ตอนที่ 11 เดิมพันด้วยลมหายใจ

“อย่ากินเชียวนะมนตร์!” เสียงตะโกนลั่นของณัฐกานต์ ดังขัดขึ้นก่อนที่ช้อนซึ่งบรรจุข้าวคลุกน้ำต้มยำกุ้งจะแตะริมฝีปากของจิรพิมนตร์อีกครั้ง ณัฐกานต์พุ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงานด้วยความร้อนใจ สัญชาตญาณของเธอร่ำร้องบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติตั้งแต่ตอนที่นภัสสรโทรไปสั่งเมนูต้มยำกุ้งซึ่งเป็นของต้องห้ามสำหรับเพื่อนรักของเธอ

“ไม่ทันแล้วกานต์... เมื่อกี้ฉันเผลอกินเข้าไปคำหนึ่งแล้ว” จิรพิมนตร์ตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าที่เคยนวลใสเริ่มปรากฏรอยปื้นแดงจางๆ ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าจากอาการระคายเคืองที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“พี่ดนัย! พี่ก็รู้ว่ายัยมนต์มันแพ้กุ้ง พี่ทำแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่!” ณัฐกานต์ตวาดใส่ฉายดนัยอย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม

“ก็เพื่อนเธอมันบ้าเอง! กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกินสิ ฉันบังคับตรงไหน!” ฉายดนัยตะคอกกลับพลางทำลอยหน้าลอยตา ทั้งที่ในใจเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นอาการของคู่หมั้นสาว

“เธอก็เหมือนกัน! คิดจะแกล้งเพื่อนฉันใช่ไหม!” ณัฐกานต์ถลาจะเข้าไปเอาเรื่องแม่เลขาฯ ตัวดีของฉายดนัย แต่ถูกมือหนาของเจตนิพัทธ์ที่เดินตามหลังมาติดๆ คว้าข้อมือเธอไว้เพื่อห้ามศึกเสียก่อน

“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อนของเธอเลยนะ อย่ามาหาเรื่องกันสิ!” นภัสสรโต้กลับอย่างไม่สะทกสะท้าน หล่อนแสร้งตีหน้าซื่อทั้งที่ความจริงสะใจจนเนื้อเต้น

“มนตร์... คุณกลับกับผมเถอะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเจตนิพัทธ์ทำให้จิรพิมนตร์เงยหน้าขึ้นมอง แต่เธอกลับพูดไม่ออก ร่างกายเริ่มประท้วงอย่างรุนแรง หญิงสาวไอโขลกออกมาหลายครั้ง มือบางกุมที่หน้าอกแน่นด้วยความรู้สึกเหมือนมีใครมาบีบรัดขั้วหัวใจ ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอเริ่มติดขัดและสั้นกระชั้นจนน่ากลัว

เจตนิพัทธ์เห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า เขาตรงเข้าไปประคองร่างที่เริ่มโงนเงนของจิรพิมนตร์ไว้ในอ้อมแขน สัมผัสจากตัวเธอร้อนรุ่มจนเขารู้สึกได้ ชายหนุ่มตวัดสายตาคมกริบราวกับใบมีดไปทางฉายดนัย

“คุณเป็นคู่หมั้นประสาอะไร... ถึงปล่อยให้เธอถูกรังแกจนถึงชีวิตขนาดนี้!”

“แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยวะ!” ฉายดนัยด่ากลับอย่างเดือดดาล เมื่อเห็นศัตรูหัวใจเข้ามาหยามถึงในถิ่น

“คุณยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า!” เจตนิพัทธ์คำราม เสียงของเขาต่ำลึกและเปี่ยมไปด้วยโทสะที่พร้อมจะระเบิด

“ผมเคยบอกคุณแล้ว... ถ้าไม่รักก็แค่ปล่อยเธอไป แต่อย่าใช้วิธีสกปรกแบบนี้มาทำร้ายเธอ!”

“หึ! นี่มึงคงอยากได้คู่หมั้นของกูจนตัวสั่นเลยล่ะสิ ถึงได้ทำเป็นเดือดร้อนแทนนัก!”

“งั้นจำใส่หัวของแกเอาไว้... ถ้าคุณมนตร์เป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่เอาแกไว้แน่!” สิ้นคำราม เจตนิพัทธ์ก็ช้อนอุ้มร่างไร้สติของหญิงสาวพุ่งตัวออกไปจากห้องทำงานทันที โดยไม่สนใจเสียงตะโกนไล่หลังที่เต็มไปด้วยความโอหังของฉายดนัย

“ระวังตัวมึงเอาไว้ให้ดีเถอะ! มายุ่งกับคู่หมั้นฉันมาก ๆ  ฉันจะให้พ่อฉันเล่นงานแกให้จมดินเลย ไอ้ลูกมาเฟียเอ๊ย!” คำพูดหยาบคายนั้นทำให้เส้นความอดทนของเจตนิพัทธ์ขาดผึง เขาอยากจะสาวเท้าเข้าไปหาฉายดนัย แล้วปล่อยหมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้ากร่างๆ นั้นให้คว่ำไปกับโต๊ะทำงานเสียตรงนี้ถ้าไม่ติดที่อาการของจิรพิมนตร์เริ่มทรุดลงเรื่อย ๆ เสียงไออย่างหนักและเสียงหอบหายใจรวยรินของจิรพิมนตร์ดึงสติเขาไว้เสียก่อน

“ช่วย...มนตร์...ด้วย...” เสียงที่สั่นพร่าและแผ่วเบาราวกับจะขาดใจของหญิงสาวทำให้เจตนิพัทธ์หยุดกึก

เขาละทิ้งโทสะตรงหน้าแล้วรีบอุ้มร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว ความนุ่มนวลที่เขามีให้เธอช่างแตกต่างจากพายุอารมณ์เมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

“อดทนไว้นะมนตร์ ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!” เจตนิพัทธ์กึ่งวิ่งกึ่งเดินพาร่างที่เริ่มหมดสติของจิรพิมนตร์ออกจากห้องไปโดยไม่สนใจเสียงก่นด่าของฉายดนัยแม้แต่น้อย ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวคือต้องช่วยชีวิตผู้หญิงคนนี้ให้ได้... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

เจตนิพัทธ์กระชับร่างบางที่เริ่มอ่อนปวกเปียกไว้แนบอกด้วยความรู้สึกร้อนรนและห่วงใยเธออย่างถึงที่สุด เขาทั้งโกรธและเจ็บปวดลึกๆ ก่อนจะพึมพำชิดใบหูของหญิงสาวด้วยเสียงสั่นเทา

“คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไงมนตร์... รู้ว่าตัวเองแพ้รุนแรงขนาดนี้ ยังจะยอมกินตามที่พวกนั้นสั่งอีก คุณนี่ไม่รักตัวเองเอาซะเลย!” ชายหนุ่มตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยปนโทสะ ขาดคำหญิงสาวก็แน่นิ่งไป

ณัฐกานต์เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานรถพาเพื่อนรักตรงไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดด้วยหัวใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ตลอดเส้นทางอันแสนยาวนานในความรู้สึก เจตนิพัทธ์ไม่ยอมปล่อยมือจากร่างของจิรพิมนตร์เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาร้องเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังเพียงให้เธอได้ยินเสียงของเขาและไม่ยอมแพ้ต่อความมืดมิด

“มนตร์... มนตร์ครับ ได้ยินผมไหม คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ อดทนไว้อีกนิดเดียว...”

ทันทีที่รถจอดเทียบหน้าห้องฉุกเฉิน เจตนิพัทธ์ก็พุ่งตัวออกไปจากรถแล้วอุ้มหญิงสาวส่งถึงมือบุรุษพยาบาลด้วยตัวเอง เขาวิ่งตามเตียงเข็นไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและกังวล จนพยาบาลต้องรีบเข้ามาขวางหน้าไว้

“ญาติกรุณารอข้างนอกนะคะ!”

ร่างสูงสง่าหยุดชะงักลงที่หน้าประตูห้องฉุกเฉินที่ปิดลงต่อหน้าต่อตา แสงไฟสีแดงเหนือประตูสว่างวาบขึ้นราวกับเป็นสัญญาณเตือนภัยที่ตอกย้ำถึงความเป็นความตาย เจตนิพัทธ์กัดกรามแน่ แผ่นหลังกว้างสั่นไหวเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นไว้

เขาทำได้เพียงยืนจ้องมองประตูบานนั้นด้วยหัวใจที่รุ่มร้อนดั่งถูกไฟแผดเผา หากนึกย้อนไปถึงดวงตาที่แสนเศร้าและซื่อตรงของจิรพิมนตร์ ที่เขาเพิ่งจะได้รับเธอเข้ามาในความรู้สึกได้ไม่นาน และครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้โชคชะตาพรากเธอไปจากเขาในสภาพนี้เด็ดขาด

“คุณต้องรอดกลับมาให้ผมดูแลนะมนตร์... ต่อไปผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณได้อีก” เขาปณิธานกับตัวเองในความเงียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นของหัวใจอย่างถึงที่สุด