" ถ้าวันนึงเจ้าความจำเสื่อมจำข้าไม่ได้"" ถ้าข้ารู้ตัวว่าข้าความจำเสื่อม จำอะไรไม่ได้แม้กระทั่งชื่อตัวเอง ต่อให้มีองค์หญิงรัชทายาทมาช่วยข้าไว้ ข้าก็จะอยู่ห่างๆนางจะไม่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดเกินเลย ข้าจะทำทุกทางเพื่อฟื้นความจำให้ตัวเอง"นางยิ้มน้ำตาคลอ เขาจูบหน้าผากนางเลื่อนจูบมาที่แก้มและปาก บดจูบกันดูดดื่มนางเผยอปากให้เขาใช้ลิ้นชอนไชเข้าไปก็อกก็อก เสียงเคาะประตูขัดจังหวะทำนางกับเขาผละจากกัน" อาหยางข้าเอง จั่วหมิง เปิดประตูให้ข้าเข้าไปหน่อยได้ไหม"เฉินหยางมองหน้านาง หากนางไม่ให้เขาเปิดเขาก็จะไม่เปิด นางพยักหน้าเขาจึงเดินไปเปิดประตู" นี่ก็ดึกแล้วเจ้ามีอะไร"จั่วหมิงมองเลยไปด้านหลัง เห็นซ่งอวี่เยียนกำลังรินชาดื่ม" ข้าอยากคุยกับนางตามลำพัง เจ้าช่วยออกไปก่อน"เฉินหยางไม่อยากออกไป แต่เมื่อเห็นแววตาเว้าวอนของจั่วหมิงเขาก็ถอนหายใจ ทั้งสองควรคุยปรับความเข้าใจกัน" เยียนเอ๋อ"นางเงยหน้าขึ้นมองจั่วหมิง" มีอะไรก็รีบพูดมา ข้าง่วงนอนแล้ววันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน"" ข้ากับองค์หญิงไซ่หย่าไม่มีอะไรเกินเลยใจของข้ายังคงมีแต่เจ้าคนเดียว แต่ข้ายังกลับไปกับเจ้าตอนนี้ไม่ได้ ข้าต้องไปส่งนางที่วังหลวงแคว้นฉ
Read more