บททั้งหมดของ คุณหนูสามเช่นข้าไม่ต้องการท่านแล้ว: บทที่ 51 - บทที่ 60

หยางเวยหมิงมองตามที่หนานกงซวีชี้ เขาจำได้เมื่อคืนเมียก็ใช้สีแต้มตามจุด เขาถามนางๆบอกว่าสีเขียวคือภูเขา สีฟ้าคือแม่น้ำและทะเลสาบ แผนที่นี้คล้ายกับที่ซูฉีมีเลย ก่อนที่หนุ่มใหญ่จะเอ่ย"อ้อ..สีเขียวคือภูเขา สีฟ้าคือแม่น้ำและทะเลสาบ สีแดงคือเขาหัวโล้น ที่อาจเป็นแร่หิน แร่เหล็กหรือภูเขากันดาร เป็นหยางฮูหยินที่ให้ข้าแบ่งแยกชัดเจนเมื่อครั้งที่หมู่บ้านเราเกิดขาดแคลนน้ำ นางพาชาวอำเภอลี่โจวสำรวจทางน้ำเจอนางจึงให้ข้ากำกับชัดเจน พอดีข้ามีแผนที่ต้นฉบับอยู่เลยมานั่งคิดว่าที่เคยเดินทางผ่านตรงไหนที่เป็นเขาสูงมีต้นไม้มากมาย ตรงไหนคือทางน้ำ นางบอกว่าหากจะทำการขุดคลองต้องรู้ว่าน้ำจะมาจากทางใด มิใช่ขุดไกลร้อยลี้ก็ยังไม่ถึงต้นน้ำ"เซียวหลินหานยกชาขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยต่อ"ที่นี่เมื่อสามเดือนหน้าก่อนน้ำกลับแห้งเหือดอยู่ๆก็ไม่ไหล แต่มิใช่ภัยแล้งเพราะยังไม่ถึงหน้าแล้ง ฮูหยินของท่านพาชาวบ้านออกสำรวจหาสาเหตุจนกระทั่งพบปัญหา เป็นเพราะมีฝนหลงฤดูเข้ามาและฝนตกหนัก ต้นไม้ที่หักโค่นบนเขาไหลลงมาขวางทางน้ำที่จะไหลผ่านหมู่บ้าน นางฉลาดยิ่งนักนัก ท่านชายฮูหยินท่านมิใช่คุณหนูในห้องหอที่วันๆ รอสามีกลับมาเอาใจ ปักผ้าเลี้ยงบุตร ค

ในห้องคุยกันด้วยเหตุผลแต่ด้านนอกนั้นหยางเว่ยหมิงด้านหนึ่งดีใจที่นางไม่ได้รังเกียจเขา แต่อีกด้านนางก็บอกมิได้รักเขาเช่นกัน เดิมทีนางคลั่งไคล้เขามิใช่หรือ ทำไมรู้สึกว่าบางครั้งนางก็เป็นตัวเองจนเหินห่าง หนานกงซวีที่ตอนนี้ใจแทบจะขาด อีกปีกว่าๆเสิ่นซูเจินก็ปักปิ่น ถ้ากฎหมายออกมาเขาต้องรอไปอีกเกือบสี่ปีเชียวนะส่วนเย่จิ่งเทียนภาวนาให้กฎหมายที่ว่าที่น้องเมียของเขาสำเร็จหลังจากเขาแต่งงานกับเวินเจียวหว่าน นางสิบหกแล้วแต่งได้แล้ว หากกฎหมายผ่านเขาต้องรอไปอีกสองปี เขาทรมานตายก่อนแน่ๆ"นี่จิ่งเหวิน ให้ข้าแต่งงานก่อนเจ้าค่อยเขียนกฎหมายที่น้องสะใภ้บอกดีหรือไม่"เย่จิ่งเทียนเอ่ยกับหยางเว่ยหมิง ส่วนหนานกงซวีเอ่ยอะไรไม่ได้เขาอยู่ในช่วงทำผลงาน หากพี่เมียเห็นว่าเขาไม่ดีอาจไม่ยกเสวิ่นซูเจินให้ ดูแล้วพี่เมียเขาไม่กลัวอำนาจสกุลหนานกงเท่าไหร่ ยามนี้นางกำลังตั้งครรภ์ หากคลอดแล้วต่อให้สิบสกุลหนานกงก็ไม่น่าจะอยู่ในสายตานาง เสิ่นซูเหิงที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้น"ราชครูหยาง ฉีเอ๋อร์นางมาอยู่ที่นี่ได้เห็นสตรีคลอดบุตรแล้วจากไปไม่น้อย ด้วยบางคนถูกครอบครัวบังคับให้แต่งงาน บางคนแต่งมาแต่ไม่ยังตั้งครรภ์ก็ถูกแม่สามีและครอ

ชาวบ้านพยักหน้าก่อนจะลงมือทำงานต่อไป คนที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างจางหลาน เหยาเหมย แม่หม้ายหลี่ถูกกันออกไป เหยาเหมยยอมรับว่าอิจฉาเสิ่นซูฉี คนที่เรียกว่าพ่อสามีเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ สามีเป็นราชครู เดิมทีก็แค่หญิงหม้ายที่ไม่มีสามี ไหนว่าครอบครัวสามีรังเกียจที่พี่น้องนางไปเบียดเบียน หรือว่าในท้องนางคือลูกชู้ของราชครู ส่วนสามีนางตัวจริงหย่านางแล้วทั้งสามคนแอบซุบซิบกันอยู่ด้านหน้า"นางบอกว่าครอบครัวนางพี่ชายป่วยไม่มีเงิน ไปเบียดเบียนครอบครัวฝ่ายชายจน ครอบครัวสามีรังเกียจจึงถูกหย่า แล้วสามีขุนนางมาได้อย่างไร""นั่นน่ะสินางแพศยานี่คงแอบคบชู้แล้วสามีจับได้มากกว่าเขาจึงหย่านาง""ข้าก็ว่าเช่นนั้นแหละ อ๊าย"เพี๊ยะ!! เสิ่นหยวนไท่ตบหน้าเหยาเหมยทันทีที่นางยังไม่ทันเอ่ยจบ""นินทาพี่สาวข้าเบื่อชีวิตแล้วเหรอ ปกติข้าไม่อยากลงมือกับสตรี แต่กับเจ้าไม่เคยสำนึกจริงๆ เหยาเหมยหากข้าได้ยินว่ามีใครเอ่ยถึงพี่สาวข้าคบชู้อีกละก็ข้ายินดีจะเอามันมาเป็นหนูลองยาให้อยากตายก็ตายไม่ได้เชียวล่ะ"เหยาเหมยลนลาน ไอ้เด็กบ้านี่ตั้งแต่เรียนวิชาแพทย์ก็มักจะหาคนมาทดลองยาของเขา คนล่าสุดคืออันธพาลหมู่บ้านข้างๆ พวกมันมาติดพันพี่น้องสกุลเสิ่

เสิ่นซูฉีบิดตัวเล็กน้อย นางตื่นมาบนเตียงโดยมีเจ้าตัวน้อยนอนอยู่ข้างๆ แม่ลูกอ่อนยิ้มให้กับเด็กทั้งสอง แม่ตัวน้อยอ้อแอ้ๆร้องขอกินนม ความทรงจำยังคงอยู่ รอเพียงวันที่จะลบเลือนไปตามกาลเวลาเท่านั้น หยางเว่ยหมิงเคี่ยวโจ๊กลูกบัวมาให้นางเพื่อจะได้มีแรง เสิ่นซูฉีกำลังให้นมเจ้าตัวน้อยเขาจึงนั่งลงข้างๆ มือหนาเขี่ยที่มือเล็กๆของนาง หยางหลิงเฟยกำนิ้วบิดาแน่น"ฉีเอ๋อร์ เจ้าตัวน้อยเพิ่งจะคลอดไม่ถึงวันแต่แรงเยอะยิ่งนัก จับมือพี่แน่นเชียว""เจ้าค่ะ ท่านพี่เรื่องที่ข้าให้ท่านไปบอกชาวบ้านท่านได้บอกหรือยังเจ้าคะ""บอกแล้ว แต่มีบางบ้านไม่เชื่อน่ะ""ช่างเถอะเจ้าค่ะ ท่านไปบอกท่านปู่ชุนอีกทีว่าให้ชาวบ้านนำฟางข้าวหรือหญ้าคามาคลุมหลังคาสักหน่อย ข้าเกรงว่าหากพายุรุนแรงอาจมีลูกเห็บตกด้วย อย่างน้อยจะได้ลดแรงปะทะ บ้านเรือนจะได้เสียหายน้อยลง""ลูกเห็บหรือ มันคือสิ่งใดกัน""มันคือก้อนน้ำแข็งที่มาพร้อมกับพายุน่ะ อาจจะไม่ตกก็ได้แต่ป้องกันไว้ดีกว่า ชาวบ้านหาเช้ากินค่ำยังแทบจะไม่พอ หากเจอลูกเห็บตกใส่บ้านเรือนจนเสียหายจะเอาเงินตำลึงที่ไหนมาซ่อมแซมกัน ท่านบอกท่านพ่อของท่านด้วยให้สั่งการลงไป""เรียกพ่อสามีสิ เดี๋ยวท่านพ่อน้

หลังจากพายุผ่านไปได้ครึ่งเดือนชาวบ้านก็เริ่มเตรียมดินเพราะว่าอีกเดือนเดียวก็จะเข้าหน้าฝนจริงจังแล้ว กังหันติดตั้งไปทั่วทุกภาคแคว้น น้ำเพียงพอต่อความต้องการ ที่ต้องทำอีกเรื่องคือสร้างเขื่อนเสิ่นซูฉีคลอดคู่แฝดได้หนึ่งเดือนแล้ว ไทเฮาเสด็จมาหาทุกวันทรงหยอกล้อกับเจ้าตัวน้อย เทพจิ้งจอกประทานพรให้มารดาพูดสิ่งใดล้วนมีแต่คนเชื่อฟัง เสิ่นซูฉีรู้ความลับมิติลี้ลับของนาง มีสระน้ำสองสระ สระหนึ่งไว้ดื่ม สระหนึ่งไว้ใช้สอย นางบังเอิญตื่นขึ้นจี้หยกของนางเรืองแสงก่อนจะดูดนางเข้ามา"เฮ้อ...กว่าจะมาได้นะมิติลับอะไรเนี่ย ไม่รอให้ลูกฉันคลอดหลานให้ฉันก่อนค่อยมาล่ะ"คู่แฝดยามนี้นอนตาแป๋วอยู่ในเปลอู่ ส่วนเสิ่นซูฉีเมื่อทดลองแล้วจึงรู้ว่าสระน้ำสองสระนั้นมีประโยชน์เช่นไรแล้วใช้อย่างไร แต่เสิ่นซูฉีมิได้เข้ามิติบ่อยนักเพราะหยางเว่ยหมิงมักจะวนเวียนรอบตัวนางไม่ห่าง น้ำนมนางดีเกินไปจนคู่แฝดกินไม่ทัน คนตัวโตเปิดเข้ามาพอดีกับที่เห็นนางกำลังบีบน้ำนมทิ้ง"ลูกกินไม่ทันหรือฉีเอ๋อร์ ปวดมากไหมให้พี่ช่วยเหมือนเดิมนะ""ท่านนี่นะ ลงกลอนสิเดี๋ยวใครพรวดพราดเข้ามาอายเขาหมด"หยางเว่ยหมิงลงกลอนประตูก่อนจะมานั่งบนเตียงกับนาง เขาสบตาแ