บททั้งหมดของ คุณหนูสามเช่นข้าไม่ต้องการท่านแล้ว: บทที่ 41 - บทที่ 50

เนื่องจากสกุลเย่ส่งแม่สื่อมาทาบทางสู่ขอเวินเจียวหว่าน เวินจู๋ชิงจึงตอบรับไมตรี เขาส่งมอบหนังสือหมั้นหมายเรียบร้อยแล้ว เย่เจิ้งเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเช่นทุกครั้ง"จู๋ชิงอ่า..หลานชายข้าบอกว่าเขาตกหลุมรักบุตรสาวเจ้าตั้งแต่แรกพบ ให้อินทรเหล็กส่งข่าวพันลี้ในวันเดียว แม่หนูหว่านเอ๋อร์ข้าก็รู้จักดีนางติดตามเจ้ามาที่จวนเย่เสมอ เรื่องสินสอดข้าจะจัดให้สมหน้าตาเจ้าแน่นอน""อาจารย์เกรงใจไปแล้ว หว่านเอ๋อร์มีวาสนานี้ข้าผู้เป็นบิดาย่อมต้องดีใจแทนนางขอรับ""อืม" ชายชรายกมือขึ้นลูบเคราเบาๆ สามบุรุษรูปงามแห่งวังหลวงได้ยินว่าท่านชายไปตามง้อคุณหนูสามสกุลเวินสายรองคนที่มีเรื่องอี้อฉาวกับเขา ทางด้านหยางไท่ไท่ถึงกับยื่นคำขาดหากตามหลานสะใภ้กลับมาไม่ได้ไม่ต้องเสนอหน้ากลับเมืองหลวงเจ้าตัวดีก็ต้องตาต้องใจเวินเจียวหว่านบุตรสาวลูกศิษย์ของเขาผู้นี้ คงเหลือเพียงหลานชายหนานกงเห่อ หนานกงซวีผู้นั้นที่ยังไร้วี่แววจะแต่งงาน ได้ยินว่าสกุลหนานกงกำลังส่งเทียบเชิญไปจวนต่างๆ ทุกจวนต่างตอบรับไมตรี ขอเพียงหลานชายเขาตกลงคุณหนูจวนใดก็จะหมั้นหมายทันที เย้เจิ้งยกชาขึ้นจิบเบาก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องนี้"จู๋ชิง..เจ้ายังนับเป็นญาติ

หยางเวยหมิงนั่งเงียบ เขาสบสายตาเซียวหลิน นี่ปิ่นประจำตัวเซียวไท่ไท่ ฮูหยินของผู้นำตระกูลเซียวแห่งเมืองหลวง ได้ยินว่านางมอบให้หลานชาย เพื่อให้เขามอบกับสตรีที่เขาอยากแต่งงาน แต่เมื่อท่านย่าของเขาจากไป สกุลเซียวต้องการให้เขาแต่งงานกับบุตรสาวของรองแม่ทัพคนหนึ่งแต่เขาไม่เต็มใจ เพราะเป็นการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์มิใช่เสน่หา ถึงขั้นทะเลาะกันรุนแรงจนซื่อจื่อทิ้งทุกอย่างแล้วออกจากจวนทำไมปิ่นนี้มาอยู่กับนายพรานเซียว เขาดูออกว่าเซียวหลินไม่ใช่แค่มีฝีมือนายพรานแต่นี่คือลมปราณคนฝึกยุทธ หนานกงซวีกับเย่จิ่งเทียนมองหน้าสบตากันแล้วหันมามองหยางเวยหมิง พวกเขาคุ้นหน้าเซียวหลินมานานแล้วเพียงแต่ไม่แน่ใจเพราะตอนที่เกิดเรื่องพวกเขาเพิ่งจะสิบเอ็ดสิบสอง หนานกงซวียิ่งแล้วใหญ่เพิ่งจะแปดขวบเคยเห็นซื่อจื่อเซียวหลิงหานแค่ครั้งเดียวเท่านั้นหากเขาคือซื่อจื่อคนนั้นเหตุใดคุณชายสูงศักดิ์ที่อย่างไรก็ไม่แต่งกับบุตรสาวรองแม่ทัพแต่เขากลับเลือกแต่งงานกับหญิงชาวบ้านยากจนอย่างหวังซื่อกัน หวังซื่อปากร้ายแต่ที่ปฏิเสธไม่ได้คือนางงามมากนัก หากไม่นับพี่น้องสกุลเสิ่นที่มาอาศัยที่นี่ ภรรยานายพรานเซียวนับเป็นสาวงามที่สุด แม้แต่ในอำเภอ

บ้านเสิ่นยามเฉินแล้วเสิ่นซูฉีกำลังนึ่งซาลาเปาเจ วันนี้นางทำข้าวผัดห้าสีใส่ในกระบอกไม้ไผ่อีกด้วย ไทเฮาให้คนมาช่วยงานเลยไวขึ้น มีผู้ประสบภัยจากภัยแล้งเพิ่มขึ้นและอดอยาก ไทเฮาทำได้เพียงแจกอาหาร เสิ่นซูฉีเห็นว่าพวกเขาอดอยากมานานหากให้กินเนื้อจะไม่ดีต่อระบบย่อยจึงทำของเจแต่มีประโยชน์ให้กิน"อาไท่ ฟืนหมดแล้วไปเอามาหน่อยยังเหลือโจ๊กถั่วแดงที่ยังเคี่ยวไม่เละ""ขอรับพี่รอง"เสิ่นจวินไท่ไปยังห้องเก็บฟืนก็เห็นราชครูหยางกำลังผ่าฟืนแต่ดูทุลักทุเลพอควร อนาถกว่าหั่นผักเมื่อวานเสียอีก หยางเวยหมิงกำขวานเก้ๆกังๆ เกือบครึ่งชั่วยามเพิ่งจะได้ฟืนแค่สี่มัด อาไท่รีบมาเอาฟืนให้พี่สาวก่อนจะเอ่ยกับเขา"พี่เขย ท่านทำไม่ไหวก็อย่าฝืนเลยขอรับ หากพลาดไปอาจเลือดตกยางออกได้ เดี๋ยวข้ามาผ่าเองขอรับ"เด็กน้อยหอบฟืนไปแล้ว หยางเวยหมิงเหมือนถูกตบหน้า จากนั้นก็เรียกองครักษ์ของตนมาหา"เสี่ยวหู่ เจ้ามานี่สิ"เสี่ยวหู่เดินมาหาเขาหยางเวยหมิงสั่งการให้เขาตั้งท่อนฟืน"เจ้าเอาท่อนฟืนตั้งขึ้นหน่อยตั้งทีละมัดเลยนะ""ห๊า..อะ เอ่อ ขะ..ขอรับ"เสี่ยวหู่จับมัดฟืนตั้งขึ้น หยางเวยหมิงใช้กำลังภายในฝ่าฟืนทั้งมัดทันที จากนั้นก็ทำซ้ำๆครึ่งชั่ว

หยางเวยหมิงเข้ามานั่งอยู่ในห้องโถง เขาคลี่แผนที่เป่ยเหยียนดูเส้นทางที่สามารถจะผันน้ำได้ ขุดคูคลองนั้นไม่อยากแต่ว่าแม่น้ำอยู่ต่ำเกินไป ต้องขุดลึกเพียงไหนถึงจะพอให้เส้นทางน้ำสามารถมาถึงบ้านเรือนราษฎรเสิ่นซูฉีที่อยู่ในครัวอุ่นอาหารให้เขา นางเห็นว่าดึกแล้วไม่ควรเป็นอาหารหนักจึงเปลี่ยนเป็นข้าวต้มปลาแทน พอดีอาไท่จับปลามาเมื่อวานได้หลายตัวและเซียวอี้ขอดเกล็ดเอาไว้ให้เมื่อตอนเย็นเสิ่นซูฉีหั่นปลาเป็นชิ้นๆก่อนจะใช่แหนบทองเหลืองถอดก้างออก ข้าวต้มนิ่มแล้วนางจึงปรุงรสก่อนจะใส่เนื้อปลาลงไป ใช้ตะหลิวกดลงให้จมน้ำแกง พอเนื้อปลาเริ่มสุกนางจึงเอาขึ้น ให้สุกต่อจากความร้อนที่ระอุในชาม จากนั้นก็ตั้งน้ำร้อนแล้วเตรียมออกไป เสิ่นซูฉียกข้าวต้มปลาใส่ถาดไม้ยกเข้าไปในห้องโถง นางเห็นหยางเวยหมิงกำลังอ่านแผ่นที่และจดบางอย่างใส่สมุด นางจึงวางถาดไม้ก่อนจะเอ่ยกับเขา"ท่านกินข้าวต้มก่อนเถอะ นี่ก็เริ่มดึกแล้วปล่อยท้องว่างนานไปไม่ดีจะป่วยได้ ยุคนี้ไม่มียาโรคกระเพาะนะ"หยางเวยหมิงกำลังแต้มจุดที่ต้องขุดเส้นทางน้ำจึงเอ่ยกับนางโดยไม่เงยหน้า"ขอเวลาพี่สักครู่ พอดีเจอเส้นทางที่คาดว่าน่าจะสามารถขุดลอกคูคลองส่งน้ำได้หลายเส้นทาง

กลางยามเฉินทุกคนก็มานั่งกินมื้อเช้าด้วยกัน สายตาทุกคู่มองมายังเสิ่นซูฉีกับหยางเวยหมิง เขาคีบอาหารให้นางน่ะไม่เท่าไหร่เพราะเขาทำเป็นนี้เป็นปกติ แต่ที่ดึงดูดสายตาทุกคู่นั้นคือรอยดอกเหมยที่ลำคอระหงนั่น มันแดงเข้มอยู่หลายจุด หนานกงซวีกับเย่จิ่งเทียนมองหน้าเขาก่อนจะยักคิ้วให้ หยางเวยหมิงเชิดหน้ายืดอกเล็กน้อยทำท่าทีโอ้อวดเสิ่นซูเจินมองพี่สาวของนางเห็นว่าพี่สาวมีรอยแดงตามลำคอ น่าจะถูกมดหรือแมลงกัดจึงเอ่ยขึ้น"พี่รอง คอท่านแดงไปหมดแล้ว หรือว่าที่ห้องท่านมีมดหรือแมลงแอบอยู่ เช่นนั้นข้าจะไปซื้อผงไล่แมลงมาให้ท่านเอาไว้ไล่พวกมันนะเจ้าคะ พี่กำลังตั้งครรภ์อยู่ สัตว์เหล่านี้แม้จะตัวเล็กก็ไม่ควรประมาท ท่านเคยบอกว่าพวกมันเป็น เอ่อ เป็นอะไรนะ พาหะ อ้อใช่พาหะนำโรคที่สามารถทำให้ป่วยได้"พรวด!! เมื่อดรุณีน้อยเอ่ยจบทำเอาเย่จิ่งเทียนกับหนานกงซวีสำลักน้ำแกงทันที ก่อนที่หนานกงซวีจะเอ่ยกับว่าที่คู่หมั้นของตน"เจินเอ๋อร์ของพี่จวินเหยา ถ้าเช่นนั้นเจ้าคงต้องเหมาทั้งร้านโอสถเสียแล้ว เพราะมดหรือแมลงที่เจ้าว่ามานั้นตัวใหญ่มากเชียวล่ะ"เคร้ง!! เสิ่นซูฉีเคาะตะเกียบหนึ่งทีเอ่ยเสียงเข้มกับบุรุษตรงข้าม"รองเจ้ากรม มิทรา