All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 51 - Chapter 60

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ****วันนี้เว่ยเว่ยต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยแล้ว เธอมาถึงตั้งแต่สองวันก่อน เพราะลู่เฟิงไปรับเธอมา มันตรงกับวันหยุดของเขาพอดี ส่วนที่พักนั้น เว่ยเว่ยได้ให้ลู่เฟิงเป็นคนจัดการให้โดยที่เธอระบุมาว่า ต้องเป็นบ้านเช่าที่อยู่ไกล้กับมหาวิทยาลัย เดินทางสะดวก ซึ่งลู่เฟิงก็ไม่ทำให้เธอผิดหวังเลย ความจริงแล้วเขาอยากจะให้เธอไปพักอยู่ที่บ้านของเขามากกว่า แต่เธอไม่ยินดี มีอย่างที่ไหนกันจะให้ไปนอนค้างบ้านผู้ชาย เธอกับเขาก็แค่คบกัน ศึกษาดูใจกัน ยังไม่ได้เป็นแม้แต่คู่หมั้นกันเสียหน่อย มันทำแบบนั้นไม่ได้ จะให้พ่อแม่ของเขามองเธอว่าอย่างไร เป็นผู้หญิงที่ไม่รักนวลสงวนตัว คิดจะจับผู้ชายโดยการที่ไปค้างบ้านเขาอย่านั้นหรือ "ลู่เฟิงคะ คุณไม่กลับเข้าไปที่ค่ายหรือคะ" เว่ยเว่ยเห็นว่าแฟนหนุ่มไม่กลับค่ายเสียทีเธอเลยอดถามไม่ได้"ไม่ครับผมลาเพิ่มพรุ่งนี้อีกหนึ่งวัน ผมจะพาคุณไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย" ลู่เฟิงบอกแฟนสาว"ขอบคุณนะคะ ที่ดูแลฉัน" เธอทราบซึ้งใจที่ชายหนุ่มคอยดูแลเธอตั้งแต่คบหาดูใจกัน"ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็เราเป็นคนรักกันนี่นา"เขาไม่ใช่แค่อยากไปส่งเธอรายงานตัวแต่อยากไปกันท่าหนุ่มๆในมหา

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ตอนนี้เว่ยเว่ยได้เข้าเรียนมหาลัยมาร่วมเดือนแล้ว ส่วนลู่เฟิงนั้นก็มาหาเธออาทิตย์ละครั้ง ถ้าชายหนุ่มมาหาก็จะพาเธอไปเที่ยวบ้าง ทานอาหารบ้าง บางครั้งก็รบเร้าให้เธอไปหาครอบครัวของเขา แต่เธอยังไม่อยากไปตอนนี้ รอให้เธอมั่นใจในตัวของชายหนุ่มมากกว่านี้ไปก่อน ถึงเวลานั้นก็ยังไม่สายแน่นอน ตั้งแต่เว่ยเว่ยเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยนั้นก็ขาดรายได้ไปมาก จะพูดให้ถูกเลยก็คือไม่มีรายได้เลยต่างหาก มีแต่รายจ่าย ไหนจะค่าบ้านเช่า ค่าโทรศัพท์กลับไปที่บ้าน ดีที่ค่ากินกับค่าเดินทางไม่มี เวลาหิวก็นำของในมิติออกมากิน เวลาเรียนก็ปั่นจักรยานไปเรียน ก่อนที่เว่ยเว่ยจะมาเรียนที่มหาวิทยาลัยนั้น เธอได้ทำการติดตั้งโทรศัพท์ไว้ที่ร้าน เพื่อสำหรับติดต่อกับครอบครัวโดยเฉพาะ ใครจะว่าเธอฟุ่มเฟือยก็ไม่สนใจ เพราะนี่คือครอบครัวของเธอ ส่วนที่ร้านชิ่งฝูทั้ง 2 สาขา วัตถุดิบในการใช้ก็คือเนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ เว่ยเว่ยได้ไปติดต่อซื้อขายกับทางโรงเชือดโดยตรง จะได้ไม่มีปัญหาเรื่องวัตถุดิบขาดแคลน หรือขาดตลาด ส่วนการค้ากับพี่ชายหลี่ ตอนนี้ก็ไม่ได้ทำแล้วเพราะการเดินทางที่ลำบาก ขนาดเธอเดินทางมาเรียนที่นี่ก็ยังต้องใช้

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****วันนี้เว่ยเว่ยต้องไปทำสัญญาเช่าร้านกับเถ้าแก่เนี้ยหลิว เธอได้นำ แป้งตลับ สิปสติก เอาไปเป็นของแสดงน้ำใจด้วย "เว่ยเว่ยฉันอยากจะไปกับเธอด้วย" ซูเย่พูดขึ้นหลังจากที่เห็นว่าเว่ยเว่ยกำลังเตรียมตัวไปที่ร้านเสื้อผ้า"ก็ไปด้วยกันสิ ฉันไม่ได้ห้ามเธอนะ" เว่ยเว่ยพูดกลั้วหัวเราะ"แต่ฉันมีนัดกับคุณแม่แล้วนะสิ" ซูเย่ทำหน้าเศร้า"ใว้วันหลังก็ได้ วันนี้ฉันยังไม่ได้ตั้งร้านหรอก แค่เซ็นสัญญาเท่านั้น" เว่ยเว่ยปลอบใจเพื่อน"เอาแบบนั้นก็ได้ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ" "บ๊ายบายจ๊ะ" เว่ยเว่ยโบกมือให้เพื่อนสาวแล้วทั้งสองก็แยกทางกัน เว่ยเว่ยนั้นตรงมาที่ร้านเสื้อผ้าเถ้าแก่เนี้ยหลิวทันที ณ ร้านเสื่อผ้าเถ้าแก่เนี้ยหลิว "มาแล้วหรือจ๊ะเว่ยเว่ย" เถ้าแก่เนี้ยหลิวทักขึ้นเมื่อเห็นเว่ยเว่ยเดินเข้าประตูร้านมา "สวัสดีค่ะ ขอโทษที่มารบกวนนะคะ" "รบกวนอะไรกันจ๊ะ มาเถอะเข้ามานั่งก่อน" แล้วทั้งสองก็เริ่มเซ็นสัญญากันหลังจากที่เว่ยเว่ยอ่านเอกสารเสร็จ ซึ่งเนื้อหาก็ไม่มีอะไรมาก ระบุใว้ว่าสัญญาเช่าหนึ่งปี ค่าเช่าต่อเดือน เดือนละสิบหยวน จ่ายค่าเช่าเดือนเเรกสามารถขายได้ทันที "เถ้าแก่เนี้ยหลิวคะ อ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****วันนี้เป็นวันที่เว่ยเว่ยเปิดร้านวันแรก ดีที่วันนี้ตรงกับวันหยุดพอดี ซึ่งเธอไม่ต้องไปมหาวิทยาลัย แถมยังมีคนมาช่วยงานด้วยอีก 1 คน วันนี้ลู่เฟิงออกจากค่ายมาหาเธอพอดี จึงได้ช่วยเธอขนของมาจากบ้านเช่า เธอนำโต๊ะพับขนาดกว้าง 80 เซนติเมตรยาว 150 เซนติเมตร ออกมาสองตัวเพื่อต่อกันให้มีขนาดกว้างขึ้น แล้วนำผ้าออกมาปูทับอีกทีนึงเพื่อความสวยงาม "คุณไปได้โต๊ะแบบนี้มาจากที่ไหนหรือครับทำไมมันถึงดูแปลกตาจังเลย" ชายหนุ่มเห็นว่ามันแปลกแถมยังใช้งานได้ดีอีกด้วย"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะฉันเห็นมันอยู่ในห้องเก็บของที่บ้านเช่า ฉันก็เลยถือวิสาสะเอาออกมาใช้" เว่ยเว่ยแก้ตัวโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน"อ๋อ ครับ" ความจริงเขาก็อยากจะถามเธออีกหลายอย่าง ว่าของที่เธอนำออกมาขายนั้นเอามาจากที่ไหนเพราะตามที่เห็นแล้วของเหล่านี้เขาไม่เคยเห็นผ่านตามาก่อน ซึ่งเขาอยากจะถามเธอตั้งแต่เอาไปขายให้กับพี่สาวของเขาแล้ว แต่ที่เขาเลือกที่จะไม่ถาม ก็เพราะว่าอยากจะให้เธอเป็นคนบอกกับเขาเอง ถ้าเธอไม่อยากบอกเขาก็จะไม่ถามเหมือนกันส่วนตัวของเว่ยเว่ยนั้น เห็นอาการของชายหนุ่มก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขาต้องสงสัยเธอแน่นอน เธอจึงคิ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ตอนนี้เว่ยเว่ยขายของได้ 1 เดือนแล้ว เธอไม่ได้มาขายของทุกวัน วันไหนที่ของหมดหรือว่าเหลือน้อย เธอก็ต้องหยุดขายประมาณ 2-3 วัน เพื่อรวบรวมของก่อน เธอเองก็อยากมาขายทุกวันเหมือนกัน เฮ้อ เพราะเธอเสียดายเงินที่จะเข้ากระเป๋าน่ะสิเงินทั้งนั้นเลยนะของที่ขายดี คือของใช้ทั่วไป ซึ่งแม่บ้านแถวนี้และไกล้เคียงมักจะมาอุดหนุนเธอบ่อยๆ ส่วนเครื่องสำอางนั้น ก็พอขายได้ แต่ไม่ดีมากนัก เพราะมันเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยวันนี้เธอตั้งร้านเสร็จแล้ว หลังจากที่หยุดขายมาสองวันเพราะของเหลือน้อย พอเธอเริ่มจัดร้านก็มีคนเข้ามาซื้อเรื่อยๆ เธอจึงยิ้มไม่หยุดขายของแบบอารมณ์ดีกันเลยทีเดียว"ว๊าย คุณป้าคะ คุณป้า เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ มานั่งตรงนี้ก่อนค่ะ" เว่ยเว่ยเห็นผู้หญิงคนนึงทำท่าเหมือนจะเป็นลมที่หน้าร้านของเธอ"ดมยาดมก่อนนะคะจะได้ดีขึ้น" เธอนำยาดมออกมาจากในมิติ"อันนี้น้ำดื่มค่ะ ดื่มซะหน่อยนะคะจะได้สดชื่น ค่อยๆดื่มนะคะ เดี๋ยวจะสำลัก"เธอเอาน้ำดื่มออกมาให้กิน "เป็นอย่างไรบ้างคะ ดีขึ้นบ้างหรือยัง" เธอถามหลังจากที่ดูแล้วว่าอาการน่าจะดีขึ้นบ้างแล้ว"ขอบใจหนูมากเลยนะจ๊ะ ที่ช่วยป้าเอาใว้" เธอซึ้งใจมากที่