ตอนที่ 12 ศัตรูตัวร้าย

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วหน้าห้องฉุกเฉิน มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของณัฐกานต์และเสียงฝีเท้าของพยาบาลที่เดินผ่านไปมา เจตนิพัทธ์ยืนพิงผนังเย็นเยียบ ดวงตาคมกริบจ้องมองบานประตูที่ยังคงปิดสนิทด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแคลงใจ

“ทำไมเพื่อนคุณถึงยอมให้คนพวกนั้นกลั่นแกล้งขนาดนี้... ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ”

ณัฐกานต์เงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมองชายหนุ่ม ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความอัดอั้น

“ก็คุณฉายดนัยน่ะสิคะ บอกว่าถ้ายัยมนตร์ยอมกินข้าวในจานนั้นจนหมด เขาจะยอมยกเลิกงานแต่งและคืนอิสระให้” คำตอบนั้นทำให้เจตนิพัทธ์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน

“อิสรภาพ... ถึงกับต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเนี่ยนะ”

“ยัยมนตร์มันอยากถอนหมั้นใจจะขาดแล้วค่ะคุณเจต” ณัฐกานต์กล่าวพลางเช็ดน้ำตา

“ดีที่กานต์เข้าไปห้ามไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงฝืนกินจนหมดจานจริงๆ แต่กานต์มั่นใจว่าเป็นฝีมือแม่เลขาฯ นั่นแน่ ๆ ที่แอบตักน้ำต้มยำราดใส่จานข้าวตอนยัยมนตร์เผลอ”

“ทำกันเกินไปแล้ว... นี่มันไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้ง แต่มันเป็นการฆาตกรรมชัดๆ!”

“ใช่ค่ะ... ถ้ายัยมนตร์กินข้าวในจานนั้นเข้าไปจนหมด มีหวังคงต้องจบชีวิตลงแน่ ๆ” ณัฐกานต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“นี่ขนาดมันยังไม่ได้กินเนื้อกุ้งเข้าไปสักคำนะคะ แค่เผลอกลืนน้ำต้มยำที่ยัยนั่นแกล้งตักมาราดนิดเดียว อาการยังโคม่าได้ถึงขนาดนี้”

เจตนิพัทธ์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ความโกรธแค้นพุ่งพล่านอยู่ในอกจนยากจะระงับ เขาไม่เคยคิดเลยว่าในโลกนี้จะมีใครใจดำอำมหิตถึงขั้นเอาความตายของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นมาล้อเล่นเพียงเพื่อความสะใจ

“ไม่น่าเชื่อเลย ว่าเพื่อนคุณจะแพ้กุ้งได้ขนาดนี้” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง สายตาที่มองไปยังห้องฉุกเฉินแปรเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความมุ่งมั่นที่แรงกล้า

ในวินาทีนั้น เจตนิพัทธ์ถึงกับปณิธานกับตัวเองไว้ว่า หากจิรพิมนตร์รอดชีวิตออกมาได้ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธอกลับไปอยู่ในเงื้อมมือของฉายดนัยอีกเป็นอันขาด และคนอย่างเขา... เมื่อคิดจะปกป้องใครแล้ว ต่อให้ต้องชนกับใคร เขาก็จะไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว!

บรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ณัฐกานต์กวาดสายตาไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง ทันใดนั้นสายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับร่างที่คุ้นตาของใครบางคนบริเวณโซนผู้ป่วยนอก

“คุณเจต ดูนั่น! ยัยแม่เลขาฯ ตัวดีนั่นมาที่นี่ด้วย สงสัยจะแอบมาดูผลงานตัวเองแน่ๆ” ณัฐกานต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้น เธอทำท่าจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง

“เดี๋ยวก่อนครับคุณกานต์!” เจตนิพัทธ์คว้าต้นแขนเธอไว้

“แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าเราพาคุณมนตร์มาที่โรงพยาบาลนี้”

“ก็มันเป็นโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดนี่คะ ใครๆ ก็เดาได้!” ณัฐกานต์ตอบอย่างขัดใจตามนิสัยคนใจร้อน

“ใจเย็นๆ ก่อนครับ... คุณอยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมไปสืบดูเองว่าเธอมีจุดประสงค์อะไรกันแน่”

เจตนิพัทธ์อาศัยจังหวะที่นภัสสรกำลังเดินเลี่ยงไปทางตึกผู้ป่วยใน แอบติดตามไปอย่างเงียบ ๆ  สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวขึ้นทันที เขาเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ จนเห็นหล่อนเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นของผู้ป่วยห้องหนึ่งอย่างลับๆล่อๆ

เมื่อนภัสสรเดินกลับออกมาและเดินลับสายตาไปแล้ว เจตนิพัทธ์จึงก้าวเข้าไปที่หน้าห้องนั้น ป้ายหน้าห้องระบุชื่อผู้ป่วยว่า นายชูโชค เงางาม

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ก่อนจะแง้มประตูเข้าไปชำเลืองมองเพียงเล็กน้อย แต่ก็ต้องถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของชายที่นอนซมอยู่บนเตียง... ชายคนนี้คือคนร้ายที่พยายามจะฉุดจิรพิมนตร์ในคืนนั้น คนที่เขาลงมือสั่งสอนจนหมดสติไปกับมือนั่นเอง!

‘ผ่านมาหลายวันแล้ว ทำไมสภาพของมันยังดูไม่ได้ขนาดนี้... หรือว่าคืนนั้นเขาจะลงมือหนักไปหน่อย’ เจตนิพัทธ์นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น ก่อนจะรีบถอยออกมาและรีบกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้ณัฐกานต์ฟังที่หน้าห้องฉุกเฉิน

“สรุปว่าแม่เลขานั่นไม่ได้มาสืบอาการป่วยของยัยมนตร์งั้นเหรอคะ” ณัฐกานต์ถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“ใช่ครับ... คนที่เธอมาเยี่ยมคือไอ้คนที่ผมเล่นงานจนสลบในคืนที่ช่วยคุณมนตร์เอาไว้ สงสัยยัยเลขาฯ ที่คุณว่า คงจะเป็นคนคอยบงการอยู่เบื้องหลังแน่ ๆ”

“เรื่องนี้มันชักจะยังไง ๆ ซะแล้วซิ” ณัฐกานต์ครุ่นคิด สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น

“หรือว่า... คุณฉายดนัยจะเป็นคนสั่งให้ไอ้คนนี้มาจัดการกับเพื่อนของกานต์คะ”

“ถึงฉายดนัยจะดูร้าย ๆ และชอบกลั่นแกล้งเพื่อนของคุณ แต่ผมว่าเขาคงไม่ถึงขั้นสั่งคนมาข่มขืนคู่หมั้นตัวเองหรอกมั้งครับ” เจตนิพัทธ์วิเคราะห์ความเป็นไปได้

“และผมว่า...คนที่ลงมือวางแผนทั้งหมด อาจจะเป็นยัยเลขาฯ ที่คุณว่านั่นแหละ และที่ทำไปก็เพื่อกำจัดเพื่อนของคุณยังไงล่ะ”

“ร้ายกาจที่สุด!” ณัฐกานต์กำหมัดแน่น

“เห็นทีผมคงจะอยู่เฉยไม่ได้แล้วล่ะ ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้เพื่อนของคุณต้องพลาดท่าเข้าสักวัน”

เจตนิพัทธ์เอ่ยเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น ในใจของเขาตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวคือต้องพาจิรพิมนตร์ไปอยู่ในความดูแลของตัวเอง และหาวิธีพาเธอออกไปจากขุมนรกนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม หรืออำนาจมืดก็ตาม เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยให้เธอถอนหมั้นจากผู้ชายสารเลวอย่างฉายดนัยให้จงได้!

ภายใต้แสงไฟสีสลัวในเลาจน์สุดหรูหลังเวลาเลิกงาน นภัสสรนั่งไขว่ห้างจิบเครื่องดื่มราคาแพงพลางถ่ายทอดวีรกรรมที่หล่อนเพิ่งก่อไว้กับจิรพิมนตร์ให้เพื่อนสนิทร่วมกลุ่มฟังอย่างออกรส ติ๊กกี๋และนาวต่างพากันหัวเราะเยาะเย้ยถึงความโชคร้ายของจิรพิมนตร์ราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน

“ฉันยินดีด้วยนะพัช ในที่สุดแกก็หาทางเขี่ยแม่นั่นออกไปจากทางได้เสียที” ติ๊กกี๋เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มแสยะพลางยกแก้วขึ้นชนกับเพื่อน

“หึ! ยังหรอก นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นแหละ” นภัสสรแค่นยิ้ม แววตาฉายความริษยาอย่างปิดไม่มิด

“แต่น่าเสียดายชะมัดที่วันนี้มันเสือกดวงแข็ง เพราะมีคนมาช่วยมันไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นมันคงได้ไปนอนอืดอยู่โลงศพแทนในห้องฉุกเฉินแล้วล่ะ”

“แล้วใครกันล่ะ... ที่กล้ามาช่วยยัยมนตร์นั่น” นาว นางแบบสาวหน้าเก๋ในกลุ่มถามขึ้นด้วยความสอดรู้สอดเห็น

“ก็คุณเจตไง... เจตนิพัทธ์ ทายาทธุรกิจหมื่นล้านคนนั้นนั่นแหละ”

“หูย! เสียดายจังอะ” นาวอุทานออกมา แววตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่ม

“วันหลังถ้าแกเจอเขาอีก รีบโทรบอกฉันเลยนะพัช ฉันอยากจะเจอเขาอีกสักครั้ง จะยอมให้เขากินทั้งตัวและหัวใจเลยล่ะ”

“ฝันไปเถอะยะ เค้าคงอยากจะลดตัวมากินแกหรอก” ติ๊กกี๋หันไปแขวะเพื่อนในกลุ่ม

“เอ่อ...แต่คุณเจตนี่ก็แปลกพิลึก คนโสดมีให้กินเยอะแยะ แต่ดันอยากกินคนที่เค้าก็มีคู่หมั้นคู่หมายแล้วอยู่ ไม่รู้แม่นั่นมันมีอะไรดีนักหนา” ติ๊กกี๋ละสายตาจากเพื่อนก่อนจะหันมาถามนภัสสรด้วยความสงสัย

“แล้วแกว่า... คุณดนัยของแกจะยอมแต่งงานกับแม่นั่นจริงๆ หรือเปล่าพัช”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...คิดเรื่องนี้ทีไรก็เซ็งทุกทีเลยว่ะ” นภัสสรตอบพลางหมุนแก้วในมือช้าๆ

“แล้วแกมั่นใจในตัวเขาหรือเปล่าล่ะ..หึ!!” ติ๊กกี๋ถาม

“เค้าก็ย้ำกับฉันเสมอว่าเค้าไม่ได้รักคู่หมั้นคนนี้เลยสักนิด แกก็ดูอย่างวันนี้สิ ขนาดฉันจงใจแกล้งแม่นั่นจนปางตายต่อหน้าต่อตา เขายังไม่แม้แต่จะปริปากต่อว่าฉันเลยสักคำเดียว”

เลขาฯ สาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ ราวกับว่าความเฉยชาของฉายดนัยที่มีต่อจิรพิมนตร์คือชัยชนะที่หอมหวานที่สุด โดยหารู้ไม่ว่าพายุลูกใหญ่ที่ชื่อว่าเจตนิพัทธ์ กำลังตั้งเค้าและเตรียมจะถล่มทำลายทุกอย่างที่หล่อนสร้างขึ้นมาให้ราบคาบในไม่ช้า