิง" คิดอะไรไม่เข้าท่า

" ได้สิ แต่แค่ดูเฉยๆนะ"จั่วหมิงรีบลุกขึ้นถกผ้ากระโปรงนางเปิดออก เขากลืนน้ำลายดังเอือก มองดูกลีบอูมสองกลีบปิดสนิท เขาใช้นิ้วแหวกดูรูร่อง" อา เยียนเอ๋อข้าอยากชิม"ไม่รอให้นางตอบรับเขาก็ลากลิ้นเลียชิม" อ๊ะ อาหมิงอย่า อื้อ อาา"แผล่บแผล่บ จั่วหมิงเลียทั่วทั้งกลีบร่อง นิ้วกลางแยงแหย่ข้างในรู" อาาาา"นางเสียวจนต้องครางออกมา ลู่ถิงเฟิงกับเฉินหยางเดินเข้ามาด้วยหน้าตาถมึงทึง"อาหมิง"จั่วหมิงผละออกจากหว่างขานาง" เจ้าผิดคำพูด ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรจะรอพวกเราทำพร้อมกันไง"" ข้าก็แค่ชิมดูเฉยๆ"ลู่ถิงเฟิงกับเฉินหยางจ้องมองตรงนั้นของนางตาเป็นประกาย" เยียนเอ๋อข้าก็อยากชิมของเจ้าบ้าง"" เจ้าให้เขาชิมได้ข้าก็ต้องได้ชิมด้วย เจ้าอย่าลำเอียงสิ"ลู่ถิงเฟิงเข้ามาดูดเลียสลับกับเฉินหยาง จั่วหมิงบีบขยำเต้าอวบของนาง ออดอ้อนขอชิม ลู่ถิงเฟิงไม่ยอมขยับขึ้นมาบีบขยำเต้าอวบล้นมือ พริบตาเดียวพวกเขาทั้งสามก็ถอดผ้านางจนเปลือยเปล่า" เยียนเอ๋อพวกเราเข้าหอกันเถอะ"ลู่ถิงเฟิงดูดนมนางเต้าหนึ่ง จั่วหมิงดูดอีกเต้าหนึ่ง ส่วนเฉินหยางยังไม่ยอมผละออกจากหว่างขา ก้มหน้าเลียร่องของนางอย่างมูมมามลู่ถิงเฟิงประกบปากจูบนางมือก็บีบ

ซ่งอวี่เยียนใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในหมูบ้านโจร มีสามีโจรสามคนที่รักและตามใจนางเฉินหยางแม้พูดน้อยไม่ค่อยยิ้มดูจะเงียบขรึม แต่เมื่ออยู่กับนางเขาจะยิ้มตลอดและพูดมากกว่าปกติ เขาไม่พูดไม่บอกแต่ลงมือทำเลย ลู่ถิงเฟิงเป็นคนอารมณ์ดีเวลานางอยู่กลับเขา เขามักจะเล่าเรื่องต่างๆให้นางฟัง ทำให้นางหัวเราะได้ตลอด ยังเอาใจเก่งเป็นที่หนึ่ง ส่วนจั่วหมิงเขาเป็นคนที่ขี้อ้อนที่สุด ชอบอ้อนนาง เมื่อถึงเวรของเขาที่ต้องนอนกับนางก่อนนอนจะอ้อนดูดนมนางทุกครั้ง เขาบอกหากไม่ได้ดูดนมนางเขาจะนอนไม่หลับ เขาไม่เพียงแต่ขี้อ้อนแต่ยังขี้เอาด้วยตั้งแต่วันนั้นที่นางกับพวกเขาทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินแต่งงานกัน พวกเขาก็ไม่ได้ออกปล้นอีก เงินทองสมบัติที่ปล้นมาจากจวนโหวและก่อนหน้าก็มากพอจะทำให้ทุกคนในหมู่บ้านสุขสบายไปทั้งชาติ โจรหลายคนเริ่มสร้างครอบครัวมีภรรยา นางหวังว่าชีวิตแบบนี้ของนางจะสงบสุขเรื่อยไป มีความสุขกับพวกเขาตลอดชีวิต วันนี้ในเมืองมีงานเทศกาลเซี่ยหยวนเจี๋ย นางบอกพวกเขาว่าไม่อยากไป แค่ลอยกระทงอยู่ที่หมู่บ้านก็พอ วันนี้ทั้งวันพวกเขาทั้งสามคนจึงวุ่นอยู่กับการทำกระทงเพื่อใช้ลอยกับนาง จั่วหมิงเป็นคนที่มีฝีมือเขาทำกระทงกลี

ตอนเช้าอันฟู่หลุนถือถาดอาหารยกเข้ามาให้นางด้วยตัวเอง" เยียนเยียน กินข้าว "นางหันหน้าหนี" มีหมูตุ๋นน้ำแดงที่เจ้าชอบด้วยนะ"เขาส่งตะเกียบให้นาง นางปัดออก ตะเกียบหล่นพื้น เขาพยายามระงับความโกรธ" ต่อให้เจ้าอดอาหารอีกสักกี่วัน พวกมันก็ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาหรอก เจ้ายอมรับความจริงเถอะว่าพวกมันตายแล้ว"เพี๊ยะ นางตบหน้าเขาอย่างเเรง" เป็นเพราะท่าน ท่านชั่วช้าจิตใจอำมหิตเมื่อก่อนทรมารข้ายังไม่พอรึไงถึงต้องตามมาจองล้างจองผลาญข้า มาทำร้ายสามีข้าหากเกลียดข้านักก็ฆ่าข้าให้ตายไปเลยสิ"นางจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา มันวูบไหวสะท้อนความเจ็บปวด เขาจะเจ็บปวดเรื่องอะไร เขาต้องสะใจสิที่ได้ทรมานนางเห็นนางเสียใจ" ข้าไม่เคยเกลียดเจ้า เมื่อก่อนข้าลงโทษเจ้าเพราะอยากให้เจ้าได้รับบทเรียน ไม่อยากให้เจ้าเสียนิสัย"" ฮ่าฮ่า บทเรียน บทเรียนของท่านคือการทรมานร่างกายข้าจนเกือบตายเนี่ยนะ ท่านฟังความข้างเดียวไม่ให้ข้าได้อธิบายสักคำก็ตัดสินว่าข้าผิด สั่งลงโทษข้าโบยข้าจนเนื้อแตก ภรรยารักของท่านเพื่อใส่ร้ายข้านางตกน้ำไปเอง ท่านก็ผลักข้าตกน้ำ มัดข้าติดไว้กับต้นเสาแช่ข้าในน้ำ แผลข้าปริแตกแช่น้ำจนเปื่อยเน่า ฝูงปลารุมกัดกินจนเนื

อันฟู่หลุนเดินเข้ามา" หยุด ข้าบอกให้หยุด นี่พวกเจ้าทำอะไรกัน"ทั้งสี่คนหยุดชะงัก ซ่งอวี่เยียนกับจางรั่วซีผละออกจากกัน อันฟู่หลุนมองขมวดคิ้วด้วยสายตาไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าคนที่มาก่อเรื่องกับซ่งอวี่เยียนคือจางรั่วซี" ซีซี ทำไมเป็นเจ้า เจ้ามาที่นี่ทำไม"เขาไม่รู้ว่าใครบอกนาง แล้วนางรู้ได้ยังไงว่าเขาพาซ่งอวี่เยียนมาไว้ที่นี่ แถมยังมาก่อเรื่องวุ่นวายอีก เขาตวัดสายตามองซือซือ" เป็นเจ้าใช่ไหมที่คาบข่าวไปบอกนาง นางถึงได้มาก่อเรื่องที่นี่ พานายของเจ้ากลับไปซะอย่าได้มาวุ่นวายที่นี่อีก ไม่งั้นข้าจะขายเจ้าไปเป็นทาสอยู่ชายแดน"ซือซือหน้าซีดจับแขนจางรั่วซีจะพากลับ" ฮูหยินกลับเถอะเจ้าค่ะ"จางรั่วซีสะบัดแขนออก" ข้าไม่ไป ถ้าข้าไม่มาจะเห็นกับตาได้ยังไงว่าท่านพามันมาซ่อนอยู่ที่นี่ จวนมีแต่ไม่ยอมกลับ ปล่อยให้ข้าต้องเฝ้าจวนคนเดียวไม่ต่างกับหญิงหม้าย ส่วนตัวท่านมากกนังแพศยาอยู่ที่นี่ ท่านรู้ไหมว่านางยอมรับว่าโจรพวกนั้นเป็นสามีของนาง มีสามีหลายคนนางบอกว่านางชอบมาก ได้ยินไหม รู้แบบนี้ท่านยังจะ"ตุ๊บ ซ่งอวี่เยียนกระโดดถีบจางรั่วซีจากด้านหลัง จางรั่วซีเสียหลักล้มทับอันฟู่หลุน นางรีบวิ่งหนีออกไป อันฟู่หลุนรี