Semua Bab เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5: Bab 71 - Bab 80

“รับทราบฮ่ะ เชอร์เหนื่อยและตื่นเต้นจริงๆ วันนี้ ขอพักให้เต็มที่สักคืนเถอะ กู๊ดไนท์ค่ะ แล้วฉันจะโทรหานะยะยัยโจ” เชอร์ล็อกสั่งเสียเสร็จก็ยกมือโบกแล้วดึงประตูปิดเบนโอบร่างโจซิเฟียมายังห้องของตัวเอง ร่างสูงดึงประตูปิดก็หมุนร่างบางให้หันไปเผชิญหน้า“คุณรู้สึกเป็นยังไงบ้างโจ คืนนี้คุณพักผ่อนนะ”“โจไม่เป็นไรแล้วค่ะ คุณจะไปไหนคะ” หญิงสาวเอ่ยถามยกมือขึ้นลูบแก้มสากและแนวคางบึกบึน“ผมจะไปหาแฟรงค์หน่อยมีเรื่องต้องคุยกัน”เบนเอ่ยบอก โจซิเฟียกอดไปรอบเอวสอบซบหน้ากับแผงอกกว้างของเขา“โทรคุยกันก็ได้นี่คะ อย่าไปเลยโจเป็นห่วงคุณ”หล่อนเงยหน้าขึ้นมาทำสายตาออดอ้อนร้องขอ เบนก้มไปจูบหน้าผากและหอมแก้มแรงๆ อย่างที่ชอบทำ“ไม่ได้หรอก ต้องคุยกันตัวต่อตัว” เขาเอ่ยบอก โจซิเฟียดึงเขาเข้าไปในห้องนอน“งั้นก็อาบน้ำกันเถอะค่ะ”หล่อนเอ่ยชวน เบนจุดยิ้มกริ่มยอมให้หล่อนดึงแขนไปยังห้องนอน มือบางจัดการถอดเสื้อสูทและเสื้อผ้าทุกชิ้นให้ เบนจึงช่วยถอดเสื้อผ้าของหล่อนบ้าง จากนั้นก็ตวัดร่างเปลือยเปล่าของหล่อนขึ้นอุ้มเดินไปในห้องน้ำชายหนุ่มกดเปิดน้ำแล้วจัดการอาบน้ำให้หล่อน โจซิเฟียเองก็ถูสบู่ให้เขา มือบางลูบไล้ไปทั่วแผงอกกว้างไล่

“อะไรครับบอส” เอ่ยถามออกไปพร้อมกับเปิดแฟ้ม“กูให้คนสืบที่บอสตันหาผู้หญิงชื่อไดแอน”สเตฟานเอ่ยบอกเสียงขรึม ร่างสูงเดินไปนั่งตรงโซฟาตัวยาว เบนเดินไปนั่งอาร์มแชร์ตัวเดี๋ยว ในแฟ้มมีรูปโบสถ์และรูปแม่ชี เบนจ้องมองรูปภาพก็อึ้งไป“โบสถ์นี้ผมเคยเห็น แม่ชีคนนี้เคยช่วยผมไว้ตอนผมสิบห้า”เขาเอ่ยบอก นึกย้อนถึงความหลังที่วิ่งหนีกลุ่มวัยรุ่นที่พยายามทำร้ายเขาไปถึงหน้าโบสถ์แห่งนี้ แม่ชีผู้นี้อยู่แถวนั้นพอดี เธอรีบเปิดประตูเรียกให้เขาเข้าไปข้างในแล้วล็อกประตู“แม่ชีวีนัส นักสืบบอกว่าเธอมีเหรียญเหมือนที่มึงเคยใส่ตอนเด็ก”สเตฟานเอ่ยบอก จำได้ว่าเบนมีเหรียญทองห้อยคออยู่เหรียญหนึ่งสลัก You’re God’s son ตรงด้านหลัง“หน้ามึงเหมือนหน้าเธอ” สเตฟานเอ่ยต่อไปเมื่อเห็นเบนยังคงจ้องมองรูปในมือไม่พูดอะไรออกมา ครู่หนึ่งจึงเงยหน้าขึ้น“แม่ของผมเหรอ” เขาพึมพำ สเตฟานพยักหน้า“ตอนนี้พวกเฮ็กอาจจะกำลังตามหาเธออยู่ก็ได้ เธออาจจะไม่ปลอดภัย กูได้สั่งคนที่บอสตันจับตาดูให้แล้ว มึงไม่ต้องห่วงหรอก พรุ่งนี้พวกเราจะไปบอสตันกัน”“ไปทั้งหมดเลยเหรอครับ ความจริงปล่อยให้เป็นเรื่องของผมและเจ้าหน้าที่ตำรวจจัดการก็ได้นี่ครับ บอสไม่เห็นจะต้อง

“คุณรู้ไหมว่าตอนที่ผมไปเยี่ยมพวกท่านครั้งที่แล้ว คุณแม่คุณถามว่าเมื่อไหร่ผมจะแต่งงานมีหลานให้ท่านอุ้มเสียที” เขาเอ่ยเล่าน้ำเสียงอารมณ์ดี“คุณไม่รู้อะไร คุณแม่แอบเชียร์คุณกับโจเสมอถ้าหากมีโอกาส ท่านว่าเบนจามินออกจะนิสัยดีทำไมโจตาไม่ถึง โจเลยกลายเป็นหมาหัวเน่าไปในสายตาท่านถ้าหากเปรียบเทียบกับคุณ”โจซิเฟียกล่าวทำปากจู๋ เบนหัวเราะหึในลำคอ“รู้ไหม ครั้งหนึ่งท่านเข้าไปหาอะไรในห้องคุณแล้วหาไม่เจอ เลยให้ผมไปช่วย ท่านพูดว่า...ดูเอาเถอะเบน ยัยโจน่ะเก็บของไร้ระเบียบจริงๆ แบบนี้ใครจะอยากได้เอาไปทำเมีย หรือเบนว่ายังไง... ผมเพิ่งคิดได้ว่าท่านคงจะลองหยั่งเสียงผมดูน่ะ”ชายหนุ่มนึกย้อนความหลังไปก็สังเกตเห็นอะไรชัดเจนขึ้น มารดาของหล่อนใจดีและเอ็นดูเขามาก ท่านเชียร์เขาโดยที่เขาเองก็ไม่เคยรู้ตัวมาก่อน“แล้วคุณตอบว่ายังไงละคะ” หล่อนถามอย่างอยากรู้ เห็นใบหน้าหล่อทำท่าคิด“ตอนนั้นผมคิดว่าคุณเป็นทอมไง ในส่วนลึกก็รู้สึกคล้ายๆเสียดายน่ะ แต่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร ไม่พยายามค้นหาคำตอบเพราะผมกลัว”“กลัวอะไรคะ”“กลัวจะได้ค้นพบว่าผมชอบทอมน่ะสิ ทีนี้ก็ต้องอกหักไม่เหลือชิ้นดี ไหนจะกลัวพวกเจ้านาย ไอ้เจมส์และทุกคนในทีมจะ

แขนเล็กเรียวเกินคาดคิด ไอ้คนนี้ร่างผอมเหมือนคนติดยา แฟรงค์กระตุกยิ้ม ลุงของเขาส่งไอ้พวกติดยามาทำงานหรือนี่ ช่างไม่สมกับเป็นมืออาชีพเลยจริงๆ หากนาทีต่อมาใบหน้ายิ้มก็ต้องหุบฉับเมื่อหมัดเล็กแต่หนักถูกสะบัดเหวี่ยงใส่เต็มแก้มซ้ายของเขาอย่างจัง ปึ้ก! ใบหน้าของเขาหันตามแรงชกเจ็บจนชา มือหลุดจากแขนที่เขาตะครุบได้“บัดซบ!”แฟรงค์สบถออกมาเบาๆ ก้าวพรวดไปกระชากลำคอเล็กที่หันหลังจะวิ่งอีกครั้ง ทีเดียวร่างเพรียวปลิวมาปะทะอกของเขา กลิ่นหอมอ่อนแปลกนักเหมือนน้ำมันหอมระเหยในห้องสปา หรืออีกทีก็คล้ายกลิ่นกำยานในห้องภาวนาอันศักดิ์สิทธิ์ของนักบวช แฟรงค์ขมวดคิ้วเข้าหากัน แต่ก่อนสมองจะทันได้ประมวลผลข้อมูลออกมา ศอกแหลมก็กระทุ้งเข้าซี่โครงของเขาอย่างจังเสียงดังปึ๊ก! หนักแน่นแฟรงค์คลายวงแขนที่ล็อกคนร้ายทันทีเพราะความจุกที่ไม่ทันตั้งรับ ไม่คิดว่าร่างเล็กนั้นจะมีพิษสงเกินตัวร่างนั้นก้มลอดมุดตัวต่ำจนหลุดจากวงแขนของเขา แล้ววิ่งพุ่งดิ่งไปยังกำแพงสูง แฟรงค์คิดอย่างฉงนใจว่าทำไมมันถึงจะวิ่งชนกำแพงฆ่าตัวตาย แต่แทนที่จะวิ่งชนร่างเพรียวเล็กนั้นกลับวิ่งปีนขึ้นไปด้วยสปีดที่คำนวณอย่างชำนาญ แล้วกระโดดส่งตัวเองตีลังกาพลิกร่าง

​ทีมของสเตฟานมาถึงเซฟเฮาส์ซึ่งเป็นตึกสองชั้นที่สเตฟานซื้อไว้นานแล้วแต่ไม่เคยทำอะไรกับมัน เพราะเวลามาบอสตันทีไรก็พักอยู่ที่คฤหาสน์แม็คเคนซี่กับบิดามารดาทุกครั้งเมื่อขึ้นไปถึงชั้นสองสเตฟานใช้ห้องที่กว้างที่สุดเป็นออฟฟิศชั่วคราว ทุกคนวางเครื่องคอมพิวเตอร์พกพาและอาวุธบนโต๊ะประชุมรูปโอวอลที่ตั้งอยู่กึ่งกลางห้อง พวกเขาหวังว่าอีกไม่นานจะได้ข่าวล่าสุดจากฟอกซ์เพื่อคอนเฟิร์มว่าเฮ็กกับพวกจะใช้แผนการไหนกันแน่ในครั้งนี้“ไอ้เบอร์ดี้มึงลองโทรไปหาไอ้แบล็คซิ อ่อยเหยื่อหาข่าวหน่อย มันต้องรู้ดีพอกันกับไอ้เฮ็กนั่นแหละ”สเตฟานเอ่ยกับเบอร์นาโด คนอื่นๆ แอบซ่อนยิ้มเพราะรู้ว่าเบอร์นาโดเป็นที่หมายตาของแบล็ค“มึงก็โทรได้นี่ ทำไมต้องเป็นกูด้วย”เบอร์นาโดหันมาถามสเตฟาน“เอาน่า กูโทรอาจจะไม่ได้ข้อมูลละเอียดมากนัก แต่ถ้าเป็นมึง มันอาจจะคายออกมามากกว่าปกติเพราะอยากจะอมของมึงแทน”สเตฟานเอ่ยแหย่ทำให้ทุกคนต้องกลั้นยิ้ม บอดีการ์ดรีบหันหลังกันจ้าละหวั่นเพราะเกรงว่าเจ้านายจะเห็นว่าเขากลั้นหัวเราะกันอยู่ เบอร์นาโดตวัดเท้าข้างหนึ่งใส่ขาของสเตฟานทันที หากเจ้าพ่อแกรนด์เอ็มซีระวังตัวอยู่แล้วจึงขยับหลบได้อย่า