บททั้งหมดของ คุณหนูสามเช่นข้าไม่ต้องการท่านแล้ว: บทที่ 31 - บทที่ 40

ยามซื่อแสงแดดอ่อนๆรำไรๆลอดส่องมาตามหว่างกิ่งของใบไม้บนเขา ที่รั้วของบ้านเสิ่นมีเด้กตั้งแต่วัยหกขวบไปจนถึงสิบสี่สิบห้าต่างมารวมตัวกันกว่าสามสิบคน ด้านหลังทุกคนมีตะกร้าใบเล็กใบใหญ่ตามแต่ตัวเล็กหรือใหญ่ สูงหรือเตี้ยเด็กสวมเสื้อผ้าเก่าๆขาด สีหม่นๆ ก่อนจะตะโกนเรียกสองพี่น้อง"เจินเจิน เพ่ยเพ่ยพวกเรามาแล้ว""เจ้าสองคนเสร็จหรือยัง ไหนบอกให้มาไวๆเดี๋ยวแดดร้อนไง"เสี่ยวหูตะโกนเรียกเสียงดัง เสิ่นเพ่ยเพ่ยสะพายตะกร้าออกมา ในมือถือท่อนไม้ยาวสองฉื่อกว้างสองชุ่นและสะพายตะกร้ามาท่อนไม้แบกวางพาดไว้บนบ่าด้วย ก่อนที่จะเอ่ยกับสหาย"พี่เสี่ยวหู่..พี่สาวข้าไม่สบายห้ามส่งเสียงดังเข้าใจหรือไม่"เด็กหนุ่มในวัยสิบห้าพยักหน้าให้ ก่อนจะชะเง้อคอยาวมองห้าอีกคน หนานกงซวีที่ได้ยินเสียงบ้านตรงข้ามครึกครื้นก็เปิดประตูรั้วออกมาดู มีเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงเต็มไปหมด ก่อนที่จะเห็นนางในดวงใจของเขาเดินออกมา เขาจึงออกจากรั้วบ้านเดินมาหานาง แต่เสี่ยวหู่ตัดหน้าไปหาเสียก่อน"เจินเจินคนงามเจ้ามาแล้ว ข้าได้ยินว่าเจ้าจะไปจับปลาข้าเลยรีบมา วันนี้ข้าจะจับปลาให้เจ้าเองอยากได้เท่าไหร่บอกพี่เสี่ยวหู่คนนี้ได้นะ"เสิ่นซูเจินมองหน้าเด็กห

เสิ่นซูฉีได้ให้ใต้เท้าเผยทำทะเบียนใหม่ ยกเลิกสัญญาทาสและเปลี่ยนแซ่เด็กทั้งสองจากแซ่เจียงเป็นเสิ่น รับทั้งคู่เป็นน้องบุญธรรม เสิ่นซูเหิงตั้งชื่อให้น้องชายคนเล็กใหม่ ยามนี้ทั้งคู่ใช้แซ่เสิ่นอาไท่ได้ชื่อใหม่ว่าเสิ่นจวินไท่ส่วนเจียงเพ่ยเพ่ยเปลี่ยนเป็นเสิ่นเพ่ยเพ่ยเสิ่นเพ่ยเพ่ยกับพี่สามของนางลงไปล้างเนื้อล้างตัวแต่โดยดี เซียวอี้และหนานกงซวีรู้ดีว่าเป็นบุรุษไม่ควรมองในสิ่งที่ไม่สมควรพวกเขาจึงนั่งหันหลังให้พวกนาง แต่แม่ตัวแสบเสิ่นเพ่ยเพ่ยด้วยความที่ยังเด็กจึงไม่ได้คิดมาก อีกอย่างเสิ่นเพ่ยเพ่ยเห็นว่าเขาช่างจุ้นจ้านจึงแกล้งเรียกเขา"อ๊าย...ชะ..ช่วยด้วย ขาข้า อ๊าห์ ชะ..ช่วย"เซียวอี้รีบลุกขึ้นและหันกลับมา เขาเห็นนางกำลังจะจมน้ำจึงรีบลงไปช่วยทันที เมื่อไปถึงกำลังจะคว้านางแต่เสิ่นเพ่ยเพ่ยก็ลุกขึ้นยืน น้ำแค่เอวนางเท่านั้น ก่อนจะแลบลิ้นให้"แบร่ๆๆๆ หลอกง่ายจัง ฮิๆๆ ข้าอาบเสร็จแล้วไปดีกว่าเชิญท่านอาบน้ำไปคนเดียวเถอะ พี่สามขึ้นกัน"เสิ่นเพ่ยเพ่ยขึ้นจากนั้นแล้ว เซียวอี้หันหน้าหนี เจ้าเด็กนี่ไม่รู้ตัวหรือไงว่าตนเองนั้นเริ่มมีสรีระของสตรีแล้ว เสื้อผ้าแนบเนื้อขนาดนั้น เขาจึงถอดเสื้อนอกตนเองออกแล้วส่งให้

หนานกงซวีลุกขึ้นแล้วเดินหนีคนปากมากทันที หยางเวยหมิงหัวเราะเยาะเขาตามหลัง ในที่สุดเจ้าบ้านั่นก็ไปสักที เขาจะได้หาโอกาสไปง้อเมีย เมื่อหนานกงซวีไปแล้วหยางเวยหมิงก็เดินไปตามหาเสิ่นซูฉีที่ด้านหลัง ก่อนจะเห็นนางกำลังหันรีหันขวางอยู่เห็นนางหยิบนั่นจับนี่ไม่หยุด เสิ่นซูฉีกำลังลวกบะหมี่ เมื่อเรียบร้อยจะเรียกน้องๆมายกเอาไปนางกำลังต้มสาลี่ใส่เห็ดหูหนูขาวและน้ำตาลกรวดเพื่อจะเอาไปให้ท่านย่าจ้าว ได้ยินว่านางนอนไม่ค่อยหลับเพราะอากาศเย็นทำให้มีเสมหะ ถึงแม้จะรู้ว่านางคือไทเฮา แต่ในเมื่อนางไม่ได้ประกาศออกมาเสิ่นซูฉีก็ยังคงทำตัวเช่นเดิม เห็นนางเป็นเพียงผู้ใหญ่ที่นางเคารพเท่านั้น ตอนที่มาอยู่ที่นี่แรกๆก็ได้นางคอยช่วยออกหน้าจัดการกับสตรีปากมากทั้งหลาย ส่วนหยางเวยหมิงเห็นเสิ่นซูฉีทำงานไม่หยุดก็เอ่ยด้วยความห่วงใยออกไป"ฉีเอ๋อร์...เจ้าระวังหน่อยกำลังตั้งครรภ์อยู่อย่าทำงานมากเกินไปนักสิ ในท้องของเจ้านั่นลูกข้านะ"เสิ่นซูฉีหันขวับมาทันทีที่ได้ยินเสียงเขาก่อนจะตอบกลับเสียงแข็ง"นี่ตาแก่หยางนี่ลูกข้า อยากได้เจ้าก็ไปท้องเองสิ""ข้าลางานมาครึ่งปี ก็เพื่อมาดูแลเจ้านะ""ทวงบุญคุณอะไร ไม่ใช่ท่านหรือที่ให้ตาแก่นั่นไ

ปลายยามเซินเสิ่นซูฉีได้กลิ่นอาหารที่น้องสาวกำลังช่วยกันทำก็ตื่นขึ้นมมา นางยอมรับว่าหิวเก่งตั้งแต่ตั้งครรภ์ ไม่รู้ว่าคลอดออกมาแล้วลูกจะหนักเท่าไหร่ ที่เหลือนางคงต้องรับไว้เองทั้งหมด คนท้องรู้สึกถึงบางอย่างที่พาดอยู่บริเวณหน้าท้องที่นูนของนาง แผ่นหลังนางมีไออุ่นกระจายอยู่ กลิ่นบุรุษเฉพาะตัวนางจำได้ดีเพราะวันนั้นเขากักนางไว้ค่อนคืนเสิ่นซูฉีพยายามลุกขึ้น ร่างสูงตื่นนานแล้วเพียงแค่ไม่อยากกวนใจนาง เสิ่นซูฉีพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก พลางถลึงตาใส่คนหน้าหนา เสิ่นซูฉีเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงที่แข็ง"ท่าน! ยังไม่กลับไปอีกหรือ ตะวันจะตกดินอยู่แล้ว "หยางเวยหมิงไม่เพียงไม่ลุก เขายังแกล้งนอนเท้าแขนมองนางด้วยสายตาละห้อย"ฮูหยิน... ใจคอจะไล่พ่อของลูกออกไปตากลมหนาวข้างนอกเชียวหรือ? ข้าเพิ่งช่วยลูบท้องจนเจ้ากับลูกหลับสบายแท้ๆ""ข้าขอให้ทำหรือ กลับไปได้แล้วจะมาแย่งอากาศคนอื่นหายใจทำไมกันตาเฒ่า เกะกะจริงๆ"ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องดังมาตามด้วยเสียงของเสิ่นซูเจิน"พี่รอง..ท่านตื่นหรือยังเจ้าคะ อาหารเย็นพร้อมแล้วพี่ใหญ่ให้มาตามท่านไปกินข้าว"ร่างอุ้ยอ้ายพยายามที่จะลุก หยางเวยหมิงเข้ามาประ

แม่แมวน้อยเคี้ยวหมูแดงตุ้ยๆจนแก้มป่อง จากนั้นก็หยิบเปาะเปี๊ยะสดเข้าปาก เสิ่นซูเหิงที่เพิ่งมาถึงก็หยุดยืนมอง ท่านหญิงสมกับเป็นบุตรสาวแม่ทัพเหลือเกิน นางไม่เสแสร้งว่าต้องดูดีตลอดเวลา เขาได้ยินเสียงพี่ชายนางตำหนิเบา"อวี้เอ๋อร์..เหตุใดมิสำรวม กินอาหารมูมมามเช่นนี้ อีกหน่อยใครจะมาสู่ขอเจ้ากัน"จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ หยางซินอวี้ดูดนิ้วที่เปื้อนน้ำราดเปาะเปี๊ยะทีละนิ้วเสียงดังก่อนจะตอบกลับพี่ชาย"อืมอร่อยมากๆ พี่สะใภ้ข้าเก่งที่สุด""พี่ชาย... จะให้ข้านั่งรอแม่สื่อหรือไม่มีทางหรอกเจ้าค่ะ ข้าหยางซินอวี้หากจะแต่งงานก็ต้องแต่งเขยเข้าบ้านถึงจะสมฐานะ""เจ้า เจ้า เจ้า ไอ้น้องบ้า บุรุษดีๆที่ไหนจะยอมแต่งเข้าบ้านภรรยา""แต่งเข้าบ้านภรรยาไม่ดีตรงไหน ข้าหยางซินอวี้เป็นคนใจกว้าง ใช่ไหมพี่ใหญ่เสิ่น"เสิ่นซูเหิงทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกถามตรงๆเขาอ้อมแอ้มตอบด้วยใบหน้าเห่อแดงขึ้นสีระเรื่อ"ท่านหญิง...หากบุรุษมิอาจเป็นเสาหลักหรือมอบความมั่นคงให้คู่ชีวิตได้เช่นนั้นการแต่งออกไปจะมีประโยชน์อันใดกันเล่าขอรับ"ผ่าง!! ฉาด!! หยางซินอี้ตบเข่าดังฉาดก่อนจะเอ่ยกับพี่ชาย"เห็นไหมท่านราชครู ความรู้บัณฑิตเสิ่นนั้นล้ำลึกยิ่งนัก เพราะฉะน