All Chapters of รักเธอเสมอแมว (ซีรีส์สามหมอ): Chapter 61 - Chapter 70

ต่อมาเรื่องคดีที่มัทรีเคยถูกเพื่อนร่วมงานทำร้ายร่างกายและพยายามล่วงละเมิด จบลงที่ผู้ต้องหาถูกตัดสินให้จำคุกสองปีโดยให้รอลงอาญา ส่วนนางศิริได้รับโทษในฐานะผู้จ้างวานจำคุกในเวลาเดียวกันและรอลงอาญาเช่นกัน“ขอบคุณคุณมาศมากๆ ที่ไม่เอาเรื่องผมมากกว่านี้ ผมขอโทษอีกครั้งนะ” อดีตเพื่อนร่วมงานผู้ก่อคดีเข้ามาขอบคุณและขอโทษหญิงสาวที่ตอนนี้ครรภ์เจริญเติบโตจนเห็นได้ชัดเจน“ไม่เป็นไรค่ะ เริ่มต้นชีวิตใหม่นะคะแล้วก็อย่าไปทำแบบนี้อีก” มัทรีอโหสิกรรมให้เธอไม่อยากผูกกรรมไว้อีกต่อไปคู่กรณีกลับออกไปทำเรื่องเอกสารกับทางศาล ส่วนอนวัชเดินตรงมาหาเธอกับรามที่ยืนอยู่ด้วยกัน ส่วนวิศรุตคุยกับผู้ช่วยทนายและเก็บเอกสารเตรียมตัวกลับ“พี่ขอบคุณมาศมากๆ เลยนะเรื่องแม่” เขามองไปทางมารดาก่อนจะหันหน้ากลับมาคุยต่อ “แม่พี่เขาอยากขอโทษมาศแต่แกยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้า” อนวัชหมายถึงทุกเรื่องที่ศิริเคยทำกับทั้งสร้อยฟ้าและมัทรี มารดาของเขาสำนึกผิดแล้ว และท่านยังไม่กล้าสู้หน้าน้องสาวของอดีตลูกสะใภ้"ไม่เป็นไรค่ะพี่อ้น มาศไม่คิดอะไรกับเรื่องเก่าๆ แล้ว เรามองไปวันข้างหน้าดีกว่าค่ะ คุณป้าพร้อมวันไหนก็วันนั้น ถึงไม่พร้อม

เด็กหญิงวันใหม่ในวัยสองขวบครึ่งเดินเตาะแตะไปมาในร้านดอกไม้ของมารดาและน้าสาว มัทรีกำลังจัดดอกไม้ให้ลูกค้าที่สั่งไว้ ส่วนบุษบานั้นรับออเดอร์ทางโทรศัพท์อยู่ “มี๊ มี๊ขา...” เด็กหญิงเดินมาหามารดา เธอใช้สองแขนเกาะที่ข้างโต๊ะทำงานของมัทรีและก้าวขาปีนเหยียบบนคานโต๊ะพยายามโหนตัวเองขึ้นมา“วันใหม่ไม่เอาค่ะลูก” มัทรีหยิบดอกกุหลาบก้านยาวขึ้นพ้นมือลูกก่อนที่เด็กหญิงจะคว้าไว้ เพราะว่ามันยังไม่ได้ริดหนามออกเกรงว่าลูกสาวจะได้เลือด“หนูจะเอา สวย” วันใหม่เริ่มพูดได้หลายพยางค์ติดต่อกันตามพัฒนาการแต่ละช่วงวัย มัทรีไม่ได้ต้องการให้ลูกเก่งหรือพัฒนาเกินกว่าวัยที่แกควรจะเป็น แค่เด็กหญิงเติบโตอย่างสมบูรณ์และมีความสุขในแต่ละวันเธอก็พอใจแล้ว“บุษพี่ฝากพาวันใหม่ไปห่างๆ โต๊ะก่อน เดี๋ยวโดนหนามกุหลาบ” มัทรีเรียกน้องสาวหลังจากที่เห็นว่าบุษบาลงรายการเรียบร้อย บุษบารีบเข้ามาอุ้มหลานขึ้นจากพื้น พลางหันเหความสนใจจากบรรดาดอกไม้สดบนโต๊ะทำงาน“นี่มีไอ้นี่ด้วยสนใจไหม” หญิงสาวหยิบยางรัดผมสีสวยแวววาวขึ้นมาชู สีสันของมันล่อตาล่อใจจนเด็กหญิงมองไม่วางตา“สวย บุษจ๋า สวย” เด็กหญิงเรียกน้าสาวของตนว่าบุษจ๋าตามแม่

สองเดือนต่อมา มัทรีมาส่งดอกไม้ให้ลูกค้าที่โรงพยาบาล จัดการธุระเสร็จแล้วเธอจึงไปหารามที่แผนกของเขา เพราะเขาบอกเองว่าส่งดอกไม้แล้วให้รอกลับพร้อมกันรามตรวจเสร็จแล้ว ชายหนุ่มคุยกับชายคนหนึ่งที่ทางเดินหน้าแผนกออโธฯ ทันทีที่เขาเหลือบมาเห็นจึงรีบกวักมือเรียกภรรยา“มาศครับพี่รออยู่เลย เสร็จงานแล้วใช่ไหม” เขาหันมาถามภรรยาเมื่อมัทรีเข้าไปใกล้ๆ จึงเห็นว่าคนที่รามคุยด้วยคือหัสดีเพื่อนของเขาที่เธอเคยเจออยู่บ้างหลายครั้ง“สวัสดีค่ะพี่หัสมาหาพี่หมอต้นเหรอคะ ไปทานมื้อกลางวันด้วยกันไหมคะ” หญิงสาวทักทายและชวนเพื่อนสามีไปรับประทานอาหารเที่ยงทำเอาอีกฝ่ายรีบโบกมือ“น้องมาศไปกับหมอต้นสองคนเถอะครับ พี่แวะมาคุยธุระจะไปแล้ว”“ไม่ต้องชวนมันไปตอนเที่ยงเหรอมาศ เพราะตอนเย็นหมอนี่จะไปกินข้าวที่บ้านเรา มันมีเรื่องจะคุยกับคุณแม่เรื่องธุรกิจนิดหน่อย” รามหันมาบอกภรรยา“อ๋อ งั้นไว้เจอกันตอนเย็นนะคะพี่หัส”เธอเดาว่าหัสดีคงมีเรื่องธุรกิจเกี่ยวกับโรงพยาบาลสัตว์แน่ๆ ถึงอยากคุยกับคุณวิชุตา ชายหนุ่มที่ถูกถามยิ้มพลางปฏิเสธ“แยกกันตรงนี้เลยละกันฉันมีนัดกับลูกค้าตอนบ่าย ยังไงเย็นนี้เจอกันที่บ้านนายเลยนะราม ฉั

บุษบาโล่งอกที่หัสดีไม่ตามมา เธอมองเวลาแล้วรีบเข้าไปที่ชานชาลาเดินหาตู้ของตัวเองพอเจอแล้วก็นั่งลงให้หายเหนื่อย ตู้นี้เป็นตู้นอนแต่ในเวลาที่ยังไม่ได้ปูเตียง โต๊ะอเนกประสงค์จะถูกกางมาใช้ร่วมกันสำหรับผู้โดยสารเตียงบนและเตียงล่างเมื่อได้เวลาตามตารางเดินรถ รถไฟเคลื่อนตัวออกจากสถานีหญิงสาวจึงโทรหามัทรีเพื่อบอกว่ารถออกแล้ว“ค่ะพี่มาศ เจอกันพรุ่งนี้นะคะเดี๋ยวบุษโทรบอกว่าเจอกันที่ไหน”หญิงสาวกดวางสายเธอหยิบขวดน้ำมาเปิดเอาหลอดใส่ดูดไปสองทีแล้วมองวิวนอกหน้าต่าง รู้สึกสบายใจและเป็นอิสระ วันนี้ในตู้มีผู้โดยสารเกือบทุกที่นั่ง เธอคิดว่าออกจากกรุงเทพฯ ไปสักห้าหกสถานีคนที่จองตั๋วไว้คงทยอยขึ้นมาจนเต็มรถแน่เจ้าหน้าที่ตรวจตั๋วเดินมาถึงที่นั่งของเธอ หญิงสาวจึงส่งตั๋วให้เขาตรวจ “ถ้าจะปูที่นอนเมื่อไหร่เรียกได้เลยนะครับ” “ขอบคุณค่ะ” บุษบานั่งเล่นเกมในไอแพดไม่ได้สังเกตว่าที่นั่งตรงข้ามมีใครเดินมานั่งด้วย เธอเงยหน้าเมื่อรู้สึกว่าถูกจ้อง “คุณ ! มาได้ยังไง” หัสดีเหวี่ยงเป้ลงกับที่นั่งที่หุ้มเบาะด้วยกำมะหยี่สีแดง เขานั่งเหยียดเท้ามาอีกฝั่งชนขาของบุษบาจนเธอรีบชักขาหนี สีหน้าบึ

ชายหนุ่มรูดม่านออกครึ่งหนึ่งแล้วกวาดขาลงจากที่นอน เขาลุกขึ้นยืนพลางบิดขี้เกียจก่อนจะส่งมือให้หญิงสาวลุกตาม ขณะนั้นในขบวนรถไฟเงียบสนิท ทุกที่นั่งปิดม่านมิดชิดไม่มีใครเปิดออกมาเลยหญิงสาวเดินไปตามทางตรงไปที่ห้องน้ำท้ายตู้ บนรถไฟขบวนนี้แต่ละตู้จะมีห้องน้ำสามห้อง ซึ่งเพียงพอต่อการให้บริการและได้รับการดูแลเรื่องความสะอาดอย่างดีหัสดีอาศัยจังหวะที่บุษบาเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวของตนเองบ้าง ออกมาพอดีกับที่หญิงสาวเปิดประตูห้องน้ำออกมา“แปรงฟันเลยไหมเดี๋ยวก็เช้าแล้ว” เธอพยักหน้า “ก็ดีค่ะ แต่ต้องเดินกลับไปเอาของก่อน” บุษบาซื้อชุดแปรงฟันและล้างหน้าสำหรับพกพามาด้วยในกระเป๋าที่วางทิ้งไว้บนที่นอน“พี่ไปหยิบให้เอง กระเป๋าบนที่นอนใช่ไหม” “ใช่ค่ะ” เธอมองตามหลังชายหนุ่มไปส่วนตัวเองยืนรอที่หน้าห้องน้ำ ไม่กี่นาทีหัสดีกลับมาพร้อมกับกระเป๋าของใช้ส่วนตัวมายื่นส่งให้“พี่ก็จะล้างหน้าแปรงฟันเหมือนกัน” เขาบอกสั้นๆบุษบาใช้เวลาราวสิบห้านาทีในการล้างหน้าแปรงฟัน เธอเปิดประตูห้องน้ำกลับพบคนที่มารอเข้าเหมือนกัน“อ้าว อาจารย์พี่เนศสวัสดีค่ะ” ชายหนุ่มผิวขาวสวมแว่นเลิกคิ้วเมื่อพบเธอบนรถไฟขบวนนี้“บุษ