All Chapters of คุณหนูสามเช่นข้าไม่ต้องการท่านแล้ว: Chapter 1 - Chapter 6

"ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนอะไรรัดคอเลยนะ ตอนนอนก็ปกตินี่หว่า แค่กๆๆ"แวนด้ารู้สึกเหมือนกับถูกเชือกรัดคอ เมื่อขยับเหมือนเชือกจะแน่นขึ้น เธอได้สติทันทีพยายามดิ้นรน โอ๊ย...ไอ้บ้าเอ๊ยฉันถูกใครจับแขวนคอวะ คู่แข่งร้านบะหมี่เหรอ แล้วยายนี่ใครอีกเนี่ย"แวนด้าพยายามเอาตัวรอดจากการถูกเชือกรัดคอยก่อนจะได้เห็นบางอย่างผ่านคลื่นในสมอง ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะผูกคอตายประชดคนในครอบครัว ห้องไม้ห้องหนึ่ง เดี๋ยวนะนี่มันฉากเดียวกับที่อยู่ตรงหน้าเธอนี่หว่า เฮ้ยเธอกำลังผูกคอตายหรือ บ้าสิร้านฉันกำลังขยับขยายนะใครจะโง่ตายตอนนี้ "นี่มันอะไรกันวะเนี่ย แล้วฉันละเมอมาผูกคอตัวเองตอนไหน ที่ห้องพักมีผีหรือวะ โอ๊ยแล้วจะแกะยังไงล่ะเนี่ย"เธอพยายามแกะเชือกที่คอออก เธอมองเห็นเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลจากใต้ฝ่าเท้าจึงพยายามใช้มือคว้าเส้นเชือกที่เหนือห่วงก่อนจะพยายามเหวี่ยงตัวเองให้ไปยืนบนเก้าอี้"อ่า..ฮึบ อ่า ฮึบ แอ่กๆๆ อีกที อ่าฮึบ"ตึง...สองเท้ายืนมั่นคงจากนั้นก็แกะห่วงที่รัดคอออกสำเร็จ ร่างผอมแห้งลงมาจากเก้าอี้นั่งวแหมะก่อนจะมีเสียงดังมาจากด้านนอก ประตูเปิดออกเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดจีนโบราณ

แวนด้าที่ตอนนี้นอนแผ่หลาอยู่ในห้อง สายตามองเพดานอย่างเลื่อนลอย สภาพห้องที่ทรุดโทรมเธออาศัยอยู่กับน้องสี่ของเธอและสาวใช้ ส่วนพี่ชายอยู่อีกห้อง ตอนนี้พี่ชายอารมณ์เสียบ่อยๆเพราะเดินไม่ได้ เวินหนิงไอ้พ่อสารเลวนั้นบอกว่าแม่ของร่างนี้ว่ามีชู้ เขาจับได้นางเลยกระโดดน้ำตายหนีความผิด เท่าที่จำได้ศพของมารดานางมีรอยแดงที่คอคล้ายกับถูกรัดตอนที่มีคนงมขึ้นมาจากน้ำ คนจมน้ำต้องลอยอืดสิ นี่แปลว่ามารดานางตายก่อนจมน้ำ อีกอย่างสั่งให้คนไปงมแต่ไม่ค้นหาเหมือนรู้อยู่แล้วว่านางจมน้ำจุดไหน ไอ้แก่เวินรอฉันก่อนเถอะ จะเอาคืนให้สาสมเลยแวนด้า ตอนนี้ยอมรับแล้วว่าจากนี้ไปเธอก็คือเวินซูฉีคุณหนูสามสกุลเวิน บุตรสาวเมียเอกที่พ่อไม่รัก แต่ไปรักลูกเมียน้อยอย่างเวินเหยียน ยายผู้หญิงสตอเบอรี่นั่นเป็นคนเอายามาให้แล้วบอกว่าจะทำให้หยางเว่ยหมิงตกลงแต่งงานกับนาง ไอ้ราชครูนั่นตื่นมาก็บีบคอนางแล้วเหวี่ยงนางเสียกระเด็น"ยายโง่...คลั่งรักแบบโง่ๆ ผู้ชายมีมากมายดันไปหลงไอ้หน้าหล่อแต่ไม่มีสมอง ยายโง่เอ๋ยผู้ชายนะแค่มีเงินจะหาหล่อแค่ไหนอยากได้กี่คนก็ได้"เวินซูฉีลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าคิดทบทวนว่าจะเอาอย่างไรดี แต่ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอก"ค

เวินซูฉีที่ตอนนี้รับรู้เรื่องราวผ่านความทรงจำทุกอย่าเรียบร้อยแล้ว ที่ต้องจัดการด่วนคือไอ้โง่เวินซูเหิง ร่างบางเดินไปยังห้องนอนใหญ่นางเพียงแค่ก้าวเข้าไปในบริเวณสวนก็มีเสียงดังและเสียงโครมครามตามมา"โครม!! เพล้ง!! เสียงขว้างปาข้าวของดังออกมา ตามด้วยเสียงสบถหยาบคาย"ไป๊!! ออกไปให้หมดไปให้พ้นหน้าข้า เจ้าก็ด้วยอย่ามาทำเป็นสงสารข้ารู้ว่าจริงๆเจ้าสมเพชข้า ทุกอย่างเป็นเพราะนาง เป็นเพราะนางแพศยาเสิ่นอันหนิงนั่น""ฮือๆๆพี่ใหญ่..ท่านอย่าทำเช่นนี้ อย่าเอ่ยถึงนางเช่นนี้""อย่ามาร้องห่มร้องไห้ที่นี่ เจ้าจะแช่งข้าหรือเวินซูเจินไสหัวไป นางตัวดีเวินซูฉีนั่นอีกคนสร้างเรื่องให้ข้าถูกคนตราหน้ามากกว่าเดิม พวกเจ้ามันคนไร้ประโยชน์ ไป๊!!"เพล้ง"โอ๊ยยย....พี่ใหญ่"ปัง!!! ประตูเปิดออกทันที เวินซูฉีที่ยืนสง่าจนเงาของนางทอดยาวทาบทับร่างสูงที่นั่งอยู่บนรถเข็น นางเดินไปเร่งแสงตะเกียง กลิ่นอับและกลิ่นฉี่เหม็นคลุ้งไปหมด ไม่มีคนอยากมาดูแลเขานอกจากหนุ่มน้อยวัยสิบขวบอย่างอาไท่ ร่างระหงเดินมาตรงหน้าก่อนจะเงื้อมือขึ้นจนสุดแล้วเหวี่ยงลงมาที่ใบหน้าซูบซีดสามทีซ้อน ฉาด!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!"ไอ้คนไร้ประโยชน์เวินซูเหิ