All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 61 - Chapter 70

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ****"เว่ยเว่ยทางนี้ครับ" วันนี้ลู่เฟิงที่ได้ออกมาทำภารกิจนอกค่ายจึงได้แวะมารับหญิงคนรัก เขารีบเรียกเธอทันทีที่เห็นว่าเธอจูงจักรยานออกมาที่หน้ามหาวิทยาลัย"ไม่ใช่ว่าคุณต้องกลับมาพรุ่งนี้หรือคะ ทำไมได้มาก่อนกำหนดล่ะ" เว่ยเว่ยแปลกใจที่เห็นชายหนุ่มมายืนรอรับ"ผมออกมาทำภารกิจพิเศษนะครับพอดีเสร็จเร็วก็เลยแวะมาหาคุณ แล้วนี่คุณจะไปร้านเลยหรือเปล่าครับ" ลู่เฟิงบอกแก่เว่ยเว่ย"กำลังจะไปค่ะ คุณจะไปกับฉันด้วยไหมคะ" เว่ยเว่ยชวนลู่เฟิงไปร้านด้วนกันจะได้ช่วยกันขายของ"ผมไปด้วยครับ แต่วันนี้คุณเก็บร้านเร็วหน่อยได้ไหม ผมอยากจะชวนคุณไปเดินเที่ยวน่ะ" ลู่เฟิงอยากชวนเธอไปเที่ยว"ตอนเย็นเนี่ยนะคะ คุณจะพาฉันไปไหนหรอ" เว่ยเว่ยทำตาโตสนใจอยากจะไปเที่ยว แต่ว่าตอนเย็นฟ้ามืดแล้วจะมีอะไรให้ดูกัน"ผมอยากจะพาคุณไปเดินเล่นริมแม่น้ำน่ะครับ" ลู่เฟิงบอกสถานที่ที่จะพาเว่ยเว่ยไป"หรือว่าวันนี้เราจะปิดร้านดีคะ วันนี้ฉันขายเครื่องสำอางให้เพื่อนนักศึกษาได้เงินเยอะอยู่ ถ้าอย่างนั้นเราไปเที่ยวกันดีกว่าค่ะ พรุ่งนี้ค่อยเปิดร้าน" เว่ยเว่ยเสนอทางเลือก"ดีครับถ้าอย่างนั้นเราไปกันเลยดีกว่า" ลู่เฟิงดีใจมากพี่จะไ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****"คุณเตรียมของเสร็จแล้วใช่ไหมครับ" ลู่เฟิงถามขึ้นเมื่อเห็นเธอเดินออกมาจากในห้องนอน"ฉันเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ เราจะไปกันเลยไหมคะ" เธอได้เตรียมของทุกอย่างไว้ตั้งแต่เช้าแล้ว เมื่อเห็นว่าได้เวลาจึงเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อรอลู่เฟิงมารับ"ไปเลยก็ได้ครับ ป่านนี้คุณแม่คงจะรอแล้ว" ชายหนุ่มที่เห็นว่าเวลานี้ก็สายมากแล้ว จะได้มีเวลาคุยกับพ่อและแม่ของเขาสักพัก ก่อนที่จะถึงเวลาทำอาหารเที่ยง"เราจะไม่ปั่นจักรยานกันไปหรือคะ" เว่ยเว่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ยอมเข็นจักรยานออกมา"พวกเราเดินกันไปก็ได้ครับบ้านผมห่างจากที่นี่แค่นิดเดียวเอง" ลู่เฟิงไม่เคยบอกเธอเลยว่าบ้านเขาอยู่หลังไหน"บ้านคุณอยู่แถวนี้หรอคะทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลยล่ะ" เว่ยเว่ยถามด้วยความสงสัย"ผมไม่อยากให้คุณลำบากใจนะครับว่าครอบครัวของผมอยู่แถวนี้ เดี๋ยวจะหาว่าผมกดดันคุณ" ลู่เฟิงอธิบาย"ฉันเข้าใจแล้วล่ะค่ะ เราออกเดินทางกันดีกว่าเดี๋ยวแดดจะร้อน" แล้วลู่เฟิงก็เป็นคนอาสาถือตะกร้าทั้ง 2 ใบเอง แล้วคนทั้งสองก็เดินทางออกมาจากบ้าน เดินมาเพียงไม่นานก็ถึง"บ้านคุณหลังนี้หรือคะ" เว่ยเว่ยถามขึ้นเมื่อมายืนอยู่ที่หน้าปร

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****"ฉันหาได้แล้วล่ะ ขอบใจเธอมากนะ" ปิงปิงซึ้งในน้ำใจของเพื่อน"แล้วเธอจะอยู่ที่นี่อีกกี่วันหรอ เราจะได้เจอกันอีกใหม" เว่ยเว่ยที่อยากพาเพื่อนไปเลี้ยงข้าวสักมื้อเลยลองถามดู"ฉันน่าจะเสร็จธุระในวันพรุ่งนี้ แล้วเราค่อยนัดเจอกันก็ได้" ปิงปิงบอกกับเพื่อน "ว่าแต่ตอนนี้เธอว่างคุยกับฉันหรือเปล่า ถ้าไม่ว่างฉันกลับก่อนนะ"เว่ยเว่ยไม่คิดจะรั้งเพื่อนใว้จึงขอตัวกลับก่อน"ถ้าอย่างนั้นเจอกันพรุ่งนี้ตอนเย็นนะ" ปิงปิงตอบรับเพื่อน"ได้จ๊ะแล้วเจอกัน" เว่ยเว่ยโบกมือลาแล้วปั่นจักรยานออกมา..............เช้าวันนี้ เธอจัดของใว้ให้กับร้านอาหารของซีห่าวในปริมาณที่ตกลงกันใว้ รอเพียงไม่นานก็มีคนมารับของไปพร้อมกับจ่ายเงิน เว่ยเว่ยมองเงินในมือแล้วยิ้มอย่างมีความสุข หลังจากเสร็จธุระในตอนเข้าเธอก็เตรียมตัวออกไปเรียนที่มหาวิทยาลัย ซึ่งในตอนเย็นเธอจะแวะไปหาปิงปิงด้วย วันนี้เธอปิดร้านอีกหนึ่งวันเพราะว่าของไม่มี หลายวันมานี้ร้านของเธอขายดีมาก สินค้าจึงมีไม่เพียงพอ จึงจำเป็นต้องปิดร้านเพื่อตุนสินค้าเสียก่อน ตอนเย็น..."ปิงปิง ทางนี้จ๊ะ" เว่ยเว่ยเรียกเพื่อนสาว"รอนานใหมเว่ยเว่ย ขอโทษที่ให้รอนะ"

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ****"เจ้าของร้านไม่อยู่ที่นี่ใช่ไหมเธอเลยแอบอ้างว่าเป็นเจ้าของร้านแบบนี้ คุณสวีข่ายดูสิคะเว่ยเว่ยร้ายกาจขนาดไหน" หลิวอี้หันไปพูดกับสวีข่ายให้เขาเห็นด้วยกับเธอ"เอาอย่างนี้ดีใหมครับ เราถามคนแถวนี้หรือเถ้าแก่ร้านผ้าดีหรือไม่ครับ ว่าใครเป็นเจ้าของร้านนี้กันแน่" ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อเว่ยเว่ยนะ เพียงแค่ต้องการให้เรื่องมันจบก็เท่านั้น "อย่างนั้นก็ดีเลยค่ะ คนแถวนี้จะได้ไม่ต้องมาแอบอ้างอีก" หลิวอี้ยิ่งได้ใจ"เอาตามที่ว่าก็ได้ค่ะ แต่ความจริงไม่ต้องถามใครก็ได้นะคะ...." เว่ยเว่ยยังพูดไม่ทันจบก็มีคนพูดแทรกเสียก่อน"เห็นไหมคะคุณ เว่ยเว่ยกลัวขายหน้าถึงขนาดไม่อยากให้ถามใครเลย" หลิวอี้ยังเชื่อว่าเว่ยเว่ยโกหก"เปล่าหรอกนะ ฉันแค่จะบอกว่าฉันมีสัญญาเช่าร้านเท่านั้นเอง" เว่ยเว่ยอยากจะดึงสัญญาเช่าออกมาปาใส่หน้าหลิวอี้เสียจริง"มีสัญญา ไม่จริง หนังสือสัญญานั่นอาจจะเป็นของปลอมก็ได้ใครจะไปรู้" หบิวอี้ยังกวนประสาทไม่เลิก"ถ้าอย่างนั้นเธอก็หาวิธีคิดเอาเองแล้วกันว่าฉันเป็นเจ้าของร้านจริงหรือเปล่า" และพอดีที่มีลูกค้าเข้ามาซื้อของพอดี "เอ่อ คุณป้าคะฉันขอถามได้หรือไม่คะ ว่าใครเป็นเจ้าของร้านน

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ส่วนหลานชายทั้งสองคนเธอก็เลือกซื้อชุดสำเร็จรูปไปให้คนละชุด ส่วนหลานสาวเธอก็เลือกชุดกระโปรงไปให้เช่นกัน เธอเตรียมของทั้งหมดเสร็จแล้วเธอก็เก็บเข้าใส่ในมิติจะได้ไม่ต้องถือและไม่สะดุดตากับพวกมิจฉาชีพทั้งหลายเธอได้ตั๋วรถไฟในรอบเช้า ครั้งนี้เธอต้องกลับบ้านคนเดียวเพราะตลอด 1 เดือนที่ผ่านมานั้นลู่เฟิงไม่ได้กลับบ้านมาเลยเพราะติดภารกิจ ก็ได้แต่ติดต่อกันทางโทรศัพท์ ผ่านแม่ของเขาบ้าง มีอยู่ 2 ครั้งที่เธอโทรไปหาเขาเอง เพราะอดเป็นห่วงไม่ได้ เธอได้บอกเขาแล้วว่าเธอจะกลับบ้านหลังจากที่สอบเสร็จ ชายหนุ่มนั้นอยากให้เธอรอเขาเพื่อที่จะกลับบ้านไปพร้อมกัน แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะว่าชายหนุ่มนั้นติดงานที่สำคัญมาก เขาได้แต่ขอโทษเธอว่าไม่สามารถดูแลเธอได้ตลอดปล่อยให้เธอต้องขึ้นรถไฟกลับบ้านคนเดียว จึงกำชับให้เธอดูแลตัวเองดีๆอย่าไว้ใจใครระหว่างการเดินทาง ตอนนี้เธอได้เดินทางมาเกินครึ่งทางแล้ว เธอโชคดีที่ได้นั่งคู่กับหญิงสาวคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอแต่คนละสาขาและกลับบ้านที่ตัวอำเภอเหมือนกัน ตอนเรียนระดับมัธยมปลายนั้นทั้งสองคนก็เรียนคนละโรงเรียนจึงไม่เคยได้รู้จักก