All Chapters of รักเธอเสมอแมว (ซีรีส์สามหมอ): Chapter 41 - Chapter 50

“ไปกับป้าศรีเหรอ แล้วเมียนายล่ะ” อนวัชทำสีหน้างงเมื่อเขาถามถึงภรรยา“ก็เลิกกันไปก่อนที่ผมจะไปผ่าเกือบปีน่ะพี่ แม่บอกว่าเขารับไม่ได้ที่ผมอาจจะพิการเลยขอหย่า ตอนนั้นผมเข้าโรงพยาบาลที่ไทยพอฟื้นมาก็ไม่เจอเมียแล้ว เขาเก็บข้าวเก็บของส่วนตัวออกไปจากบ้านเรือนหอจนหมด สุดท้ายผมก็มีแต่แม่ที่คอยดูแลล่ะพี่ ใครจะอยากมามีผัวแบบผม” “เมียนายขอหย่าเหรอ” รามครุ่นคิด “แล้วกลับมานายเคยไปตามหาเขาไหม ละทำไมนายจำน้องเมียไม่ได้วันก่อนที่เราเจอกันที่เชียงใหม่” “ผมจำไม่ได้จริงๆ พี่ ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้วอีกอย่างมันคงเป็นผลข้างเคียงของการผ่าสมอง ทุกวันนี้ผมก็จำอะไรไม่ได้ทุกเรื่องหรอกนะ บางทีมันก็พอนึกออกแค่รางๆ เท่านั้นส่วนเมียเก่าผมไม่ได้ไปตามหาหรอกครับ แม่ไม่ยอมแม่บอกว่ากลัวผมไปเจอว่าเขามีลูกมีผัวใหม่ อาการผมอาจจะกำเริบขึ้นมาอีก” รามไม่คิดว่าป้าของตัวเองจะเป็นไปขนาดนี้ ซึ่งหากจะไม่ฟังความข้างเดียวด้วยการนำเรื่องไปถามมัทรี เขาเชื่อว่าเธอจะต้องโมโหแน่นอน“พี่บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับผม เรื่องอะไรกันแน่” อนวัขถามเรื่องที่คาใจมาหลายวัน“เรื่องที่พี่จะบอกนายคือน้องวัช เด็กที่นอนตรงนั้นเป็นลูกนา

สุดสัปดาห์ต่อมาในยามที่ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า ในช่วงบ่ายคุณศิวะ รามและวิศรุตคุยกันเรื่องที่คุณศิริจะยื่นฟ้องรามและมัทรีในข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวเด็กชายอวัช“ป้าเขาเป็นบ้าเหรอครับพ่อ” วิศรุตถามตรงๆคุณศิวะไม่ตอบลูกชายคนเล็ก ท่านเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ได้“ลูกว่าเราควรทำยังไงดี” ท่านเลือกที่จะหาทางออกมากกว่า“ทุกคนมีสิทธิ์ฟ้องครับถ้ารู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่สุดท้ายจะได้ตามที่เรียกร้องไหมศาลท่านจะเป็นคนตัดสิน” วิศรุตพูด“ผมว่าเราสู้ไปตามกระบวนการได้เลย ไม่ต้องสติแตกยังไงน้องมาศก็ได้เปรียบคุณย่าเยอะถ้าจะเป็นความจริงๆ” “พี่ก็ว่าแบบนั้น เพราะมาศพยายามจะบอกทางนั้นแล้วแต่ติดต่อไม่ได้” รามเสริม“นั่นล่ะพี่ ยกเว้นว่าคนที่ฟ้องจะไม่ใช่ย่า แต่เป็นพ่อแท้ๆ คือนายอ้น ถ้าแบบนั้นเราจะเสียเปรียบครับ เพราะตามกฎหมายน้าสู้กับพ่อยากมาก นอกจากเราพิสูจน์ได้ว่านายอ้นไม่เหมาะที่จะดูแลเด็ก” “พี่ก็ไม่อยากให้ถึงขนาดนั้น แต่ถ้าจำเป็นก็ต้องทำ” รามไม่ชอบการปะทะ แต่หากจะมีใครมาทำร้ายคนที่เขารักชายหนุ่มก็ไม่รีรอจะจัดการเช่นกัน“แม่จะฟ้องพี่ต้นเขาทำไมครับ” อนวัชถามม

รามขอตัวพาญาติหนุ่มเข้าไปในบ้าน อนวัชใจเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เดินเข้าใกล้ห้องนั่งเล่นที่อวัชทำกิจกรรมอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มหยุดยืนค้างที่หน้าประตูขาแข็งไม่กล้าเข้าไปเมื่อเห็นเด็กชายอายุหกขวบเศษ นั่งวาดรูปอยู่กับมัทรีและบุษบา“นายเข้ามาเถอะ” รามพูดและเดินนำไปก่อน ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับพื้นข้างเด็กชาย มัทรีและบุษบาหันมาทักทายอนวัชด้วยท่าทีสงบนิ่งเหมือนไม่มีความโกรธเคืองกันมาก่อน“น้องวัชครับดูสิว่าวันนี้มีใครมาหา” มัทรีพูดเสียงอ่อนกับลูกชาย เด็กชายเงยหน้ามองเธอและหันมองตามสายตาอนวัชตาร้อนผ่าวเขากำลังกลั้นน้ำตา ชายหนุ่มเดินมาหยุดนั่งลงข้างเด็กชายที่มองเขาอย่างสนใจ “น้องวัชลูกพ่อ” อวัชหันมามองหน้าพ่อและแม่อย่างงงๆ พ่อไหนอีก เขามีพ่อต้นแล้วนี่นา เด็กชายนึกสงสัยในใจ มัทรีที่มองหลานชายเธอเลี้ยงอวัชเป็นลูกมาตลอด แต่ก็ทำใจว่าสักวันหนึ่งจะบอกเขาเรื่องพ่อและแม่ที่แท้จริง“คุณพ่อของลูกค่ะ พ่ออ้นเป็นพ่อจริงๆ ของน้องวัชนะคะ” เธอลูบศีรษะเด็กชาย“พ่อที่เป็นแฟนแม่ แปลว่าพ่อคนนี้เป็นแฟนอีกคนของแม่เหรอฮะ” เด็กชายถามไปตามประสาทำเอา 'พ่อต้น' กระแอมเสียงดัง “ไม่ใช่ลูก

“ไม่เอาแล้วไม่พูดเรื่องคนอื่นดีกว่า มาพูดเรื่องของเราน่าสนใจกว่าเยอะ” เขาพลิกร่างหญิงสาวที่ตอนแรกนอนซบอยู่กับอกให้นอนหงาย“มีอะไรคุยคะ มาศว่าเราไม่เห็นมีอะไรคุยเลย” มัทรีพลิกตัวหนีนอนคว่ำซึ่งรามก็ตามมาคร่อมร่างไว้ เขากดจูบลงบนต้นคอขาวมือพลันยุ่มย่ามไปทั่วร่างบาง“น้องวัชบอกว่าอยากมีน้อง ทำน้องให้ลูกกันเนอะจะได้อ้างในศาลว่าครอบครัวเราอบอุ่น ศาลจะได้ตัดสินให้ลูกอยู่กับเรา” ชายหนุ่มพูดอย่างจริงจังแต่มัทรีหัวเราะคิก“ไม่ใช่แล้วพี่หมอ” เธอพูดก่อนที่เสียงหัวเราะจะเงียบลงกลายเป็นเสียงครางแผ่ว ไฟในห้องถูกดับลงเหลือเพียงโคมไฟที่หัวเตียงส่องแสงนวลตาจับร่างผุดผ่องนวลเนียนที่สวยจับใจไม่สร่างซา“เมื่อวานแกไปไหนมาอ้นกลับมาซะมืดค่ำ” คุณศิริถามบนโต๊ะอาหารเช้า ท่านเห็นว่าอนวัชออกจากบ้านในตอนบ่ายทั้งที่เป็นวันหยุด นางรอลูกชายกลับมารับประทานมื้อเย็นด้วยกันแต่เขาไม่กลับมาแถมยังปิดเครื่องใส่นางอีก “ผมก็ไปหาเพื่อนฝูงบ้างน่ะแม่ ส่วนโทรศัพท์แบตหมดครับผมเลยปิดไป” อนวัชโกหกคำโตเพราะไม่อยากได้ยินเสียงบ่นจากมารดา “ให้มันแน่เถอะว่าไปหาเพื่อน ไม่ใช่ไปทำอะไรลับหลังแม่นะ แกรู้ใ

หนึ่งชั่วโมงต่อมานายแพทย์หนุ่มเคลื่อนรถมาจอดที่หน้าบริษัทที่มัทรีทำงานอยู่ หญิงสาวบอกเขาไว้แล้วว่ามาถึงให้เข้าไปได้เลยเธอยังทำงานเหลืออยู่อีกนิดเดียวและจะได้หยุดยาวสามวัน รามไม่ได้เข้าไปทันที เพราะชายหนุ่มต้องรอช่างจากอู่มารับรถของมัทรีไปซ่อม เขาอยู่คุยกับช่างอีกราวครึ่งชั่วโมงก่อนจะแยกย้ายกัน รามมองนาฬิกาเห็นว่าใกล้เวลาที่หญิงสาวบอกว่าจะเลิกงานจึงเดินเข้าไปในบริษัทเพื่อรอเธอในตัวอาคาร นายแพทย์หนุ่มตรงไปถามหาภรรยากับพนักงานประชาสัมพันธ์ จากนั้นเขาได้รับการบอกเล่าให้ขึ้นมารอที่ชั้นสองซึ่งเป็นแผนกที่เธอทำงานอยู่ ชายหนุ่มขึ้นบันไดแทนการใช้ลิฟต์และเมื่อขึ้นไปแล้วเขานิ่วหน้าเมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของผู้หญิง “กรี๊ด ช่วยด้วย”เสียงเอะอะปึงปังน่าจะเป็นข้าวของตกกระทบพื้นและเสียงผู้หญิงที่ดังมาอีกครั้ง ทำให้รามรีบวิ่งเข้าไปเพราะนั่นคือเสียงของมัทรี รามเปิดประตูบานนั้นเข้าไปทันทีเขาทันได้เห็นว่าภรรยากำลังถูกกดร่างลงกับโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มโมโหจนกระชากผู้ชายคนนั้นออกแล้วต่อยด้วยหมัดหนักๆ จนอีกฝ่ายเซลงไปกองกับพื้น เขารีบไปประคองร่