ข้าก็แค่สาวใช้ไร้ค่า

ไม้ท่อนใหญ่ฟาดกระทบลงมาบนแผ่นหลังของนางครั้งแล้วครั้งเล่า เสื้อที่สวมขาดวิ่นเผยให้เห็นแผลจากการถูกโบยที่ปริแตก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้มลอยตามลม บ่าวรับใช้หลายคนเบนหน้าหนี บางคนมองมาที่นางด้วยสายตาสงสาร แม้จะถูกโบยลงมาหนักๆแต่นางก็ไม่ปริปากร้องสักแอะ 

สายตาของนางมองดูอันฟู่หลุนที่ยืนกอดจางรั่วซี เขามองมาที่นางด้วยสายตาเย็นชา ส่วนจางรั่วซีที่ซบอยู่ในอ้อมอกของเขาเผยรอยยิ้มหยันอย่างเห็นได้ชัด 

เห็นสายตาตัดพ้อที่ซ่งอวี่เยี่ยนมองมา อันฟู่หลุนก็ยิ่งขมวดคิ้วมุ่น ถูกโบยขนาดนี้ยังไม่ปริปากร้องสักคำ นางช่างอดทนดีแท้ เขาเองก็ไม่อยากจะลงโทษนางหรอก แต่นางทำให้จางรั่วซีต้องบาดเจ็บ นี่เป็นบทลงโทษสำหรับสาวใช้อย่างนาง

" ซีซี ข้างนอกแดดร้อน เจ้าร่างกายอ่อนแอกลับห้องเถิด"

จางรั่วซีพยักหน้ารับ เขาประคองนางหันหลังเดินจากไป ซ่งอวี่เยียนมองตามพวกเขา สายตาเริ่มพร่ามัว 

เมื่อ8ปีก่อนนางมีอายุเพียง8ปี ถูกขายเข้าหอนางโลม แม่เล้าบอกว่าอีกไม่กี่ปีจะปลุกปั้นให้นางเป็นนางโลมอันลือชื่อของหอชุ่ยเฟิง แต่ตอนนี้นางยังเด็กอยู่ จึงให้เป็นเด็กรับใช้คอยเรียนรู้จากรุ่นพี่ไปก่อน อยู่ที่หอชุ่ยเฟิงได้สามเดือน วันนั้นลูกค้าเยอะเป็นพิเศษนางจึงได้มีโอกาสช่วยเสี่ยวเอ้อยกอาหารไปให้ลูกค้า และหนึ่งในนั้นคืออันฟู่หลุน นางสังเกตุได้ว่าเขามองนางอยู่ตลอดเวลา

" ไปตามเจ้าของหอมาพบข้า"

นางตกใจคิดว่านางทำอะไรผิดถึงทำให้เขาไม่พอใจรึเปล่า เขาคงสังเกตุเห็นท่าทีตื่นตระหนกของนางจึงพูดขึ้น

" ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่อยากสนทนากับเจ้าของหอนิดหน่อย"

นางเดินไปตามฉู่อิงกั่วเจ้าของหอชุ่ยเฟิงมา

" คุณชายท่านนี้มีอะไรต้องการเป็นพิเศษหรือไม่ หรือว่านางทำให้ท่านไม่พอใจเรื่องใด ข้าต้องขอโทษแทนนางด้วยนางยังเด็กพึ่ง8ปีเท่านั้นเอง นางพึ่งมาอยู่ใหม่ หากท่านไม่ต้องการเห็นหน้านางข้าจะให้นางไปเดี๋ยวนี้"

ฉู่อิงกั่วส่งสายตาให้นางออกไป นางรีบเดินออกไปแต่เขาก็เรียกเอาไว้

" ช้าก่อน"

" ท่านมีสิ่งใดต้องการบอกข้าได้เลย หรือว่าอยากได้สาวงาม ที่นี่มีสาวงามเยอะแยะข้าจะให้พวกนางมาดูแลท่าน เจ้าไปเรียกปิงเอ๋อกับเป่าเอ๋อมาดูแลคุณชายท่านนี้เร็ว"

ฉู่อิงกั่วพูดจายิ้มแย้มก่อนจะะหันไปสั่งซ่งอวี่เยียน ซ่งอวี่เยียนยังไม่ทันจะได้ขยับก็ชะงักกับคำพูดของเขา

" ข้าต้องการนาง"

ฉู่อิงกั่วหันควับไปมองซ่งอวี่เยียนด้วยความตกใจ ก่อนจะดึงตัวนางไปหลบข้างหลัง

" ฮ่าฮ่าคุณชาย ท่านล้อเล่นแล้ว นางยังเด็กพึ่ง8ปียังไม่ทันมีระดู ไม่อาจทำเรื่องอย่างว่าได้ หากท่านชอบนางอยากได้นางก็รออีกสัก5-6ปีเถิด ถึงเวลานั้นแล้วท่านค่อยมาใช้บริการนาง"

อันฟู่หลุนจ้องมองฉู่อิงกั่วสายตาดุดัน

" ข้าไม่ได้อยากได้นางไปทำเรื่องอย่างว่า"

ซ่งอวี่เยียนกับฉู่อิงกั่วถอนหายใจโล่งอก

" แล้วที่ท่านบอกว่าอยากได้นาง"

" ข้าอยากได้นางไปเป็นสาวใช้ที่จวน นางยังเด็กไม่ควรอยู่ในสถานที่เริงรมย์แบบนี้"

เขามองไปยังนางที่ยืนข้างหลังแม่เล้าโผล่หัวออกมามอง

" เจ้าอยากติดตามรับใช้ข้าหรือไม่ ข้าจะสอนหนังสือเจ้า แล้วก็สอนวรยุทธ์ไว้ป้องกันตัวด้วย"

ซ่งอวี่เยียนมีประกายตาระยิบ นางก้าวออกมาจากหลังฉู่อิงกั่วถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

" ท่านพูดจริงเหรอเจ้าคะ"

" อืม"

" ไม่ได้"

ฉู่อิงกั่วรีบขัด

" เจ้าซื้อนางมาเท่าไหร่ ข้าให้สองเท่า"

" ข้าเห็นนางมีหน้าตางดงามมีแววจะเป็นนางโลมเลื่องชื่อ ต่อไปจะสร้างชื่อเสียงให้หอชุ่ยเฟิงของข้า"

" พันตำลึงพอไหม"

ฉู่อิงกั่วรีบคว้าตั๋วเงินมาถือไว้แล้วผลักนางไปหาอันฟู่หลุน

" ที่จริงข้าไม่อยากให้เจ้าไปหรอกนะ แต่เห็นว่าเจ้ายังเด็กยังมีอนาคตอีกไกล ข้าเลยยอมยอมให้เจ้าไป"

ตั้งแต่นั้นมานางก็เป็นสาวใช้ติดตามอันฟู่หลุน นางมารู้ทีหลังว่าเขาเป็นท่านโหว เขาสอนหนังสือนาง ยังสอนวรยุทธิ์ไว้ป้องกันตัว ชีวิตนางสงบสุขเรื่อยมา วันเวลาผ่านไปพริบตาเดียวจากเด็กน้อยในวันนั้น นางเติบโตเป็นสาวสะพรั่ง 

นางคิดว่าความเอาใจใส่ที่เขามีให้นางคือความรัก คิดว่าที่เขาทำดีกับนางใกล้ชิดนางเขาจะมีใจให้นาง เพราะตั้งแต่นางติดตามเขามาก็ไม่เห็นเขาจะมีสตรีคนไหน หรือพูดถึงสตรีคนไหนเลย ใครๆต่างก็พูดกันว่านางเป็นคนโปรดของเขา วันข้างหน้าเขาอาจยกนางขึ้นเป็นฮูหยิน ความอ่อนโยนใจดีของเขาทำให้นางหลงรัก คิดว่าสักวันเขาจะให้นางเป็นภรรยาอย่างที่ทุกคนในจวนเล่าลือกัน แต่นางลืมคิดไป ว่านางเป็นเพียงสาวใช้ต่ำต้อย จะคู่ควรเป็นภรรยาท่านโหวผู้สูงศักดิ์ได้ยังไง 

ต่อมาความจริงก็ตีแสกหน้านางอย่างจัง เมื่อเขาตกแต่งสตรีนางหนึ่งเข้าจวน สตรีนางนั้นชื่อจางรั่วซี เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทเขา ก่อนตายเพื่อนสนิทได้ฝากฝังให้ช่วยดูแล เขาช่างเป็นคนดีจริงๆเพื่อจะได้ดูแลสตรีคนนั้น จึงแต่งเข้าเรือนมาเป็นฮูหยิน 

จางรั่วซีเป็นคุณหนูในห้องหอ เจ็บป่วยขี้โรคร่างกายอ่อนแอ ทั้งยังมีโรคหัวใจ เขาบอกทุกคนในจวนแบบนั้น และให้บ่าวรับใช้ทุกคนช่วยกันดูแลนางเป็นพิเศษ 

ตั้งแต่เขาแต่งงานมาก็สั่งนางว่าไม่ต้องติดตามเขาอีก ให้ไปทำงานในเรือนเหมือนบ่าวรับใช้คนอื่น 

หลังงานแต่งวันแรก จางรั่วซีให้คนมารื้อค้นห้องของนางจนเละเทะ อ้างว่าทำกำไลหยกหาย มีคนเห็นขโมยวิ่งมาทางนี้ และสงสัยว่าเป็นนาง คนพวกนั้นทำลายข้าวของของนางหล่นแตกไปหลายอย่าง ทั้งปิ่นปักผมและตุ๊กตาไม้ที่อันฟู่หลุนให้นาง พอทุกอย่างพังหมด สาวใช้ส่วนตัวของจางรั่วซีก็บอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด เจอกำไลหยกวงนั้นแล้ว นางรู้ว่าทุกอย่างเป็นการจงใจของจางรั่วซี

อีกสามวันต่อมานางถูกเรียกให้นำขนมกับน้ำชาไปให้จางรั่วซี นางรินชาส่งให้ แต่จางรั่วซีกลับเทชารดมือตัวเอง แล้วกล่าวโทษนาง ทำให้อันฟู่หลุนสั่งลงโทษโบยนางอยู่ตอนนี้ เขาไม่ถามไม่ฟังเหตุผล มาถึงก็ปรี่ไปดูมือของจางรั่วซี แล้วสั่งลงโทษนางทันทีนางถูกโบยครั้งที่50ก็หมดสติไป