Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

"พอเถอะเตยหอมแกจะหัวเราะอะไรนักหนาเนี่ย" ฮันนี่เอ่ยปากว่าเพื่อนไม่จริงจัง เธอไม่เห็นว่าเรื่องที่เพื่อนเล่ามามันจะทำให้อารมณ์ดีได้มากขนาดนั้นเลย เท้าเล็กก้าวออกมาจากลิฟต์ที่กำลังเปิดออกเดินออกจากช่องคับแคบออกมารับสัมผัสอุณหภูมิปกติของชั้นล่างสุด มือเรียวกระชับสายกระเป๋าสะพายข้างแนบกายกัดสันในปากเบาๆ ดวงตากลมก็ลอบมองสำรวจไปด้วยว่ามีคนตัวโตนั่งรออยู่จุดไหนสักจุดบริเวณใกล้นี้หรือเปล่า"ก็ฉันอารมณ์ดีจะให้ร้องไห้หรือไง อีกอย่างถ้าแกเห็นหน้าอดีตว่าที่คู่หมั้นแกตอนนั้นนะรับรองว่าแกต้องเป็นเหมือนฉันแน่ สามารถทำให้ใบหน้านิ่งๆ นั้นสลดลงได้ไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะ""เฮ้อ..." ถอนหายใจเสียงเบา คว้าแขนเพื่อนมาจับไว้แล้วพาเดินออกจากใต้ตึก เธอสำรวจแล้วไม่เจอคนที่มาส่งเธอเมื่อเช้าก็เดาได้ว่าเขาคงกลับไปแล้วค่อยเบาใจขึ้นมาหน่อยแต่ก็แอบรู้สึกน้อยใจยังไงบอกไม่ถูกเหมือนกัน"ถอนหายใจทำไม แกคงไม่ได้ถอนหายใจเพราะว่าฉันต่อว่าอดีตคู่หมั้นแกหรอกนะ เขาทำร้ายแกนะฮันนี่ ยัยเด็กบ้า""พอแล้วๆ ฉันรู้ว่าแกห่วงแต่ตอนนี้หิวมากเลยเราไปหาอะไรกินกันเถอะ หิวจนแสบท้องไปหมดแล้วเนี่ย""อ่า ฮ่าๆ ฉันลืมไปเลยอ่ะโทษที" เตยหอมยกมือขึ้นมาเก

"สอบเสร็จต้องมีการไปเที่ยวพักผ่อนป่ะ""เอาดิ ชอบทะเลหรือภูเขา""ทะเลดิ""แล้วแกล่ะฮันนี่ชอบทะเลหรือภูเขา หรือว่าชอบ... เขา""มุกอะไรเนี่ย" ฮันนี่เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ที่พี่ชายเพิ่งส่งข้อความเข้ามาหา หัวเราะเบาๆ กับมุกของเพื่อนที่เล่นส่งมาให้หลังจากสอบเสร็จตัวสุดท้าย สอบเสร็จแล้วมันก็จะอารมณ์ดีแบบนี้แหละแต่... เพื่อนเธอมองอะไรอ่ะดวงตากลมสวยหันมองตามสายตาเพื่อนที่มองเลยไปด้านหลังของเธอหลังจากส่งมุกให้เธอเสร็จ สายลมเย็นครึ้มฝนพัดผมสวยให้พลิ้วลอยไปด้านหลัง มือเล็กยกขึ้นป้องเศษฝุ่นเล็กที่ปลิวมากับสายลมแล้วจ้องพินิจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหัวใจดวงน้อยกระตุกเต้นแรงริมฝีปากเล็กค่อยๆ ขยับเม้มเข้าหากันเพียงแค่ร่างสูงของคนที่เธอไม่ได้เจอมาหลายวันเดินเข้ามาใกล้ทุกที หันกวาดสายตามองนักศึกษารอบตัวที่กำลังจับกลุ่มกระซิบพร้อมกับมองมายังร่างสูงของมาร์วินที่เดินมาหาเธอพร้อมกับช่อดอกลิลลี่ช่อใหญ่ ใหญ่กว่าทุกวันเสียอีก"สงสัยคงไม่ชอบทั้งทะเลและภูเขาแต่ชอบเขามากกว่า เฮ้อ..."ผักหวานก้าวขึ้นมาข้างหน้ายืนข้างน้องสาว ยกมือขึ้นกอดอกเปรยขึ้นหันสายตาออกจากเพื่อนสนิทมองไปด้านข้างแทน"...""สอบเสร็จแล้วเหรอ หิ

"อืม~"มือหนาเลื่อนลงมาสัมผัสเรือนร่างสวยหยุดนิ่งไล้วนยังเนินสามเหลี่ยมนูน กดน้ำหนักปลายนิ้วแข็งแรงลงยังหลืบร่องลึกผ่านเนื้อผ้าสองชั้นทำกายสาวสะดุ้งเฮือกสะท้านขนกายลุกซู่ ลิ้นร้อนไล้วนอยู่กับการหยอกล้อกับปลายลิ้นนุ่มในโพรงปากเล็กดูดดึงเบาๆ อย่างอ่อนโยนราวกับกลัวว่าสิ่งสัมผัสตรงหน้าจะหายไปหากว่าเขาเผลอทำรุนแรงกับมัน ดูดกลืนน้ำลายหวานลงคอขบเม้มริมฝีปากนุ่มเบาๆ อย่างหยอกเย้า"หวาน~" มาร์วินเปล่งเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปากนุ่ม ดวงตาคมหยาดเยิ้มสั่นระริกจดจ้องยังใบหน้าใสไม่วางตา จุดยิ้มมุมปากเล็กน้อยเลื่อนมือกลับขึ้นมาลูบไล้เรือนแก้มใสแดงปลั่งเบาๆ ลมหายใจอุ่นเจือกลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงถูกพ่นกระทบใบหน้าเคลื่อนตัวขึ้นกดริมฝีปากบางบนหน้าผากมนหนักๆ โดยที่ยังคงกอบกุมแก้มเนียนเอาไว้"ถ้าไม่ใช่ฝันก็คงดีสินะ เมื่อไหร่จะยอมให้โอกาสพี่อย่าเมินพี่ได้ไหมมันเจ็บ.."แม้สติจะไม่ครบร้อยแต่ก็ยังอุตส่าห์จำได้ว่าตัวเองเมาอีกนะ ฮันนี่ค่อนขอดคนตัวโตในใจหัวเราะเบาๆ ยกมือขึ้นมากอดศีรษะหนาที่โน้มลงแนบหน้าผากกว้างกับหน้าผากมนเอาไว้ ผ่อนลมหายใจออกแผ่วเบายกตัวขึ้นกดจูบริมฝีปากหนาขบเม้มกลีบปากล่างไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

มาร์วินตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาเที่ยง เขาใช้เวลาในการนอนพักประมาณหนึ่งชั่วโมง ทันทีที่สติกลับเข้ามาครบถ้วนดวงตาคมก็รีบมองหาคนที่ตัวเองเพิ่งจะนอนหนุนตักอยู่หมาดๆ แต่ตอนนี้กลับมีเพียงหมอนหนุนใบใหญ่เท่านั้นทันที เท้าหนักก้าวเดินเข้าออกแต่ละห้องในขณะที่คิ้วหนาพาดเฉียงบนใบหน้าก็เอาแต่ขมวดเข้าหากันเช่นกัน"ฮันนี่!"ชื่อของเด็กสาวหลุดออกจากริมฝีปากหนาอีกครั้งด้วยโทนเสียงเข้ม ใบหน้าคมหล่อเหลาขมวดมุ่นยืนเท้าเอวพร้อมกับพ่นลมหายใจออกแรงๆ เขาคิดว่าเธอให้โอกาสแล้วก็จะอยู่กับตัวเองมากขึ้นแต่ไม่คิดว่าเธอจะหนีกลับแบบนี้อีก เบอร์ก็ยังไม่ปลดบล็อก ไลน์ก็ยังอยู่สภาพเดิม ไอจียิ่งไม่ต้องเข้าไปดูให้เสียเวลาหาไม่เจอเลยด้วยซ้ำ"บ้าฉิบ!"สบถเสียงด้วยความหัวเสียพ่นลมหายใจออกจมูกโด่งแรงๆ อีกครั้ง มาร์วินดึงสายตาออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่โดยที่ลมหายใจที่พ่นออกมายังคงร้อนระอุ มองเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างด้านนอกหน้าระเบียงแล้วก็ต้องเพ่งพินิจบางอย่างนั้นให้ดีอีกครั้ง และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างเล็กของเด็กสาวดันตัวลุกขึ้นจากพื้นขึ้นมาพอดีอยากดีใจก็ดีใจไม่สุด อยากโกรธก็ไม่รู้จะโกรธอะไรมากกว่าระหว่างที่เธอยังอยู่ในห้

"เดินทางปลอดภัยนะคะ แวะมาหาแม่บ่อยๆ ล่ะ"รสสุคนธ์ยิ้มอ่อนโยนผละออกจากสวมกอดลูกสาวคนเล็กหลังจากขึ้นไปเก็บของบางอย่างที่จำเป็นของคนตัวเล็กกันลงมาแล้ว ทุกคนเคารพการตัดสินใจของคนตัวเล็กที่เลือกว่าจะอยู่ที่บ้านหรือไปอยู่กับคนรัก แต่ก็สามารถกลับมาบ้านได้ตลอดเวลาเช่นกัน"หนูจะแวะมาหาคุณแม่ทุกวันเลยค่ะ เดี๋ยวจะมานอนด้วยค่ะ""อะแฮ่ม!" ฮันนี่สะดุ้งกับเสียงกระแอมไอดัานหลังที่มีร่างสูงใหญ่ราวกับเงามัจจุราชยืนรออยู่ รู้สึกขนลุกแปลกๆ ยามสายลมพัดผ่านร่างกายจากทางด้านหลังมา กลืนน้ำลายลงคอโดยที่ยังคงฝืนยิ้มให้ผู้ให้กำเนิดอยู่"จ้าๆ ไปกันเถอะเดี๋ยวฟ้ามืดรถจะติดเอา อย่าดื้อกับพี่ให้มากเข้าใจไหม""คุณรสพูดเหมือนลูกจะแต่งออกแล้วงั้นแหละ ลูกแค่ย้ายที่นอนชั่วคราวไม่ได้มีอะไรแตกต่างเลยยังกลับบ้านได้ตลอดอย่าพูดคำที่ยังไม่ถึงเวลาแบบนั้นสิ" อนันต์เดินขึ้นมาโอบไหล่ภรรยาให้ปล่อยมือออกจากมือเล็กของลูกสาว ส่ายหน้าน้อยกับความอ่อนไหวเกินเหตุของภรรยา"งั้นหนูไปก่อนนะคะเดี๋ยวจะกลับบ้านบ่อยๆ เอาให้คุณพ่อคุณแม่หายคิดถึงเลยค่ะ""อืม ไปเถอะเดี๋ยวฟ้ามืดแล้วจะอันตราย"เด็กสาวยิ้มสดใสเดินมาขึ้นนั่งบนรถสปอร์ตคันหรูของแฟนหนุ่ม