คุณหนูสามเช่นข้าไม่ต้องการท่านแล้ว

"ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนอะไรรัดคอเลยนะ   ตอนนอนก็ปกตินี่หว่า  แค่กๆๆ"

แวนด้ารู้สึกเหมือนกับถูกเชือกรัดคอ  เมื่อขยับเหมือนเชือกจะแน่นขึ้น  เธอได้สติทันทีพยายามดิ้นรน   

โอ๊ย...ไอ้บ้าเอ๊ยฉันถูกใครจับแขวนคอวะ   คู่แข่งร้านบะหมี่เหรอ   แล้วยายนี่ใครอีกเนี่ย"

แวนด้าพยายามเอาตัวรอดจากการถูกเชือกรัดคอยก่อนจะได้เห็นบางอย่างผ่านคลื่นในสมอง  ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะผูกคอตายประชดคนในครอบครัว     ห้องไม้ห้องหนึ่ง  เดี๋ยวนะนี่มันฉากเดียวกับที่อยู่ตรงหน้าเธอนี่หว่า   เฮ้ยเธอกำลังผูกคอตายหรือ  บ้าสิร้านฉันกำลังขยับขยายนะใครจะโง่ตายตอนนี้  

"นี่มันอะไรกันวะเนี่ย     แล้วฉันละเมอมาผูกคอตัวเองตอนไหน  ที่ห้องพักมีผีหรือวะ  โอ๊ยแล้วจะแกะยังไงล่ะเนี่ย"

เธอพยายามแกะเชือกที่คอออก  เธอมองเห็นเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลจากใต้ฝ่าเท้าจึงพยายามใช้มือคว้าเส้นเชือกที่เหนือห่วงก่อนจะพยายามเหวี่ยงตัวเองให้ไปยืนบนเก้าอี้

"อ่า..ฮึบ  อ่า ฮึบ  แอ่กๆๆ อีกที  อ่าฮึบ"

ตึง...สองเท้ายืนมั่นคงจากนั้นก็แกะห่วงที่รัดคอออกสำเร็จ   ร่างผอมแห้งลงมาจากเก้าอี้นั่งวแหมะก่อนจะมีเสียงดังมาจากด้านนอก  ประตูเปิดออกเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง  สวมชุดจีนโบราณสีเหลือซีด  เสื้อผ้าตื้นเขินไม่พอดีตัว  ดูแล้วอายุน่าจะไม่เกินสิบสี่วิ่งมาหาเมื่อเห็นเธอก็สวมกอดร้องไห้ออกมา

"ฮือๆๆพี่สาม  ท่านเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ     ท่านอย่าทำข้าตกใจสิ"

"พะ.พี่สามหรือ  อุ๊บ!!!"

"ทำไมฉันพูดภาษาจีนล่ะ  เดี๋ยวนะฉันบินมามูที่แผ่นดินใหญ่   หลังจากมูเสร็จฉันก็จะกลับโรงแรม   แวะซื้อสร้อยหินจากคุณยายข้างทางมาหนึ่งเส้น  ถึงโรงแรมก็กินข้าวแล้วเข้านอน    แล้วมากองถ่ายได้ไงฉันละเมอไกลขนาดนี้หรือ"  

แวนด้าคิดในใจก่อนจะคิดอะไรออกก็มีเสียงดังมาจากด้านนอก   มีคนกลุ่มหนึ่งแต่งกายด้วยชุดโบราณเข้ามาในห้อง   หนึ่งในนั้นเป็นเด็กสาวรุ่นๆเดียวกันหลายคน  คนที่สวมชุดน่าจะเป็นสาวใช้ในละครเดินมาหาเธอ

"คุณหนู..ฮือๆๆท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ  บ่าวตกใจแทบแย่แล้วฮึกๆๆ"

เธอกำลังจะพูดว่าไม่เป็นไรก็มีเสียงชายชราดังมา

"ไร้ยางอาย  รู้ทั้งรู้ว่าวันนี้ท่านราชครูจะมาปรึกษาเรื่องงานกลับทำเรื่องขายหน้า  เวินซูฉีข้าใจดีกับเจ้าเกินไปหรือไม่   เด็กๆไปเอาแส้มาวันนี้ข้าจะสั่งสอนนางเด็กอกตัญญูคนนี้"

"นี่คุณลุง   ถ่ายละครกันอยู่หรือฉันไม่ได้มาเป็นเอกซ์ตร้านะ   ขอตัวก่อนพวกคุณตามสบายเลย"

แวนด้าหลีกให้พวกเขาแต่กลับมีเสียงดังมาเป็นเสียงผู้หญิง

"น้องสาม  ถึงเจ้าจะเป็นบุตรฮูหยินเอกแล้วอย่างไร  เจ้าทำตัวเสื่อมเสียทำเรื่องไร้ยางอายจนสกุลเวินมิอาจมองหน้าผู้ใดได้อีก   วันนี้ยังเสแสร้งผูกคอตายเพื่อจะแต่งเข้าจวนหยางให้ได้   ท่านพ่อเจ้าค่ะ...ท่านราชครูอาจจะไม่พอใจได้นะเจ้าคะ"

"ไปเอาแส้มาให้ข้า"

เวินหนิงได้แส้มาจากบ่าวรับใช้ก็สั่งให้บุตรสาวคุกเข่าทันที

"คุกเข่าลง  วันนี้ข้าจะสั่งสอนนางเด็กไร้ยางอายอย่างเจ้าเวินซูฉี"

แวนด้ายืนอึ้ง  ตาลุงนี่แสดงสมบทบาทจังวะ  ก่อนที่จะมีมือมาจับบ่าเธอแล้วกดลงให้คุกเข่า  แวนด้าที่ไม่ชอบให้ใครมาถูกตัวก็สะบัดออก   เสียงปลายแส้แหวกอากาศมาฟาดลงที่กลางหลังของเธอเจ็บจนน้ำตาซึม

"เฟี้ยว   ฟรึ่บ!!

"อ๊า..เจ็บจัง  ตาแก่ที่แค่ถ่ายละครต้องจริงจังขนาดนี้หรือไงวะ!!?"

"ยังกล้าปากดีอีก  จับนางกดลงให้นางคุกเข่าวันนี้ข้าจะตีนางลูกไม่รักดีนี่ให้ตาย"

คนเป็นบิดาฟาดแส้ลงมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้เด็กสาวที่เรียกเธอว่าพี่สามมากอดเธอเอาไว้แล้วร้องไห้อ้อนวอน

"ท่านพ่อ  อย่าตีอีกเลยเจ้าค่ะ  พี่สามนางกำลังเสียใจอาจจะเอ่ยล่วงเกินท่านไปบ้าง  อ๊า.."

นางยังพูดไม่ทันจบปลายแส้ก็ฟาดลงมาอีกครั้ง  พร้อมเสียงก่นด่า

"เจ้ามันก็เหมือนมารดาของเจ้า  ไร้ยางอายวันนี้ข้าจะตีให้ตายทั้งพี่ทั้งน้องเลยเชียว"

แวนด้าที่เห็นเด็กสาวโดนดีก็ลุกขึ้นรอจังหวะจับปลายแส้ที่จะฟาดลงมาก่อนจะกระตุกเข้าหาและยกเท้ายันหน้าอกชายสูงวัยจนลิ้มหลายหลังท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนรวมถึงคนที่มาใหม่ด้วย  

"ตาแก่  ถ้ายังไม่หยุดฟาดงวงฟาดงาล่ะก็  เดี๋ยวเจอจระเข้ฟาดหางแน่  คิดว่าเจ๊ไม่สู้คนหรือไง"

เอ่ยจบก็ลงไปประคองร่างที่รับแส้แทนเธอจนได้เลือด  แวนด้าที่กำลังจะประคองเด็กสาวอยู่ๆก็มึนหัว  เธอนั่งลงทันทีจากนั้นก็มีความทรงจำของอีกคนเข้ามา  สมอมือยกขึ้นกุมขมับก่อนจะส่ายศีรษะไปมาด้วยความเจ็บปวด

"อ่าห์..ใครวะสองรอบแล้วนะยายเนี่ย  อ่าห์  ปวดหัว"

หยิงสาวคนหนึ่งถูกรังแกบ่อยครั้ง  ยายเด็กนี่คลั่งรักผู้ชายคนหนึ่งถึงขั้นวางยาจนมีอะไรกับเขา   แต่เขากลับรังเกียจถึงขนาดยอมเป็นเพียงเมียน้อยเขาก็ยังประกาศลั่นไม่ต้องการเธอ   จากนั้นเธอก็ประชดด้วยการแขวนคอเพื่อให้เขามาหาเพราะรู้ว่าวันนี้เขาต้องมาบ้าน  ทุกอย่างพี่สาวคนรองเป็นคนหลอกล่อให้เธอทำ

"ขอกระจกหน่อย"

"พี่สามท่านจะเอากระจกหรือ"

"คะ..คุณหนูต้องการกระจกไปทำไมหรือเจ้าคะ"

แวนด้าถอนหายใจก็จะพิสูจน์ว่าไอ้ที่คิดอยู่มันถูกต้องนะสิยะ

"ไปเอากระจกมา  กระโถนฉี่หรืออะไรที่ส่องหนังหน้าได้อ่ะ  ไปเอามาที"

คนที่เรียกเธอว่าคุณหนูรีบไปเอากระจกทองเหลืองมาให้  เมื่อส่องดูแวนด้าก็ถึงกลับมืออ่อน เธอนั่งสงบนิ่ง  ส่วนบิดาเวินหนิงกระชับแส้ในมือเตรียมจะฟาดอีกครั้ง  แต่บุตรสาวเวินเหยียนจับมือเขาเอาไว้เพราะว่าท่านราชครูมา  หากเห็นว่าเขาลงโทษบุตรสาวตนเองจะไม่ดี  เวินหนิงเอ่ยเสียงดัง

"เวินซูฉี....เจ้าไร้ยางอายเพียงนี้  สกุลเวินของข้าคงมิอาจเลี้ยงดูเจ้าได้  จากนี้ไปเจ้าจงไสหัวไปจากเมืองหลวงเสีย"

แวนด้าหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้น   หลับลงแล้วลืมขึ้นห้ารอบ  เธอแน่ใจแล้วว่าตอนนี้เธออยู่ในโลกคู่ขนาดที่ไหนสักแห่งและอยู่ในร่างยายหนูที่ชื่อเวินซูฉี   ไอ้แก่ตรงหน้าคือพ่อของร่างนี้  ใส่ร้ายแม่เธอคบชู้เพื่อฮุบสมบัติ  พี่ใหญ่พิการเดินไม่ได้  พี่รองคนนี้เป็นลูกเมียน้อยตาแก่นี่ที่แอบไปมีสัมพันธ์กันก่อนจะรับพวกนางเข้ามา