Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

เสิ่นซูฉีจึงเดินกลับบ้าน นางถึงบ้านเช่าก็ยามโหย่วแล้ว อาหารเสร็จพอดี ไก่ตุ๋นเห็ดและเห็ดผัดไข่เพ่ยเพ่ยทำได้น่ากิน แต่กลิ่นอาหารตอนนี้ทำเอาเสิ่นซูฉีกินไม่ลงเสียแล้ว"อื้อ..หมะ..เหม็นจัง อุ๊บ ข้าคลื่นไส้จัง อยากจะอาเจียน อื้อ"เสิ่นซูฉีวิ่งไปที่กระถางต้นไม้และอาเจียนออกมา ใบหน้าซีดเซียว เสิ่นซูเจินเห็นพี่สาวจะเป็นลมก็รีบวิ่งมาดู เพ่ยเพ่ยช่วยประคองและพัดให้ประคองนางมานั่งพัก"พี่รองท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านไหวหรือไม่""ข้าเวียนหัวนะ อยากอาเจียน กับข้าววันนี้เหม็นไปหมดเลย พาพี่เข้านอนเถอะน้องสาม"เสิ่นซูเจินพยักหน้าก่อนจะพาพี่สาวเข้าห้อง เพ่ยเพ่ยมองตามทั้งคู่ก่อนจะเอ่ยออกมา"อาการพี่รองเหมือนกับท่านแม่ของข้าตอนที่แพ้ท้องตั้งครรภ์อาไท่เลยเจ้าคะ""อะไรนะ?/อะไรนะ?"ทั้งสามคนอุทานออกมาพร้อมกัน เสิ่นซูฉีส่ายหน้าก่อนจะพูดกับตัวเอง"ไม่นะเจ๊ด้า ไอ้หน้าโลงเย็นนั่นคงไม่เตะปี๊บดัง น้ำยาคงไม่แรงถึงขนาดสองครั้งก็ติดหรอกน่า ครั้งแรกยายหนูนี่ก็แค่พลาดไป ส่วนครั้งสองฉันก็แค่เคลิ้มโว้ย"เสิ่นซูเหิงเห็นหน้าน้องสาวซีดก็บอกให้เสิ่นซูเจินพานางไปพักก่อน"พาพี่รองเจ้าไปนอนพักเถอะ พรุ่งนี้ท่านหมอจะมาฝังเข็ม

หยางเวยหยางกระเซ้าบุตรสาว หยางซินอี้เห็นเสี่ยวหู่ผ่านมาพอดีจึงเห็นช่องทางรีดไถจากพี่ชายได้หลายตำลึงจึงเอ่ยเสียงดัง"ลูกว่าลูกรู้นะเพคะเสด็จแม่ ท่านพ่อว่าคนที่พี่ชายตามหานั้นอยู่ที่ไหน ลูกหาข่าวเก่งกว่าองครักษ์เสด็จตาเสียอีก"ดรุณีน้อยจงใจเอ่ยเสียงดัง มีข่าวนี้นางก็สามารถรีดไถพี่ชายได้แล้วก่อนจะยิ้มซุกซนแล้วเดินจากไป องค์หญิงใหญ่เอ่ยกับสามี"หมิงเอ่อร์ไม่สบายมาหลายวันแล้ว อาการราวกับคนแพ้ท้องหรือว่าจะแพ้ท้องแทนเมียกันเจ้าคะ แม่หนูเสิ่นคนนั้นอาจกำลังตั้งครรภ์สายเลือดสกุลหยางอยู่หรือเปล่า""แพ้ท้องแทนเมียหรือ หากเด็กคนนั้นตั้งครรภ์จริงๆก็คงดี แต่ว่าการจะแพ้ท้องแทนได้โบราณว่าไว้จะต้องรักเมียมากนะน้องหญิง หมิงเอ๋อร์รักแม่หนูเสิ่นคนนั้นหรือ"องค์หญิงใหญ่ที่ได้ยินว่าจากสามีก็ใบหน้างอง้ำทันทีก่อนจะเอ่ยประชดประชัน"ท่านพี่ไม่เคยแพ้ท้องแทนข้าสักครั้ง เช่นนั้นก็แปลว่าท่านมิเคยรักใคร่ในตัวข้า เป็นข้ารักท่านฝ่ายเดียวเช่นนั้นสิเจ้าคะ หึน่าน้อยใจนัก"หยางเวยหยาง".............."เขายังไม่ทันจะตอบกลับ เมียเอ่ยจบนางก็เดินไปเลยทิ้งให้แม่ทัพใหญ่ยืนอึ้งก่อนจะเกาหัวเขาหันไปถามกุนซือของตน"จางฝู..ข้าทำผิดอะ

ทั้งสองคนเอาหอยไปล้างดินเลนจากนั้นก็เอาลงแช่ในกะละมังไม้ พร้อมกับใส่เกลือลงไป ดรุณีน้อยทั้งสองไปจัดการล้างตัวอาบน้จนสะอาด เพ่ยเพ่ยเช็ดผมให้เสิ่นซูเจิน ส่วนนางก็มีเสิ่นซูฉีเช็ดให้อีกที ทุกคนสนทนากันไปด้วย"พี่ใหญ่ ข้ามีเงินที่ท่านลุงให้มาต่างหาก พอที่จะซื้อรถม้าสักคัน ท่านเดินได้แล้วแม้จะยังเพิ่งเริ่มแต่คงสามารถสอนอาไท่ขี่ม้าได้นะเจ้าคะ""เจ้าจะซื้อรถม้าหรือน้องรอง""ใช่เจ้าค่ะ ตัวเมืองกับหมู่บ้านห่างกันสิบลี้ เดินทางไปกลับหากใช้เกวียนยังเกือบสองชั่วยาม ไม่ต้องพูดถึงเกวียนในหมู่บ้านมีแค่ท่านผู้นำกับบ้านท่านยายจ้าวคนนั้น เรามีรถม้าจะได้ไวหน่อย ข้าจะไปเช่าร้านขายบะหมี่ในเมืองเจ้าค่ะ""เช่าร้านหรือแต่ว่าเจ้าตั้งครรภ์อยู่นะ ช่วงนี้อย่าเพิ่งทำอะไรที่เหนื่อยนักเลย"เสิ่นซูหานเอ่ยแก่น้องสาว แต่เสิ่นซูฉียิ้มให้เขาก่อนจะหันไปหาทั้งสามคนที่นั่งตาแป๋ว"พี่ใหญ่ ตอนนี้ท้องยังไม่ใหญ่ ข้าจะสอนน้องๆทำบะหมี่และสอนปรุงรสชาติ ให้พวกเขาสามารถทำเองได้โดยที่อีกหน่อยพอข้าครรภ์แก่มากแล้วพวกเขาจะได้ดูแลร้านเอง เปิดปิดเองได้เจ้าค่ะ เงินที่มีถ้าไม่หาเพิ่มต้องหมดสักวัน เลี้ยงเด็กคนหนึ่งค่าใช้จ่ายไม่น้อยเลยนะเจ้าค

ยามอิ๋นเสิ่นซูฉีลุกขึ้นมากรองน้ำด่างที่หมักจากขี้เถ้าถึงสามรอบและยังทิ้งเอาไว้ให้แขวนตะกอน กระทั่งเรียบร้อยจึงจะไปล้มตัวลงนอน กระทั่งปลายยามเหมานางจึงตื่นขึ้นมา วันนี้เป็นวันเลี้ยงแขกในหมู่บ้านที่มางานเข้าบ้านใหม่ของบ้านสกุลเสิ่น ห้าคนพี่น้องช่วยกันทำงานอย่างขะมักเขม้น เป็ดถูกนำมาหมักเครื่องเทศเอาไว้และเตรียมย่างนางไม่เพียงที่จะเลี้ยงแขกเท่านั้นแต่วันนี้นางจะเลี้ยงคนที่ผ่านทางอีกด้วย แม้จะเป็นงานขึ้นบ้านใหม่ของนางแต่กลับจัดงานที่ร้านบะหมี่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ทุกคนจึงได้รู้ว่าที่ดินแปลงใหญ่ที่จ้างคนมาถางนั้นคือที่ดินของนางที่ซื้อเอาไว้เมื่อวานเสิ่นซูเหิงและอาไท่เข้าตำบลซื้อของตามคำสั่งของนางเรียบร้อยแล้ว เสิ่นซูฉียามนี้กำลังนวดแป้งเพื่อทำบะหมี่อยู่ เสิ่นซูเจินและเสิ่นเพ่ยเพ่ยเป็นลูกมือเมื่อพี่สาวผสมแป้งเรียบร้อยน้องๆก็ช่วยกันนวด เสิ่นซูฉีทำบะหมี่แบบโบราณโดยการใช้การนวดและฟาดจนแป้งนั้นแตกออกเป็นเส้นแทนการหั่น เพราะทำแบบนี้บะหมี่จะเหนียวนุ่มมากกว่า น้องสาวมองพี่สาวของตนอย่างทึ่งในความสามารถ"พี่รอง...ท่านเก่งไปทุกเรื่องเลยเจ้าค่ะ""นั่นนะสิเจ้าคะ พี่สามพูดถูก อีกหน่อยข้าจะเรียนรู้จากท่า

ทั้งสองคนมองหน้ากัน ดูแล้ววันนี้คงไม่ได้เป็นคนงานร้านบะหมี่แล้ว จากนั้นจึงขอตัวลาเพื่อไปบอกกับไทเฮาว่าไม่สำเร็จ ทางด้านเสิ่นซูฉีไม่สงสัยอะไร คิดว่าคนแก่คงอยากตอบแทนนางจริงๆ กระทั่งมีเสียงดังมาจากหน้าร้านเป็นเสียงของเสิ่นเพ่ยเพ่ยทะเลาะกับบางคน"มาทำไมไอ้แพะภูเขา""ข้า..ข้ามาขอโทษพี่สาวของเจ้าน่ะ""เหอะ เซียวอี้ข้ารู้ว่าเจ้าอยากเรียนหนังสือกับพี่ใหญ่ข้า แต่เจ้ามันปากเสียข้าจะให้พี่สามของข้าเตะเจ้าอีกสักทีไหม อยากเรียนหนังสือก็ไปที่อื่น""เสิ่นเพ่ยเพ่ย...ข้าแค่ปากไม่ดีเองเจ้าอย่าด่าข้าอีกเลยนะ ท่านพ่อตีข้าจนตัวลายไปหมดแล้ว""แบร่..สมน้ำหน้า ท่านลุงเซียวก็จริงๆ เป็นคนดีปานนั้นไม่รู้ชาติก่อนทำกรรมอันใดชาตินี้ถึงมีลูกอย่างเจ้าได้ไอ้คนไม่เอาไหน ไอ้คนไม่ได้เรื่อง เหอะ"เสิ่นซูฉีเดินออกมาก้เห็นคู่อริของเสิ่นเพ่ยเพ่ยกับเสิ่นซูเจิน นางกำลังโมโหเมื่อวานที่ไอ้หน้าอ่อนด่านางที่ไหนได้แม่ตัวดีเสิ่นเพ่ยเพ่ยไปหาเรื่องเขาก่อน ไอ้เด็กนี่ไม่กล้าตีผู้หญิงเลยด่านางกระทบทั้งคู่ เสิ่นซูฉีเอ่ยเรียกน้องสาวเสียงเย็น"เสิ่นเพ่ยเพ่ยไม่มีงานทำหรือ""พะ..พี่รอง""ไปดูแลลูกค้าโน่น เป็ดย่างไม่พอบอกลูกค้าให้รอก่อน คนไห