All Chapters of รักเธอเสมอแมว (ซีรีส์สามหมอ): Chapter 1 - Chapter 10

“ต้นวันนี้ลูกจะเข้าไปที่โชติใช่ไหม” วิชุตาสตรีวัยหกสิบผ่านพ้นวัยกลางคนมาชั่วระยะเวลาหนึ่ง เธอถาม นายแพทย์ราม ลูกชายคนโตในตอนที่ทานอาหารเช้าร่วมกัน นางกำลังพูดถึงโรงพยาบาลสัตว์โชติภิวรรธอันเป็นกิจการในครอบครัว โดยใช้ชื่อสั้นๆ ออกเสียงว่า โช-ติ เป็นอันที่รู้กันของสมาชิก“ครับแม่ วันนี้ผมมีนัดกับทีมทำโฆษณา” “วันนี้วันเสาร์ตอนค่ำลูกจะกลับมากินข้าวไหม แม่จะได้เข้าครัว” “กลับครับแม่ เดี๋ยวผมจะโทรไปจัดการนายเล็กด้วยที่เมื่อคืนไม่มา” รามบ่นถึงน้องชายขณะที่เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทานอาหารไปหอมแก้มมารดาก่อนไปทำงาน“อย่าไปว่าน้องนะลูก น้องคงยุ่งอยู่” นางวิชุตารีบปรามลูกชายคนโต รามมักจะจริงจังกับทุกเรื่องเสมอ ผิดกับเจ้าลูกชายคนเล็กที่เวลาอยู่ในบ้านก็ทำเหมือนเป็นเด็กอยู่ร่ำไป“ครับ” รามรับคำก่อนจะเดินออกจากบ้าน เขารู้ว่าควรจะบอกอะไรมารดาแค่ไหน และอะไรที่ไม่ควรบอกโดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับน้องชายทั้งสองคนชายหนุ่มเป็นแพทย์เฉพาะทางผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกหรือแพทย์ออร์โธปิดิกส์ (Orthopedics) หมอกระดูกและข้อคือหมอที่มีความเชี่ยวชาญในการรักษากระดูก ข้อ ต่าง ๆ รวมถึงกล้ามเนื้อและเส้น

สัปดาห์ต่อมามัทรีเริ่มมาเก็บรายละเอียดการทำงานของโรงพยาบาลโชติภิวรรธตามที่ตกลงไว้กับราม หญิงสาววางแผนประเมินเวลาว่าการมาเก็บข้อมูลที่หน้างานจริงแค่หนึ่งถึงสองวันเธอก็น่าจะได้ข้อมูลเพียงพอมัทรีรู้มาว่าวันนี้รามมีเวรต้องลงตรวจที่แผนกออโธปิดิกส์ในโรงพยาบาลที่เขาทำงานประจำอยู่ หญิงสาวจึงค่อนข้างสบายใจที่จะไม่ต้องเจอหน้าชายหนุ่มและในขณะที่เธอบันทึกข้อมูลในไอแพด ลิลลี่แมวสีขาวตัวใหญ่ที่เธอเห็นวันก่อนในห้องประชุมเดินมาหาเธอ 'เมี๊ยว...' มันไม่ได้เพียงร้องทักทายอย่างเดียว เจ้าก้อนสีขาวขนฟูยังใช้ลำตัวอวบอ้วนของมันถูไถไปมากับน่องของเธอด้วย มัทรีละสายตาจากหน้าจอในมือก้มลงดูเจ้าแมวเหมียวที่อยู่ใต้โต๊ะลูบหัวมันเบาๆ สัมผัสขนที่นุ่มนั้นอย่างพอใจ“ชื่ออะไรน่ะเรา หิวเหรอ” 'เมี๊ยว' มันร้องตอบทำให้เธอยิ้มอย่างเอ็นดูหญิงสาวอุ้มมันขึ้นมาวางบนตัก เจ้าแมวอ้วนใช้ลำตัวถูไถกับตัวเธอพร้อมกับร้องไปด้วย“ลิลลี่อย่ากวนพี่เขาสิคะ พี่เขามาทำงาน” เสียงพนักงานในโรงพยาบาลแว่วมา มัทรีเงยหน้ายิ้มให้เธอ“ชื่อลิลลี่เหรอคะ แมวของโรงพยาบาลรึเปล่ามาครั้งก่อนก็เจอ”“ลิลลี่เป็นแมวคุณหมอต้นค่ะพี่มาศ คุณหมอรักม

มัทรีนิ่งอึ้งเมื่อรามพูดถึงเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อน ภาพในอดีตวนเข้ามาเป็นฉากๆ เธอเคยเป็นคนไข้ของเขาในตอนนั้น หญิงสาวเข้าพักรักษาตัวโดยมีรามเป็นหมอเจ้าของไข้ เธอนอนพักที่โรงพยาบาลประมาณหนึ่งสัปดาห์ เมื่อออกจากโรงพยาบาลแล้วคุณหมอหนุ่มยังแวะเวียนมาเยี่ยม เขาแสดงท่าทีเปิดเผยชัดเจนว่าสนใจเธอเกินกว่าความเป็นคนไข้และหมอ ตัวเธอเองในตอนนั้นไม่ได้รังเกียจเขาจึงตอบรับไมตรีด้วยดี แต่ในวันสุดท้ายที่พบกันมันเป็นคืนที่เขาพาไปฉลองวันเกิด ในคืนนั้นเธอเมาจนเผลอตัวมีความสัมพันธ์เกินเลย หากแต่ในตอนเช้าเธอได้รับโทรศัพท์จากทางบ้านว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ขณะนั้นรามได้รับโทรศัพท์ตามตัวจากโรงพยาบาล เขาปล่อยให้หญิงสาวนอนต่อและโน้ตไว้ว่ามีงานด่วน มัทรีจึงต้องรีบกลับโดยที่ไม่ได้คุยกับรามก่อน และตั้งแต่วันนั้นเกิดเรื่องยุ่งๆ มากมายในครอบครัวทำให้เธอเลือกที่จะแก้ปัญหาของที่บ้านและพักเรื่องส่วนตัวไว้ รามในอดีตเขาไม่ได้ยื้อเธอในตอนที่เธอส่งข้อความไปบอกขอยุติเรื่องส่วนตัวของเขาและเธอไว้เพียงเท่านั้น เขาตอบกลับมาเพียงแค่ว่าเขาจะเคารพการตัดสินใจหากเธอคิดดีแล้ว มัทรีอ่านข้อความตอบกลับด้วย

ชายหนุ่มโทรติดต่อพ่อเลี้ยงเมฆาและได้รับคำตอบให้ยืมใช้บ้านพักที่ภูเก็ตตามสบาย ต่อจากนั้นได้เวลาขึ้นเครื่องเขานั่งแยกกับน้องชายและสาวผู้ช่วย ซึ่งรามเองก็พอใจเพราะเขายังไม่อยากให้ใครถามอะไรมาก ส่วนวิศรุตก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรที่จู่ๆ จะต้องเดินทางไปภูเก็ตแบบกระทันหัน สีหน้าของน้องชายคนเล็กของบ้านนั้นรื่นรมย์ราวกับกำลังไปฮันนีมูนกระนั้นรามมองหาที่นั่งของกลุ่มมัทรีจนเขาเห็นพวกเธอขึ้นมานั่งประจำที่แล้วเรียบร้อยก็โล่งใจ ตลอดการเดินทางเขาแทบไม่คุยกับวิศรุตเลยจนกระทั่งเครื่องลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นบังเอิญเจอมัทรีโดยบังเอิญในตอนที่รอรับกระเป๋า“อ้าวคุณมาทำอะไรที่นี่ มาเที่ยวกันเหรอวันหยุดยาวนี่” มัทรีงงเป็นไก่ตาแตกว่าเธอมาเจอเขาที่นี่ได้อย่างไร “คุณมาทำอะไรแถวนี้คะคุณหมอ” เธอข้องใจว่าโลกกลมได้ขนาดนี้เชียวหรือ แล้วหมออย่างรามมีเวลาเที่ยวได้อย่างไรในเมื่องานที่เขาทำมีไม่รู้ตั้งกี่อย่าง“ผมก็มาเที่ยวสิ คุณก็คงมาเที่ยวใช่ไหมแล้วมากับใคร นั่นลูกคุณเหรอ” รามจ้องเด็กชายอวัชเขม็งจนเด็กน้อยรู้สึก เด็กชายมองกลับคนแปลกหน้ารูปร่างใหญ่อย่างไม่กลัว“อ๋อ... ค่ะ น

รามไม่ใช่พ่อของอวัชและเธอเองก็ไม่ใช่แม่ แต่เมื่อเจ็ดปีก่อนเรื่องที่ทำให้เธอต้องรีบกลับออกจากห้องของเขาทั้งที่ยังไม่ได้คุยกัน เพราะพี่สาวแท้ๆ ของเธอเองสร้อยฟ้าเป็นพี่สาวคนโตของเธอและบุษบา เธอเลิกกับสามีและพยายามทำการฆ่าตัวตายทั้งที่ตั้งครรภ์อยู่ เรื่องของสร้อยฟ้าทำให้เธอต้องวางเรื่องของตัวเองและหันมาดูแลคนในครอบครัวก่อนอย่างใกล้ชิด จนกระทั่งถึงวันที่น้องวัชลืมตามาดูโลก จากนั้นไม่นานสร้อยฟ้าก็ฆ่าตัวตายอีกครั้งและคราวนี้เธอทำได้สำเร็จ เรื่องนี้ทำให้มัทรีต้องรับหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้น้องวัชเต็มตัว เพราะตอนนั้นบุษบาเองก็เพิ่งอายุสิบห้ายังช่วยอะไรมากไม่ได้ ครอบครัวที่เหลือเพียงสองคนพี่น้องกับหลานชายที่เพิ่งลืมตาดูโลกทำให้มัทรีไม่คิดจะมีความรักอีกเลย“คุณหมายความว่ายังไงมาศ” เธอมองหน้ารามให้เต็มตา ตัวเขาในวันนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดถึงวันนี้เขาก็ไม่ผิด นอกจาก 'เข้าใจผิด' “น้องวัชไม่ใช่ลูกของคุณค่ะหมอต้น” เธอบอกจริงจังที่สุดแต่ทว่า...“ผมไม่เชื่อ” “หมอต้นนี่เขาเป็นใครเหรอพี่มาศ” บุษบาถามในตอนบ่าย พวกเธอเช็คอินเข้าที่พักแล้วหลังจากไปรับประทานกับคณะของราม “ก็ไม่มีอะไรหรอก ล